Сторінка · с. 6сторінка оригіналу ↗
«...РЕЗУЛЬТАТИ БУДУТЬ Ó НАЙБЛИЖЧІ РОКИ...», або Â ХАЩАХ СЛІВ ПРО ЕКОНОМІКУ
Слово Просвіти, №03 за 2002 рік
Przytoczony w tytule fragment wypowiedzi szefa Administracji Prezydenta Ukrainy jest typowy zarówno dla charakterystyki stylu leksykalnego obecnej władzy, jak i dla jej stosunku do narodu, którego interesy, według jej słów, reprezentuje. Rozmyślna obietnica pozytywnych zmian „w najbliższych latach” bardzo przypomina znaną obietnicę Hodży Nasreddina, który tak samo „w najbliższych latach” obiecał zademonstrować pozytywny wynik, po tym jak podjął się nauczyć osła mułły mówić w języku uzbeckim. A kiedy niezależni obserwatorzy podali w wątpliwość realność wykonania obietnicy, Nasreddin filozoficznie zauważył: „W najbliższych latach albo osioł zdechnie, albo mułła umrze”. Coś podobnego słyszeliśmy już wielokrotnie od możnowładców Ukrainy. Tylko że nie chodziło o osła i język uzbecki, a na przykład o zwrot naszych obrabowanych wkładów w Oszczadbanku. Kolejny komunikat obiecuje nam zwrot pieniędzy do 2015 roku. Czy dożyje tego terminu ten, kto harował na sowiecką władzę — to pytanie retoryczne. Co prawda, w ciągu kilku ostatnich tygodni słyszymy nadmiernie optymistyczne okrzyki: „Pod względem tempa wzrostu gospodarczego wyprzedzamy wszystkich w Europie!”. Najwyraźniej takie reminiscencje z ust urzędników państwowych należałoby odbierać jako obiecujące przejawy rychłego podniesienia poziomu życia. Ale u nas, na Ukrainie, gdzie kwestia językowa jest jeszcze ściślej powiązana z produkcją i wielkością PKB niż w Samarkandzie za czasów Nasreddina, daleko nie wszyscy zgadzają się z tą tezą. Jak choćby, na przykład, deputowany ludowy Ołeksandr Turczynow: „Kiedy w państwie rzeczywiście rośnie wielkość produkcji, wtedy całkiem logicznie zmniejsza się bezrobocie i jednocześnie zwiększa się zużycie zasobów energetycznych. Natomiast dla „ukraińskiego cudu”, o którym na cały świat informuje pan L. Kuczma, charakterystyczny jest wzrost bezrobocia, a zużycie energii nie rośnie. Zatem wychodzi na to, że PKB u nas robi się z powietrza. Przeprowadzona przez nas analiza świadczy, że realny wzrost PKB na Ukrainie nie następuje, a następuje jego częściowa legalizacja w wyniku działań, które w swoim czasie udało się zrealizować Julii Tymoszenko i Wiktorowi Juszczence na rzecz przejrzystych rozliczeń w sektorze energetycznym, co potem wywołało kolejną falę częściowego wychodzenia z cienia innych gałęzi gospodarki. To znaczy, że obecnie staliśmy się świadkami nie faktycznego, a statystycznego zwiększenia niektórych wskaźników makroekonomicznych w wyniku inercyjności gospodarki. Ale po tym, jak doszło do zmiany rządu i otoczenie Prezydenta otrzymało kontrolę nad gospodarką Ukrainy, znów wznawiają się szare schematy w gospodarce. Niedawne usunięcie Ihora Mitiukowa ze stanowiska ministra finansów po raz kolejny potwierdza nasze wnioski o PKB jako o mydlanej bańce. Przecież gdyby PKB rzeczywiście rósł, wtedy rosłyby też wpływy do budżetu. Ale właśnie zwiększenia wpływów do budżetu nie widzimy, bo Ministerstwo Finansów nie dociąga gdzieś 900 mln hrywien zasobów budżetowych, a finansowanie budżetowe jest faktycznie zablokowane. To, co mówi L. Kuczma, jest dzisiaj w większym stopniu profanacją niż konstatacją realnego stanu rzeczy w gospodarce”. Cóż, z panem O. Turczynowem wszystko jest jasne. On, jako ustawodawca-analityk, od dawna nie zgadza się z pokrętną statystyką w relacjach między mułłą, Nasreddinem a osłem. A co na ten temat powie oficjalna władza wykonawcza? Na posiedzeniu Gabinetu Ministrów Ukrainy, poświęconym podsumowaniu wyników minionego roku, premier Anatolij Kinach ostrzegł, że mimo 14% wzrostu PKB w 2001 roku, czeka nas ciężki 2002 rok. Jest to zrozumiałe, przecież zagraniczne inwestycje, o których, jako o cudownej panaceum na wszystkie choroby naszej gospodarki, mówiono (i do których modlono się) w ukraińskich kręgach władzy w ciągu ostatnich pięciu lat, wynoszą dzisiaj (aż!) 80 dolarów amerykańskich na jednego mieszkańca Ukrainy. Wtedy każdy „inwestorów” jest dość perspektywiczny, zakrojony na szeroką skalę i miejscami solidny. Ale właśnie solidni przedsiębiorcy, solidne instytucje finansowe i wierzyciele w ciągu dziesięciu lat kuczmonomiki nabrali się smutnego doświadczenia „partnerstwa” z peczerskimi watażkami. Mówiąc krótko: nie wierzą obcokrajowcy obecnej władzy Ukrainy. A dlatego Zachód po raz kolejny odłożył udzielenie Ukrainie kredytów, o czym na posiedzeniu Gabinetu Ministrów przypomniał ukraiński premier. Oprócz tego Zachód nie ma już złudzeń co do realnej (a nie słownej) orientacji sympatii i interesów ukraińskiego rządzącego politykierstwa w sferze gospodarki — interesów otwarcie prorosyjskich. Nie zachodnim, a rosyjskim biznesmenom specjaliści z ul. Bankowej oddają nie tylko poszczególne ukraińskie przedsiębiorstwa, ale i całe podgałęzie gospodarki, nisze na ukraińskim rynku i rynku WNP. Co więcej, Zachód nie jest zadowolony ze struktury wykorzystania kredytów i różnej pomocy finansowej, która jest udzielana Ukrainie, której kierownicza wierchuszka i aparat dbają przede wszystkim o załatwienie swoich osobistych interesów. Oskarżenie konkretnych osób w wyższych szczeblach władzy o korupcję już nikogo nie dziwi, a sama korupcja od dawna stała się nieodłącznym, a zatem i niby legalnym (jeśli nie powiedzieć: legitymowalnym) elementem ukraińskiego życia. Tymczasem wysokiej rangi funkcjonariusze administracji państwowej, którzy mają duże uprawnienia, traktują obecną sytuację dość osobliwie, z korektą na szczególne ukraińskie warunki. W szczególności Wołodymyr Łytwyn, szef Administracji Prezydenta Ukrainy, uważa, że wszystko rozwija się całkiem normalnie: „System gospodarczy — zwłaszcza u nas — jest inercyjny. I te wysokie, imponujące procenty wzrostu, które mamy, póki co nie zmaterializowały się w sferze socjalnej, nie odbiły się na samopoczuciu społecznym ludzi (tutaj i dalej wyróżnienia
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
