Сторінка · с. 4сторінка оригіналу ↗
OD CIEMNOŚCI DO ŚWIATŁA…
Слово Просвіти, №03 за 2011 рік
Iryna KALYNETS
Światło Swoje, Panie, Dałeś człowiekowi i ciemność. Księga Izajasza Na temat zbrodniczych systemów totalitarnych, których bazą ideologiczną zawsze było bałwochwalstwo (ubóstwianie ziemskich możnowładców), napisano obecnie dziesiątki prac. Jednak o tym, że bałwochwalstwo było podstawą formowania ZSRR, we współczesnej Ukrainie mówi się mało, chociaż sami komuniści na XX zjeździe potępili kult (z łac. cultus, oddawanie czci) Stalina, który, jak i kult Lenina, powstał nieprzypadkowo. Wybitny psycholog i filozof K. G. Jung, znany uczony, filozof i ekonomista, laureat Nagrody Nobla F. A. Hayek i inni nazywali ideologię komunistyczną quasireligią. Jak każda quasireligia, marksizm-leninizm wykorzystywał do utwierdzenia swojej antyludzkiej istoty „nowe, zrodzone przez rewolucję”, a faktycznie dawne symbole i formy oddawania czci swoim „bóstwom”. Na przykład obraz Drzewa Świata (w mitologii — centrum całego wszechświata) jeszcze takie bałwochwalcze imperia jak Asyria, Babilonia i inne przekształciły w symbol własnej wszechmocy i wieczności (przez co i zniknęły z powierzchni Ziemi, jak przewidywali biblijni prorocy). W komunistycznej quasireligii ten symbol to przedstawiany na wszystkich ulotkach, gazetach, w publikacjach Kreml jako monumentalna budowla w „centrum świata”, zwieńczona „niebiańskim” znakiem — czerwoną pięcioramienną gwiazdą. Wspiąć się na władczy szczyt Kremla — to wspiąć się po tysiącach złożonych w ofierze martwych i żywych okaleczonych ciałach i duszach do królestwa wszechmocnych „wodzów-bóstw”. Pięcioramienna gwiazda w średniowieczu nazywana była „śladem czarownicy” i uważana za znak magicznej wiedzy — miała rzekomo dawać wszechmoc władcom, których rozpostarte ręce i nogi miały objąć cały świat. Malowanie nagrobnych obelisków i trumien na czerwony kolor sięga zamierzchłej epoki górnego paleolitu z okultystyczną praktyką posypywania ciał zmarłych czerwoną ochrą (mózg zmarłych zjadano), a mumifikacja wodzów — epoki Starego i Dawnego Państwa Egiptu (IV—II tys. p.n.e.). Znak „sierpa i młota” — to transformacja lewostronnej swastyki, w kultach fallicznych taka swastyka symbolizowała akt płciowy, a w bolszewickiej interpretacji „sierp i młot” oznaczał skrzyżowanie „wsi” i „miasta”. Charakterystyczne dla pogańskich wierzeń kulty falliczne obecne są także w obelisku, ponieważ w starożytności obelisk symbolizował męską siłę reprodukcyjną, a zatem siłę plemiennego wojownika-wodza, przez co pierwotne znaczenie zostało zapomniane. Dla komunistów obelisk nabrał znaczenia „sławy” i znaku nagrobnego oraz stał się obiektem kultu (co jest dziwne, bo na przykład buława również nosi dawne ślady symbolu męskiej siły, jednak nikt nigdy nie wpadł na pomysł, by sakralizować ją jako obiekt kultu). W pseudoreligii komunizmu wykorzystywano także właściwe dla szamańskich inicjacji tabuizowane imiona, ale z demonologicznym podtekstem — na przykład Trocki od ukraińskiego „troć”, czart, i wszyscy pierwsi wodze ZSRR posługiwali się podobnymi imionami. Aby przezwyciężyć tradycyjne formy religijne, ideolodzy komunizmu wprowadzili „ikonostas” wodzów, który miał zastąpić ikony cerkiewne, „Kodeks moralny budowniczego komunizmu” — „Dziesięć przykazań Bożych”, a klub z „czerwonym kącikiem” — cerkiew. Obchodzenie