Сторінка · с. 1сторінка оригіналу ↗
OGÓLNOUKRAIŃSKI TYGODNIK KULTUROLOGICZNY 2 (639), 12—18 stycznia 2012 r. Pawło Mowczan: „Problemy narodowo-etniczne na Ukrainie będą determinować jej stabilność gospodarczą, społeczną i polityczną” ZBROJNY NAPAD NA CHARKOWSKĄ „PROŚWITĘ”
Слово Просвіти, №02 за 2012 рік
Chciałbym zacząć od dwóch cytatów. Pierwszy: „Na galaretowatym, gnilnym fundamencie krwawego szlamu nie zbudujesz niczego. On musi zginąć… Trzeba być prawdziwym i mieć odwagę patrzeć prosto w oczy przyszłości… To jest okrutne zniekształcenie światopoglądu dorastającej duszy i przykry przystanek na drodze postępu ludzkości. Ono znowu wciąga w tę otchłań wściekłości i smutnego zgiełku, od których zaczęliśmy po trochu odpoczywać… Uwierzcie, całe to widmo zewnętrznego szczęścia i tępego, sytego zadowolenia nie tylko nie jest warte żadnego ludzkiego życia, straconego na to, ani paznokcia ludzkiego nie jest warte czy zgubionego włosa…”. Drugi: „Największą wartością, którą zdobyłem w życiu, jest wolność. Wewnętrzna wolność. Uwolnienie od strachu, od przesądów, marnych kłopotów, obłudnych namiętności, ludzkich obmów. Co zasiejesz, to zbierzesz. A ziarna do siewu dobieramy codziennie. I kiedy siejemy w duszy swojej świeże i dobre myśli — one kiełkują pożądanymi żniwami”. Pierwszy cytat pochodzi od Lwa Tołstoja; drugi — z utworu utalentowanego współczesnego ukraińskiego pisarza z Zakarpacia Myrosława Docyncia… Zapytacie mnie, a jaki to ma związek ze świątecznymi dniami? Odpowiedź — jak najbardziej bezpośredni… świadectwem bezbrzeżnej antyukraińskiej bezczelności stał się dzień 31 grudnia, który przedłużył się w noc sylwestrową, kiedy wraz z rodziną szukałem ukraińskiego kanału telewizyjnego i dopiero za 23. próbą znalazłem transmisję na żywo ze stołecznego Majdanu, na którym brzmiało moje ojczyste słowo, słowo, które jednoczy całą ukraińską ludność, której w noc sylwestrową (i nie tylko!) odebrano prawo do swojej pieśni, swojej modlitwy, swojej współbrzmieniowości i oddźwięku z kosmosem… Wokół zaś było wszystko: gałkiny-szmelkiny, pugaczowy-cekały, cmokanie-hejkanie i „reszta” i „reszta…” Wokół otchłań wściekłego opętania, „widmo… tępego, sytego zadowolenia…”. Jeśli na Ukrainie mieszka 83% Ukraińców, całkiem logicznie nasuwa się pytanie: dlaczego nie widzę odpowiedniej proporcji w sferach informacyjnej, oświatowej, kulturalnej? Jeśli to nie jest etnopolityka, to co to jest? Agresywna mniejszość, która przy wsparciu czynników zewnętrznych uzurpowała władzę, próbuje zapewnić, że to naturalny proces historyczny, w wyniku czego denacjonalizuje się nie tylko rdzenny naród, ale i mniejszości narodowe. Trwa formowanie „homo sovieticus”. Wszystkie mniejszości narodowe intensywnie rusyfikowano. Nielegalni emigranci z dalekich krajów południowoazjatyckich tak samo podlegają rusyfikacji… Zapoznajcie się z tymi procesami kulturowymi społeczności z byłych republik związkowych — one wszystkie są rosyjskojęzyczne: czasopisma, książki, informatory, słowniki… To społeczności — rusyfikatorzy; one nie opanowują języka tego państwa, gdzie znalazły swoją i cudzą ojczyznę, dzieci ich nie uczą się języka ukraińskiego… A po co, jeśli tutejszy urzędnik celowo odrzuca język państwowy?.. Gwałtowne i znaczne odpływy Ukraińców z ojczyzny i przypływy nowego elementu etnicznego w sferach gospodarczej, społecznej, kulturalnej odczuwalnie naruszają poprzednią równowagę, tworząc grunt dla powstania przyszłych złożonych problemów i konfliktów. Przed społeczeństwem i państwem niespodziewanie pojawiają się nowe i złożone zadania. Kto się tym zajmuje? Jakie centra analityczne? Jakie struktury państwowe? Od tego, jak będą rozwiązywane problemy narodowo-etniczne na Ukrainie, a przede wszystkim problem wspierania rozwoju ukraińskiego składnika determinującego, będzie zależeć trajektoria rozwoju Ukrainy, tempo jej wzrostu gospodarczego, poziom stabilności społecznej i politycznej oraz charakter reżimu politycznego. Jeśli nadal będą podgrzewane tendencje ukrainofobiczne, nieuchronnie doprowadzi to do uformowania potężnego i gwałtownego kompleksu ksenofobicznego, którego nie da się przefiltrować w systemie Internetu. Masowe odpływy Ukraińców i napływy obcych formują odpowiednie stereotypy zachowań, które są związane z pojęciem „tymczasowości”. Tymczasowo opuszczam ojczyznę, tymczasowo przebywam na obczyźnie, która, jak świadczy praktyka użytkowa, staje się z czasem miejscem stałego pobytu. Ukraina nie wypracowała, a i nie mogła wypracować niezbędnych mechanizmów adaptacji, wśród których językowy na całym świecie jest czynnikiem