Сторінка · с. 4сторінка оригіналу ↗
KTO ZARYZYKUJE PODAĆ RĘKĘ PONAMARCZUKOWI?
Слово Просвіти, №03 за 2002 рік
zinczenko (przewodniczący parlamentarnej Komisji ds. walki z przestępczością zorganizowaną i korupcją): „Będę inicjował wszczęcie sprawy karnej w związku z faktem podsłuchiwania...”. Iwan Płuszcz (przewodniczący parlamentu): „Upublicznienie taśm to dopiero początek podobnych akcji. Wszystko jeszcze przed nami: i to, co pod kanapą, i to, co pod uchem”. Ciekawe, że dość wymijająco wypowiedział się ten, kogo usunięto z kierowniczego fotela – Wiktor Medwedczuk. Nie ocenił faktu, mówiąc, że nie usłyszał niczego nowego w opublikowanych nagraniach. Co prawda, później, reagując na oświadczenie Omelczenki o tym, że zwróci się do sądu, przyznał jako adwokat, że mer ma do tego prawo. Za to sojusznik Medwedczuka z partii, lider frakcji SDPU(o) Ołeksandr Zinczenko, dość przejrzyście określił swoje stanowisko: „...trzeba uciekać się do różnych metod, które będą wspierać moralność i uczciwość ukraińskiej polityki... Dlatego myślę, że trzeba wykorzystywać wszystkie formy nacisku”. Jak można zrozumieć, deputowany, mówiąc o moralności, wcale nie potępia niemoralnego czynu dotyczącego podsłuchiwania prywatnych rozmów i upubliczniania nagrań — rozpatruje je jako formy nacisku w obronie moralności. W całej tej nieprzyjemnej historii jedyną „ujawnioną” działającą osobą stał się Dmytro Ponamarczuk. Jego upadek moralny, najwyraźniej, zaczął się jeszcze wtedy, gdy przeszedł od Udowenki do Bojki, i zakończył się 9 stycznia. Smutne, że dziennikarz przekwalifikował się w zwykłego prowokatora, stał się podobny do duchowego killera, który wykonuje cudze zlecenie. Stało się to na tyle oczywiste, że nawet współprzewodniczący RNR (e) Pyłypczuk publicznie odciął się od niego, oświadczając, że jego partia, której członkiem stał się Ponamarczuk, nie ma żadnego związku z upublicznieniem nagrań. Nas jednak interesuje co innego — komu opłaca się cała ta historia, kto za nią stoi? Elementarna logika podpowiada, że „kompromat”, uruchomiony pod adresem przeciwników politycznych, obiektywnie opłaca się ich oponentom. Najbardziej znanymi oponentami bloku Juszczenki „Nasza Ukraina” są przede wszystkim stworzony jako alternatywa dla niego blok partii władzy „ZaJedU” („Za jedyną Ukrainę”) oraz partia socjaldemokratów zjednoczonych na czele z Medwedczukiem. Jeśli przeanalizować ostatnie ataki personalnie na Juszczenkę Prezydenta Łeonida Kuczmy, to można przypuszczać, że i on nie bez zadowolenia zaciera ręce. Tym bardziej, że po pierwsze, jest wyraźnie zaniepokojony wysoką popularnością w kraju Juszczenki, a także wzrostem autorytetu i siły mera Omelczenki, który w krótkim terminie rozbudował partię i błyskawicznie stworzył frakcję parlamentarną „Jedność”; po drugie, upublicznienie podsłuchanych rozmów dwóch polityków odwraca uwagę opinii publicznej od znanego skandalu kasetowego, którego głównym bohaterem jest sam Prezydent. Oczywiście, bezpośrednich dowodów na udział wymienionych sił w tej czarnej historii nie ma, ale dziennikarze zwracają uwagę na pewne delikatne momenty, które mogą świadczyć o możliwości takiego udziału. Przede wszystkim, aby dokonać podsłuchu rozmów telefonicznych, potrzebna jest skomplikowana i droga technika, którą posiada tylko Służba Bezpieczeństwa Ukrainy i mogą posiadać bardzo bogaci ludzie, czyli oligarchowie, do których należą liderzy SDPU(o) i bloku „ZaJedU”. Służba Bezpieczeństwa ustami rzecznika prasowego szefa tej struktury Maryny Ostapenko oświadczyła, że twierdzenia o udziale SBU w incydencie z podsłuchiwaniem rozmów telefonicznych między Ołeksandrem Omelczenkiem a Wiktorem Juszczenką nie mają podstaw. Swoją drogą, wielu w to oświadczenie nie uwierzyło i zwraca uwagę na to, że Maryna Ostapenko to była żona Ponamarczuka i że między nimi zachowały się ciepłe relacje. Jeśli przyjąć na wiarę odcięcie się od tej sprawy SBU, to pozostaje wersja o udziale w niej oligarchów. Jak wiadomo, rolę głównego „kompromatnika” wziął na siebie internetowy serwis „Za uczciwość w polityce”. Tutaj już stworzono bank danych „najniebezpieczniejszych polityków”, wśród których, oczywiście, nie ma ani Kuczmy, ani Potebenki, a połowa tej listy to wrogowie i konkurenci SDPU(o) z szeregów opozycji. Internetowe wydanie „Ukraińska Prawda” zwraca uwagę na jeden ciekawy moment. Jeszcze na początku listopada ubiegłego roku kierowniczka moskiewskiej Fundacji Pawłowskiego Maryna Litwinowicz przyznała się dwóm dziennikarzom do związków tej fundacji z SDPU(o), a potem opowiedziała o kilku sposobach, za pomocą których można pomóc rozwiać mit o Juszczence — liderze narodu. Wśród nich zaznaczono także stworzenie strony, na której lidera „Naszej Ukrainy” można by łapać za słowo. Litwinowicz nie twierdziła, że ta technologia będzie wykorzystywana w wyborach, ale dodała, że idee Fundacji, przygotowane dla kampanii wyborczej SDPU(O), będą realizowane z początkiem „procesu wyborczego”, czyli po 1 stycznia 2002 roku. Po tej szczerości dziewczynę z Kijowa odwołano, a w nieoficjalnych rozmowach jeden ze współwłaścicieli Fundacji bardzo sceptycznie scharakteryzował jej zdolności umysłowe. Słowem, konkretnej odpowiedzi, kto zorganizował całe to nieprzyjemne i brudne show, na dzień dzisiejszy nie ma. Czytelnik może samodzielnie, analizując opublikowane fakty, przypuszczać taki czy inny wariant. Ale pewne ogólne wnioski można wyciągnąć już teraz. Po pierwsze, upublicznienie nagrań świadczy, że walka przedwyborcza rozpoczęła się od czarnego PR-u i że następne wybory będą
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