Nowego Roku miało zastąpić święta Bożego Narodzenia, w tym celu przerabiano kolędy — śpiewano „Nad Moskwą gwiazda jasna cały świat oświeciła” i przy tym upijano się do nieprzytomności albo nawet urządzano orgie. Praktykowano także liczne hasła, które powtarzalnością przypominają magiczne zaklęcia. Nazywanie wodzów „ojcami ludzkości”, ich obowiązkowe popiersia w każdej wsi i posągi w miastach (często na płytach nagrobnych), okrutne kary za najmniejszą nieuwagę wobec nich dopełniają obrazu typowego bałwochwalstwa i umasowienia świadomości, co budziło atawistyczne instynkty i wywoływało niesłychaną agresywność, wzmacnianą mitem o „szczęśliwym życiu” oraz wezwaniami do walki (zbrojnej) o rzekomo „doskonałe światowe państwo komunistyczne — raj na Ziemi”. Dla czytelnika zaznajomionego z osiągnięciami psychologii (psychoanaliza) jest jasne, że wszystkie te symbole i kulty wynikają z ukrytego w głębinach nieświadomości archetypu cienia, który ujawnia się w prymitywnych instynktach człowieka i symbolicznie manifestuje wszystko, co dotyczy jego „zwierzęcego” początku — okrucieństwo, podłość, przemoc itd., czyli „siły ciemności”. Przebijając się na powierzchnię, te „siły” niszczą moralność i samokontrolę jednostki, jednak, jak zauważył K. G. Jung, „uświadomić sobie swój cień i nauczyć się radzić sobie z nim — to los wszystkich ludzi”. Lecz pozwoliłam sobie na tę dygresję dlatego, że właśnie wybuch „sił ciemności” spowodował pojawienie się na arenie XX wieku najpotworniejszych systemów totalitarnych — hitlerowskich Niemiec i ZSRR. Obecnie, wydawałoby się, czasy oddawania czci tym „siłom” i ubóstwianym wodzom powinny odejść w przeszłość. Jednak zbrodnicza symbolika pozostała (pomimo decyzji Rady Najwyższej I kadencji oraz dekretów prezydentów Ł. Krawczuka i W. Juszczenki) i nadal jest idealizowana, a za każdą próbę pozbycia się jej lub choćby napomknięcia o jej istocie władza ucieka się do represji. Tak, pracownicy prokuratury już prześladują znaną pisarkę, laureatkę Narodowej Nagrody im. T. Szewczenki Marię Matios. A jutro, być może, represje dotkną każdego, kto odważy się nie pokłonić komunistycznym bożkom i ich satanistycznym, jak powiedzieliby w starożytności, znakom. Przecież bałwochwalstwo w całej swojej odrażającej formie już otwarcie wypłynęło na powierzchnię. Przykład — odrodzenie kultu Stalina, co początkowo miało wygląd daremnych wysiłków garstki fanatyków z czerwonymi legitymacjami partyjnymi w kieszeniach, by odzyskać dawne
„prestiż” (przecież „komunista” w ZSRR był swego rodzaju „nadludziem”). Więc na temat „wolno czy nie wolno” stawiać pomniki temu krwawemu tyranowi rozmawiano w debatach w telewizji, trochę popisano w niektórych gazetach — i uciszono się. O zgubnym wpływie bałwochwalstwa na psychikę człowieka prawie nikt nie mówił, chociaż przeciwko stawianiu takich „pomników” wypowiedziała się optymalna większość telewidzów i czytelników. To ostatnie wyjaśniano z punktu widzenia realiów historycznych: stawiać pomniki Stalinowi — to wszystko jedno, co stawiać pomniki Hitlerowi. Słusznie, i żadne kulturalne państwo nie pozwoliłoby sobie na taką hańbę. Lecz władza Ukrainy milcząco ją przełknęła (w końcu to nie pierwszy fakt milczącego przełykania zniewag Ukrainy). Więc całkiem naturalnie, że „pomnik” tyrana został oszpecony — 28 grudnia ub. r. odpiłowali mu pustą głowę ci, którzy nie