Сторінка · с. 6сторінка оригіналу ↗
„Doktor Pi”: eksperyment nad społeczeństwem
Слово Просвіти, №05 за 2012 рік
Najgłośniejsza afera naszego państwa — skandaliczna historia „Doktora Pi”, czyli Andrija Slusarczuka. Zdemaskowanie tak zwanego „profesora”, „doktora nauk medycznych”, „wybitnego neurochirurga”, „geniusza możliwości ludzkiego mózgu”, laureata Nagrody Państwowej Ukrainy z 2011 roku w dziedzinie edukacji, wyrzuciło na zewnątrz cały brud, którym, niestety, przepełnione jest nasze chore społeczeństwo. Petro ANTONENKO
Właściwie istnieją dwaj Slusarczukowie. Pierwszy to geniusz medyczny i ogólnie naukowy, z poważnymi dyplomami, na solidnych stanowiskach, który, zdaniem wielu analityków, mógłby spokojnie takim pozostać, gdyby nie połakomił się na jedno z najwyższych odznaczeń państwowych. Jakże nie mieć tych tytułów i stanowisk z taką biografią? Oto wersja samego Slusarczuka. Urodził się w 1971 roku w Winnicy. Rodzice to profesorowie medycyny, matka – pediatra, ojciec – kardiochirurg. Oboje zginęli w wypadku samochodowym, kiedy Andrij właśnie kończył szkołę, a skończył ją cudowne dziecko w wieku 9 lat. W wieku 12 lat za protekcją wybitnego naukowca, akademika Czazowa, wstępuje do Moskiewskiego Instytutu Medycznego (obecnie uniwersytet) im. Pirogowa. W wieku 18 lat, po ukończeniu instytutu, zostaje aspirantem, nawet bez odbycia stażu. W półtora roku napisał i obronił dysertację kandydata nauk medycznych. Kontynuuje naukę w Moskiewskiej Akademii Medycznej, gdzie otrzymuje tytuł naukowy docenta. Wstępuje także na Uniwersytet w Sankt Petersburgu, kurs nauki w którym przeszedł w jeden rok. Wstępuje na kliniczne studia doktoranckie Rosyjskiego Uniwersytetu Medycznego, gdzie otrzymuje tytuł profesora. Broni dysertację doktora nauk w dziedzinie neuropsychologii i neuropsychochirurgii (temat dysertacji jest utajniony). Jeszcze podczas nauki pracuje jako lekarz neurochirurg. Potem wraca na Ukrainę, gdzie wykłada psychologię na Lwowskiej Politechnice. Jednocześnie zaczyna demonstrować niewiarygodne rekordy możliwości ludzkiej pamięci. W szczególności wygrał w szachy z najsilniejszym szachowym programem komputerowym na planecie, a w czerwcu 2009 roku ustanowił światowy rekord w zapamiętywaniu geometrycznej „liczby Pi”. Jak wiadomo, ta liczba (stosunek długości okręgu do jego średnicy) wynosi około 3,14, jej dokładna wielkość nie istnieje, po przecinku idzie nieskończona liczba cyfr. Tak więc Slusarczuk ustanawia rekord, zapamiętując 30 milionów (!) cyfr po przecinku. Do tej pory rekord należał do Chińczyka Liu Chao – 67 890 cyfr. W czerwcu 2009 roku Prezydent Ukrainy Wiktor Juszczenko spotykał się ze Slusarczukiem, pogratulował mu ustanowienia światowego rekordu. Głowa państwa podejmuje decyzję o stworzeniu na Ukrainie Instytutu Mózgu i mianowaniu jego dyrektorem Slusarczuka. (I chociaż do stworzenia placówki tak i nie doszło, ale ważny jest sam fakt podjęcia takiej decyzji). I wreszcie, że tak powiem, zwieńczenie kariery: Prezydent Ukrainy Wiktor Janukowycz swoim Ukazem przyznaje Andrijowi Slusarczukowi Nagrodę Państwową Ukrainy w dziedzinie edukacji za 2011 rok za cykl prac „Kompleks edukacyjnych technologii informacyjnych prezentacji, zapamiętywania i przetwarzania nadwielkich obiektów informacji w procesie nauczania” (w składzie zespołu). Przyznajcie, piękna biografia… A teraz nieco inny Andrij Slusarczuk. Tę