Сторінка · с. 12сторінка оригіналу ↗
JEŚLI MÓWIĆ W GATUNKU PODZIĘKOWAŃ
Слово Просвіти, №04 за 2011 рік
Mykoła Słaboszpycki, dyrektor wykonawczy Ligi Ukraińskich Mecenasów, przewodniczący rady koordynacyjnej Międzynarodowego Konkursu Języka Ukraińskiego im. P. Jacyka. W tym artykule będzie wiele nazwisk. Taka jest specyfika tego, bliskiego panegirycznemu, gatunku. Inwektyw i filipik, które niejednokrotnie brzmiały w publikacjach pod adresem znanych, odrażających w Ukrainie osób, tutaj nie będzie, ponieważ mowa będzie o ludziach pozytywnych. O tych, którzy pomagają żyć Międzynarodowemu Konkursowi Języka Ukraińskiego im. P. Jacyka, pomimo wszystkich kolizji. Oczywiście, wszystkich przy tej okazji wymienić nie sposób, ponieważ trzeba mówić także o licznej nauczycielskiej armii z całego kraju — o tych, którzy wzięli tę sprawę do serca i dzięki którym stała się ona prawdziwie żywotna. To wolontariusze naszego konkursu, którzy wzięli na swoje barki wszystkie związane z nim kłopoty. Tak zakrojone przedsięwzięcie wymaga nie tylko wielkich środków, ale i, jak wyrażają się biurokraci, poważnych zasobów ludzkich. Jeśli chodzi o środki, to jest to permanentny kłopot całej grupy ludzi, kierowanej przez prezesa Ligi Ukraińskich Mecenasów Wołodymyra Zahorija (spółka akcyjna „Firma Farmaceutyczna Darnycja”, gdzie jest on przewodniczącym rady nadzorczej, jest głównym mecenasem prestiżowego turnieju językowego już od pięciu lat). Zresztą biuro prasowe Ligi Mecenasów przygotowuje osobną publikację o wszystkich tych, którzy finansowo umożliwiają przeprowadzenie tego patriotycznego maratonu. Na razie zacznę od jury konkursu. Przez osiem lat kierowała nim doktor filologii, profesor Narodowego Uniwersytetu im. M. Drahomanowa Lubow Maćko, której za jej pełną poświęcenia pracę dziękują nie tylko organizatorzy turnieju, ale i wszyscy jego uczestnicy, ich rodzice oraz nauczyciele poloniści. Obecnie nasze jury objął dyrektor Instytutu Języka Ukraińskiego Akademii Nauk Ukrainy, doktor filologii Pawło Hrycenko. To, można powiedzieć, nasza marka. Jury z tak autorytatywnym przewodniczącym nie może nie być autorytatywne. Pierwszym zastępcą Pawła Juchymowycza w tym roku została kandydat filologii Antonina Mowczun, która wychowała niejedno pokolenie nauczycieli języka ukraińskiego i literatury. A. I. Mowczun to uniwersalna dla jury kandydatura, ponieważ nie tylko dobrze zna się na metodyce i osobliwościach nauczania języka państwowego we wszystkich klasach szkoły średniej, ale także przez kilka lat z rzędu pracowała w naszym jury. Zatem jest ona, jak to się mówi, w kontekście wszystkich naszych problemów, wymogów konkursowych i osobliwości testowania. Jedenasty turniej powołał pod sztandary jury całą grupę nowych ludzi, którzy wraz z jego weteranami będą wyłaniać zwycięzców i laureatów prestiżowego turnieju. Co roku dyrekcja wykonawcza Ligi Ukraińskich Mecenasów stawała przed problemem: kogo wysłać jako swoich przedstawicieli do centrów obwodowych, a także do Symferopola i Sewastopola na krajowy etap konkursu? Ludzie ci muszą nie tylko wręczyć dyplomy i biblioteczki zwycięzcom poprzedniego etapu turnieju, ale i obserwować, czy rywalizacja językowa odbywa się z przestrzeganiem wszystkich przewidzianych regulaminem wymogów. W bieżącym roku problem ten jeszcze bardziej się zaostrzył. Po pierwsze, wielu urzędników oświatowych w terenie i w stolicy konsekwentnie torpeduje konkurs im. P. Jacyka (jeszcze opublikujemy w prasie wszystkie znane nam na ten temat materiały). Po drugie, wcześniej odczuwalnie pomagali nam pracownicy Instytutu Innowacyjnych Technologii i Treści Edukacji, którzy teraz są zmobilizowani do pracy wyłącznie na rzecz konkursu im. T. Szewczenki, a Konkurs Języka Ukraińskiego im. P. Jacyka, któremu wcześniej poświęcili tyle sił, obecnie nie jest w łaskach u D. Tabacznyka i spółki. Na oficjalnym szczeblu wyznaczono mu alternatywę. Dobrze, że nie zabrakło w Ukrainie ludzi świadomych narodowo i gotowych do bezinteresownej pomocy. I oto już kolejny raz z głęboką wdzięcznością trzeba wymienić ich imiona. Co roku opieką otaczali konkurs Lidia Rybenko w Równem, Ołena Haran w Połtawie, Nadija Horyk i Iwan Korsak w Łucku, Ołeksij Neżywyj w Ługańsku, Dmytro Iwanow w Czernihowie. I teraz są z nami w naszej sprawie. W tym roku kłopoty konkursowe wzięli na siebie Mychajło Kameniuk w Winnicy, Hryhorij Husejnow, Łesia Stepowyczka i mecenas Ołeksij Łazko w Dniepropietrowsku, Jewhen Baran w Iwano-Frankiwsku, Ołeh Sołowiej w Doniecku, Jewhen Bezkorowajnyj w Tarnopolu, Wołodymyr Poliszczuk w Czerkasach, Wiktor Bojko w Charkowie, Wasyl Horbatiuk w Chmielnickim, Wiktor Chomenko w Symferopolu, Dmytro Kremin w Mikołajowie, Hennadij Szipkiwski w Odessie, Ołeksandr Wertil w Sumach. Na Kirowohradszczyznę pojedzie znana dziennikarka, którą można nazwać niezmienną kronikarką konkursu, Marija Koriunenko. W Sewastopolu naszym przedstawicielem będzie znany uczony, doktor nauk Petro Wołwacz, w Zaporożu — dziennikarka Łarysa Mała, w Chersoniu — profesor katedry pedagogiki i psychologii Chersońskiego Narodowego Uniwersytetu Technicznego Iwan Łopuszynski. Jeszcze wtedy, gdy Liga prowadziła konkurs razem z Ministerstwem Oświaty i Nauki, stworzyliśmy jego rady opiekuńczą i nadzorczą. Kierowaliśmy się pragnieniem maksymalnego wzmocnienia kontroli społecznej, zabezpieczenia się przed woluntaryzmem urzędników ministerialnych, którzy niekiedy przejawiali chęć przekształcenia samej struktury i metodologii konkursu, a nawet podjęto próbę jego prywatyzacji. Radzie opiekuńczej przewodniczy prezes Ligi Wołodymyr Zahorij. Szczęśliwe chwile uczestników konkursu.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