ścierpieli drwin z Ukrainy i dlatego nie zaprzeczyli swojej akcji. Staliniści zaś, przy przychylnym im milczeniu obecnej władzy, wszczęli wrzawę. A następnie zaczęły się dziwne rzeczy — nagle po trzech dniach, w noc sylwestrową, popiersie wodza z przyklejoną przez nich głową zostało wysadzone. Prokuratura nazwała to „aktem terrorystycznym”, a struktury siłowe rzuciły się szukać winnych wśród… ukraińskich nacjonalistów. I nikt z kierowników prokuratury i struktur siłowych nie zainteresował się, dlaczego ci „przeklęci nacjonaliści” od razu nie wysadzili popiersia? I czy można zniszczenie „małej formy architektonicznej”, jak go nazywają, traktować jako akt terrorystyczny? Może przedstawiciele naszych struktur siłowych i prokuratury także są bałwochwalcami? Przecież każdy wykształcony, a więc nieobciążony kompleksem bałwochwalczym człowiek rozumie, że popiersie — to nie żywa osoba, i że oskarżenie o terroryzm jest co najmniej dziwne. Ale jeśli kierownicy wymienionych wyżej struktur są twardymi komunistami-stalinistami, to oskarżenie o terroryzm nie jest przypadkowe, chociaż i dzikie. Dzikie, bo dla bałwochwalców każdy wizerunek idola — to więcej niż człowiek, ponieważ to samo bóstwo w całej jego „wielkości” i „sile”. A to podpowiada, że do zniszczenia uszkodzonego popiersia Stalina prawdopodobnie są jednak przychylni sami jego czciciele — przynajmniej do takiego wniosku skłania nawet powierzchowna znajomość mitologii. Zwróćmy uwagę: wcześniej popiersiu odcięto głowę, a staliniści przykleili ją na nowo. To nieprawidłowe, bo taki idol jest już pozbawiony swojej wielkości i siły. Według dawnych i do dziś istniejących praktyk magicznych, miał być natychmiast zniszczony (spalony lub rozbity w drobny mak), a na jego miejsce postawiony nowy. Czy nie dlatego już po trzech dniach, w noc sylwestrową, zepsutego idola rozniesiono na kawałki, a staliniści błyskawicznie ogłosili zbiórkę funduszy na postawienie nowego? Rozumiem, staliniści z oburzeniem będą wrzeszczeć na przytoczone fakty, jednak tym tylko potwierdzą, że Stalin jest dla nich bóstwem. Bo tylko bałwochwalcy mogą wrzeszczeć i żądać kar za swojego bożka — starsze pokolenie pamięta, jak w czasach Stalina srogo sądzono ludzi za jego podarty czy splamiony portret albo i nierozważne słowo. Lecz zwróćmy uwagę na jeszcze jeden fakt: z mitologii wiadomo, że każdy idol zawsze wymagał i wymaga licznych ofiar z ludzi, w szczególności dziecięcych. I że zanim postawi się mu nową figurę, należy go przebłagać takimi ofiarami. Ale przecież samodzielnie biedni budowniczowie idola nie zdołaliby nałapać ludzi do jawnej ofiary. I pobiegli do władnych współmyślicieli, którzy znaleźli wyjście — oskarżenie o terroryzm pozwoliło wydać rozporządzenie aresztować ze środowiska Ukraińców i dorosłych, i ich dzieci-nastolatków, przy czym obowiązkowo potajemnie, bez świadków, najlepiej w nocy. Z pewnością nikt nie powie, że to prawne rozwiązanie, a każdy mitoznawca rozpozna tu praktykę bałwochwalców — tylko potajemnie schwytane ofiary uważano za prawdziwe, a szczególnie przyjemnymi ofiarami dla idoli były dzieci. Najwyraźniej psychologom rozstrzygać, czy świadomie prokurator i kierownik struktur siłowych podjęli takie decyzje, czy to wynik działania zakorzenionych w głębi ich nieświadomości „sił ciemności”? Jeśli wymienione osoby są bałwochwalcami, to zauważę, że ci