biografię ustaliły śledztwa ukraińskich dziennikarzy, przede wszystkim lwowskiej gazety „Ekspres”, jest ona utrwalona jeszcze w latach 90. w materiałach milicji, które nie są dostępne dla ogółu. Zaczęło się od tego, że gazeta „Ekspres” w zeszłym roku postanowiła przeprowadzić wywiad z „geniuszem”: trzeba przecież opowiedzieć, jacy wybitni rodacy żyją i pracują we Lwowie. Ale podczas szczegółowego zapoznawania się z „profesorem i doktorem” dziennikarze odkryli niewiarygodne rzeczy. I nie jest tak ważne, że zręcznego bohatera oskarżono o mistyfikację jego fantastycznych rekordów: no cóż, człowiek zakpił ze wszystkich, czy to mało dzisiaj fałszywych sensacji. Ale stało się głośno o wynikach działalności lekarskiej Slusarczuka, a to już zbrodnicza tragedia. Ofiary tego leczenia, które wcześniej wstydziły się mówić prawdę, czy może „radzono” im tego nie robić, opowiedziały wiele rzeczy. Niektórzy już nie mogli opowiedzieć sami: według ostatnich danych gazety, na dzień dzisiejszy wykryto 12 przypadków śmierci pacjentów „doktora”. Tak pojawiła się inna biografia. Andrija Slusarczuka jego matka, w tamtym czasie 21-letnia mieszkanka Żytomierza, osoba bez wykształcenia, porzuciła jeszcze w szpitalu położniczym, odmawiając się od dziecka. Kto dokładnie jest ojcem chłopca, nie wiedziała. Po domu dziecka Andrij żył i uczył się w Berdyczowskiej specjalnej szkole z internatem dla sierot (osiedle Hryszkiwci). W latach 1987–1988, czyli wtedy, kiedy Slusarczuk-2 „szturmował szczyty nauk” na rosyjskich uniwersytetach, realny Slusarczuk uczył się w szkole zawodowej w Koziatynie w obwodzie winnickim, zdobywając specjalność tynkarza. Potem przeniesiono go na naukę do szkoły zawodowej w Czerwonogradzie w obwodzie lwowskim, już w zawodzie szewca, gdzie zdobył kwalifikacje pomocnika mistrza. Zawody tynkarza czy szewca chłopaka wyraźnie nie pociągały, dlatego na początku lat 90. niespodziewanie próbuje zatrudnić się w szpitalu w Nowojaworowsku w obwodzie lwowskim… jako neurochirurg. Tutaj mu odmówiono. W końcu Slusarczuk zajął się praktyką medyczną na własną rękę. W 1996 roku Żydaczowski rejonowy oddział milicji (obwód lwowski) wszczął przeciwko niemu sprawę karną pod zarzutem oszustwa, którą z czasem zamknięto. Podobną sprawę później zamknęła prokuratura rejonu frankowskiego we Lwowie. Od 2003 roku biografie obu Slusarczuków wreszcie się łączą. W latach 2003–2006 wykłada na Lwowskiej Politechnice. Prawda, mieszkając w akademiku uczelni, kontynuuje „praktykę medyczną”, żądając ogromnych pieniędzy od studentów za postawione przez siebie „diagnozy”, sprzedając zakazane leki i „lekarstwa”, jak zapewniał, „własnej produkcji”. Od marca 2006 roku Slusarczuk jest docentem Lwowskiego Państwowego Instytutu Nowoczesnych Technologii i Zarządzania, po kilku miesiącach jest profesorem uczelni. Zareagowawszy na liczne materiały demaskatorskie w mediach, i to nie tylko we wspomnianej gazecie, ale i innych wydawnictwach, na kilku kanałach telewizyjnych, w listopadzie 2011 roku milicja aresztuje Andrija Slusarczuka w Kijowie i dostarcza do Lwowa. Przeciwko niemu wszczęto dwie sprawy karne: za fałszerstwo dokumentów i oszustwo. Lecz stawiać kropki jest za wcześnie. Zbyt poraża ta historia nawet w naszym zdumiewającym czasie. Bardzo wiele pytań. Oto tylko główne z nich. Czy zostaną nazwane wszystkie ofiary Slusarczuka? Czy otrzyma on adekwatną