determinującym. A jeśli język państwo woluntarystycznie odrzuca na rzecz interesów komercyjnych ukraińskiej oligarchii, która, właściwie, jest determinującym elementem w sferze polityki informacyjno-kulturowej, to przez ukraińską ludność szybko zostały uformowane odpowiednie stereotypy w stosunku zarówno do „obcych” we władzy, jak i do przyjezdnego elementu. Przez te stereotypy formują się relacje międzyludzkie, które też stają się narzędziami realizacji interesów regionalnych i korporacyjnych w walce o władzę. Krytyczna masa wrogości i strachu może być w każdej chwili celowo podgrzana. Możliwości instrumentalne bazy normatywnej w rozwiązywaniu procesów etnicznych są bardzo, bardzo niskie. I przyczyna — jest znana. Tak samo, jak dobrze znane są te segmenty polityczne, które delegowano nie po to, by wzmacniać państwo ukraińskie, a by jak najszybciej pozbawić nawet rudymentarnych form jego niepodległości, które traktują śladem moskiewskich ideologów nasze dążenia narodowe jako „ukraińską chorobę narodu rosyjskiego”, które słowo ukraiński biorą jeszcze do dziś w cudzysłów, a proces naszego tworzenia państwa nazywają nie inaczej, jak „ruchem ukraińskiego separatyzmu”, a za prawdziwą ideologię uznają ideologię „rosyjskiej jedności” i „rosyjskiego świata”, których wyrazicielami są minister oświaty Ukrainy i szereg deputowanych, którzy zostali włączeni z kwot Moskwy do frakcji Partii Regionów. Ich inicjatywy ustawodawcze są nagłośnieniem historycznego poglądu na Ukrainę jednej ze współczesnych szowinistycznych ideolożek Rosji, historyk Natalii Narocznickiej, jak w gazecie „Komsomolskaja Prawda” (dla Ukrainy), tak i na naszym pierwszym, tak zwanym, narodowym kanale telewizyjnym — gdzie ona dość często gości, i twierdziła, że „Gogol uważał swoją ukochaną Małorosję za bezwarunkową część ogromnej Rusi. Teoria zaś o tym, że Rosjanie — to mieszanka ugrofinów z Tatarami i oni ukradli jej nazwę — Ruś, należy do Polaków. Tę teorię przytacza praca historyczna Mychajła Hruszewskiego, którą obecnie studiują w ukraińskich szkołach. Żaden poważny historyk nie powie, że historia Rusi Kijowskiej należy do jednej Ukrainy. To nasza (słyszycie!) wspólna historia. I język, w którym mówimy (!!!) — to ogólnorosyjski język literacki, pochodny od staroruskiego”.
Zdjęcie Olesia Dmytrenki język naszych przodków. A język ukraiński to miejscowy, jak na przykład wołogodzki”. Co jeszcze można powiedzieć w odpowiedzi temu “akademikowi”, który stoi na czele Fundacji Perspektywy Historyczne? Teraz rozumiecie, szanowni czytelnicy, dlaczego na początku przytoczyłem te dwa cytaty… Dlaczego “przekwaszone szczi po tabacznikowsku” tak lubią polityczni moskiewscy smakosze?.. Niedawno wraz z grupą deputowanych odbyliśmy pielgrzymkę po Ziemi Świętej, skąd oprócz duchowego światła wyniosłem jeszcze jedno wrażenie: jak z różnych etnicznych składników formuje się jednolity naród żydowski, którego etnogeneza trwa właśnie teraz, w którym odrodzony język jest czynnikiem decydującym, język, do którego uciekały się, jak wiadomo, setki, a może tysiące Żydów, rozproszonych po świecie i pozbawionych swojej ojczyzny i państwa. Dlaczego na własnej ziemi, którą wiekami bronili, której strzegli przodkowie, pozbawia się nas prawa do bycia sobą? Mogą to robić tylko okupanci! I jaki może być wspólny z Rosją ukraiński podręcznik do historii, jeśli w skład komisji wchodzi wspomniany już przeze mnie historyk z Rosji… Akademik Myrosław Popowycz ponad rok temu pytał: “Co będzie pisał minister (D. Tabacznyk) z odpowiednimi współmyślicielami w rosyjskim środowisku, nie wyobrażam sobie”. Znany socjolog Jewhen Hołowacha dokonał uogólniającej oceny wielkiej rosyjsko-ukraińskiej etnopolityki, która jest wielkim lustrem naszej tak zwanej państwowej etnopolityki: “Biorąc pod uwagę istotne sprzeczności, które istnieją między historykami Rosji i Ukrainy, można zrozumieć, że uzgodnić drażliwe kwestie mogą tylko najbardziej beztalenckie i najbardziej uległe wykonawcy, ci, którzy będą po prostu służyć władzy, ale nie ci, u których jest własne zdanie”. (“Hołos Ukrajiny”, nr 215 z 16.XI.2010 r.). Czy więc jest ono, to własne zdanie u nas, Ukraińców? Odnośnie etnopolityki i w ogóle — polityki ukraińskiej — na Ukrainie, czy tylko widzimy “widmo zewnętrznego szczęścia i tępego, sytego samozadowolenia”, dla której taka kategoria jak “wewnętrzna wolność” nie była znana nigdy. CZY UDAŁO SIĘ ŚWIĘTO BOŻEGO NARODZENIA? POETYCKA ANTOLOGIA “STRZAŁA” ZAPOZNACIE SIĘ: KOMPOZYTOR ANTONIUK GWIAZDY I AKTORZY 14–15
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