ostatni — to uderzające prymitywy i niezdolni kontrolować swój cień, czyli atawistyczne instynkty. A takie instynkty mogły obrócić prawo prokuratora i kierownika struktur siłowych do zatrzymywania i karania zgodnie z prawem w samowolę bezprawia. Przecież oparte na prawie zatrzymanie i ukaranie zawsze jest skierowane przeciwko konkretnej osobie, co najwyżej — przeciwko kilku osobom (jeśli chodzi o przemoc grupową czy rabunek); masowe zaś bezprawne aresztowania ze strony osób władnych — to już represje, albo, jeśli porównać z działaniami stalinowskiego NKWD — terroryzm państwowy (w narodzie nazwany „czerwoną miotłą”). Lecz najniebezpieczniejsze jest co innego: prawdopodobne, że obecnie zmanipulowani komunistyczną quasi-religią są już setki prostych funkcjonariuszy siłowych, podobnie jak byli zmanipulowani ideologią komunizmu wykonawcy woli kontynuatora sprawy „nieśmiertelnego” Lenina, ale wyrzuconego z mauzoleum Stalina. Jak pisał Siergiej Awierincew, współczesny rosyjski filozof, nie jacyś nie wiadomo skąd przybysze, a chłopcy z prostych rodzin chłopskich i robotniczych niszczyli świątynie, zrywali z nich krzyże, niszczyli duchowieństwo, zabijali niewinnych ludzi. Jednocześnie ówczesna krwawa rzeź często towarzyszyła też „rytualnym” działaniom — czekiści rozstrzeliwali aresztowanych w potylicę, zdzierali z nich żywcem skórę (prawda, w odróżnieniu od ubóstwianych asyryjskich satrapów, Stalin nie kazał obijać Kremla ludzką skórą — on ludzkimi ciałami ścielił drogę od Karpat do Władywostoku). Kiedy górę bierze mroczność, apelować do Konwencji i Deklaracji o prawach człowieka (chociaż i przyjętych przez Ukrainę) — to naiwne. Przecież każda quasi-religia bazuje na kulcie przemocy, co, jak zaznaczają psychologowie, zawsze stoi na służbie destrukcyjnego pierwiastka w człowieku. Obecnie dla utwierdzenia takich quasi-religii niekoniecznie deklarować ubóstwienie ziemskich władców — wystarczy propagować ideę boga, ale „swojego” — nie wszechludzkiego Stwórcy-Prawodawcy, a właśnie wąsko-swojego, postawionego na służbie imperatorowi (czy jak on tam się nazywa teraz), który, przykrywając się wraz ze swoim dworem chrztem czoła/czół w „prawdziwej świątyni”, korzysta z zestawu obietnic od złego przeprowadzić wyjątkowe reformy socjalne i zbudować „ziemski raj”, ale pod warunkiem umocnienia jego własnej imperii. A żeby dać wolność manipulacjom takich tyranów, — pisze K. G. Jung, — „wszystkie socjologiczne nurty, które poruszają się w tym kierunku, stale próbują wybić grunt spod nóg religii”. Dzisiaj natarcie na wartości religijne Ukrainy nabrało nowego nacisku. I to nie dziwi, przecież naprawdę wierzącym jest ten, kto „uznaje, że nie tylko człowiek, ale i państwo są poddanymi Boga, i że we wszystkich spornych przypadkach ostatnie słowo pozostaje za Bogiem, a nie za państwem” (dodam do tych słów Junga — „i nie za imperatorem”). Obecny Prezydent Ukrainy powinien zastanowić się nad tą prawdą, przecież od tego momentu, kiedy górę wezmą ci, którzy uważają, że ostatnie słowo nie za Bogiem, a za imperatorem, Ukraina przestanie być państwem, a on — w najlepszym przypadku — stanie się sługą imperatora. Bo każdy imperator — to swego rodzaju „najwyższy idol”, który nie cierpi ani równych, ani tych, którzy dorównują mu. Przez kilka lat w soborze Mądrości Bożej (świętej
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