karę? Kto jest protektorem tego człowieka? Te bolesne pytania naszego społeczeństwa omawiali całymi dniami uczestnicy okrągłego stołu w stołecznym Instytucie Gorszenina. Wśród ekspertów są medycy, prawnicy, funkcjonariusze organów ścigania, dziennikarze. Przede wszystkim poruszono kwestię kwalifikacji czynów Slusarczuka. Oczywiście, to kompetencja organów ścigania, a potem sądu, do wyroku którego prawnie nie można nazywać Slusarczuka nawet drobnym aferzystą czy oszustem, a mordercą tym bardziej. Ale uczestnicy dyskusji zaznaczyli, że wszczęcie dwóch spraw karnych za stosunkowo nieciężkie czyny jest niewystarczające. Oto co powiedział wiceprezes Stowarzyszenia Prawników Ukrainy Ołeksij Reznikow: „Nielegalna działalność lekarska. Doprowadzenie do zabójstwa, umyślne zabójstwo, zabójstwo z nieumyślności. Nielegalne przeprowadzanie medyczno-biologicznych, psychologicznych eksperymentów na ludziach, jeśli stwarza to niebezpieczeństwo dla nich. Nielegalne wprowadzanie narkotycznych, psychotropowych środków do organizmu innej osoby? Dlaczego nie mówi się o tych artykułach Kodeksu karnego?”. Uczestnik dyskusji, były zastępca Prokuratora Generalnego Ukrainy Mykoła Obychod: „Dlaczego kwalifikuje się tylko oszustwo i fałszerstwo dokumentów? Myślę, że podczas śledztwa przedstawią inne zarzuty, w szczególności zabójstwo z okolicznościami obciążającymi, za co przewidziana jest kara aż do dożywocia”. Eksperci obawiają się, żeby sprawę nie „zamieciono pod dywan”, i te obawy nie są przypadkowe. Mykoła Obychod przypomniał, że dwie sprawy karne, wszczęte jeszcze na początku „działalności medycznej” Slusarczuka, już zostały zamknięte. Do czego to doprowadziło? Ale główne pytanie – kto, kiedy i jak sprzyjał Slusarczukowi, a to urzędnicy struktur państwowych: medycy, funkcjonariusze organów ścigania. Dlatego sprawę trzeba przekazać do śledztwa Prokuraturze Generalnej, gdyż urzędnicy państwowi to właśnie jej profil. Ołeksij Reznikow poradził wszystkim poszkodowanym składać pozwy sądowe przeciwko szpitalom. W szczególności pozwy powinni złożyć krewni ludzi, którzy zmarli od takiego „leczenia”.
Kwestia odpowiedzialności medyków, kierowników placówek medycznych jest jedną z kluczowych. Mówi uczestnik dyskusji, prezes Stowarzyszenia Psychiatrów Ukrainy, były dysydent i więzień polityczny Semen Hłuzman: „Dla lekarzy nie jest tajemnicą, że „wielki neurochirurg” Slusarczuk w rzeczywistości nim nie jest… Na Ukrainie jest niemało lekarzy, których poziom wiedzy jest taki jak u Slusarczuka, ale mają oni dyplomy medyczne, a nawet rozprawy doktorskie. I jeszcze zderzymy się z wieloma slusarczukami”. Zasłużona lekarka Ukrainy, doktor nauk medycznych Olha Bohomolec: „Istnieje ustawodawstwo, którego należy przestrzegać w każdym szpitalu. A to, że osobę bez wykształcenia medycznego dopuszczono do stołu operacyjnego, jest bezpośrednim naruszeniem, za które muszą odpowiadać kierownicy placówek medycznych. Najwyraźniej takie polecenia otrzymali z góry”. O. Reznikow zaznaczył, że są fakty, kiedy kierownicy niektórych szpitali przeciwstawiali się tym telefonom i poleceniom „z góry”. Gazeta „Ekspres” poświęciła osobną publikację temu tematowi: „Tajemni protektorzy „Doktora Pi” (numer z 24.11.2011 r.). Lista protektorów zaczyna się od W. Pasicznyka, profesora Politechniki Lwowskiej, doktora nauk, radnego rady miejskiej, członka Partii Regionów. Dalej idą liczni protektorzy na różnych szczeblach edukacji i medycyny. Poziom czasem zadziwia. Osobna strona to minister Dmytro Tabacznyk, który 27 maja 2011 roku osobiście podpisał list-zaświadczenie Tatarinowi B., zastępcy prokuratora obwodu lwowskiego. Minister podpisał się pod tym, że „Slusarczuk studiował na Rosyjskim Uniwersytecie Państwowym od 1985 do 1991 roku… W tym czasie Slusarczuk przecierał spodnie w dwóch ukraińskich szkołach zawodowych… A 17 czerwca 2010 roku złożył swój podpis na świadectwie Slusarczuka jako „profesora katedry neurochirurgii”, już nie jako minister, a jako przewodniczący Komisji Atestacyjnej. A to już jest bezpośrednia odpowiedzialność” – zaznaczono w publikacji. Minister i Ministerstwo do dziś(!) tłumaczą tytuły i stanowiska Slusarczuka dokumentami, które wydano w Rosji. Choć łatwo zdementowali to dziennikarze, którzy przywieźli z Moskwy oficjalny dokument – zaświadczenie tego samego Moskiewskiego Uniwersytetu Medycznego, że „student Slusarczuk” w ogóle tu nie studiował, co dopiero mówić o dyplomie lekarza. Czyżby naszemu Ministerstwu trudno było wyegzekwować taki dokument? Nawiasem mówiąc, łatwo mogliby go otrzymać także funkcjonariusze organów ścigania. Przykro, że wśród wysokich protektorów są także urzędnicy poprzedniej władzy. Gazeta pisze: „Poliszczuk Mykoła. Eks-minister ochrony zdrowia. Przyjął do pracy na katedrę neurochirurgii. Dziś mówi, że zrobił to pod naciskiem „bardzo wysoko postawionej osoby”. Proste pytanie: kto może dzwonić, wywierać nacisk na ministra Rządu państwa? Zresztą, za poprzedniej władzy Slusarczuk otrzymał od protektorów jeszcze stanowisko „doradcy pierwszego wicepremiera”. Tak więc nie tylko regionalnymi pasicznykami i tabacznykami bogata jest ta skandaliczna historia. Osobny temat dotyczący protektoratu – A. Kaszpirowski. To właśnie jego Slusarczuk nazywa swoim nauczycielem, przyjacielem. A Kaszpirowski skromnie zaliczył Slusarczuka do trójki największych geniuszy ludzkości, przynajmniej w nauce, medycynie. Arystoteles, Awicenna, Einstein do tej trójki nie trafili. To właśnie Kaszpirowski lobbował za stworzeniem Instytutu Mózgu „pod Slusarczuka” i całkiem możliwe, że Kaszpirowski pomagał Slusarczukowi także w Rosji. I w ogóle w tej dziwnej historii daleko nie ostatni jest właśnie rosyjski ślad. Jak to mogło być? Na to pytanie odpowiedziała Olha Bohomolec: „To, co czynił Slusarczuk, to ogromny i zuchwały eksperyment nad naszym społeczeństwem, którego celem jest zademonstrowanie, co jeszcze można wyczyniać w tym społeczeństwie? Okazuje się, że wiele. A podłożem tego jest strach, który jest w genach ludzi, strach zasiany jeszcze w 1917 roku, w 1937-ym. Strach przed posiadaniem i obroną własnego stanowiska, kiedy dociera do ciebie telefon „z góry”. Absolutnie słusznie. Dodajmy jeszcze jedno podłoże tego eksperymentu: ogólne zdrowie narodu, w szczególności psychiczne. Pacjentami Slusarczuka stawali się ludzie, którzy już nie wierzyli w możliwości naszej medycyny, których nie uratowali „uzdrowiciele”. U nas do dziś dużą uwagę przywiązuje się do mistycznego, sensacyjnego, właśnie dlatego zwykłe fałszerstwa-„rekordy” Slusarczuka tak wpływały na przeciętnych obywateli. Dla władców w ogóle najlepiej, gdy obywatele myślą jak najmniej, a wierzą w proponowane jak najwięcej. W szczególności także w geniuszy „Pi”.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
