Емблема «Просвіта»ПРОСВІТАЦИФРОВАЗнання · Люди · Майбутнє

OGÓLNOUKRAIŃSKI TYGODNIK KULTUROLOGICZNY 5 (642), 2–8 lutego 2012

Слово Просвіти, №05 за 2012 рік

Fot. Ołesia Dmytrenki Mykoła CYMBALUK Wydarzenia rozwijały się błyskawicznie, sądząc po wszystkim, według z góry i starannie przygotowanego planu. Jednym zamachem, w ciągu kilku ostatnich styczniowych dni, władza zwolniła dyrektorów najbardziej znaczących muzeów Ukrainy. 20 stycznia rozwiązano kontrakt z generalną dyrektorką Narodowego Kijowsko-Peczerskiego Historyczno-Kulturalnego Zapowiednika Mariną Hromową, która pracowała na tym stanowisku zaledwie półtora roku. 25 stycznia zwolniono generalną dyrektorkę Narodowego Muzeum Tarasa Szewczenki Natalię Kłymenko. Tego samego dnia do Ministerstwa Kultury i Turystyki wezwano kierownictwo Narodowego Zapowiednika „Sofija Kijowska” — wręczono mu zarządzenie o zwolnieniu generalnej dyrektorki Neli Kukowalskiej (przebywa ona na zwolnieniu lekarskim). 27 stycznia, jak donoszą media elektroniczne, „dwoma samochodami do Narodowego Muzeum Architektury Ludowej i Bytu Ukrainy przybyła specgrupa Mynkultu”, która ogłosiła zarządzenie ministra kultury Michaiła Kulyniaka o zwolnieniu dyrektora Pawła Fedaki. Gabinety generalnych dyrektorów pozostawały wolne niedługo. Dosłownie w kolejnych dniach zszokowanym zespołom muzealnym przedstawiono nowych kierowników. Tak więc Ławrskim Zapowiednikiem będzie teraz kierować Wiktoria Lisniczа, Sofiją Kijowską — Olena Serdiuk, muzeum w Pyrohowie — Dmytro Zaruba, a Muzeum Szewczenki — Dmytro Stus. W ten sposób historyka Marinę Hromową, która ma pokaźne doświadczenie w pracy muzealnej i trzy wyższe wykształcenia, zastąpiła 33-letnia Wiktoria Lisniczа. Z zawodu jest lekarzem kardiologiem. Przepracowała cztery lata jako lekarz w Instytucie Chirurgii Układu Sercowo-Naczyniowego im. M. Amosowa. Od września ubiegłego roku jej nazwisko wciąż figurowało wśród doradców Ministerstwa Kultury i Turystyki Ukrainy. Jednego z najaktywniejszych badaczy i obrońców bezcennego kijowsko-sofijskiego dziedzictwa, rzeczywistego członka Ukraińskiej Akademii Architektury, wiceprzewodniczącego Ogólnoukraińskiego Stowarzyszenia Muzeów i Zapowiedników Dmytro PAWŁYCZKO * * * Zginąłem pod Krutami, Na polu, we krwi, Padłem pod ojczystym sztandarem W zaspy śnieżne. Ja, moskiewską kulą przebity na wylot, Wstaję, by znów posłuchać Testamentu Szewczenki. Lecz kto go zaśpiewa, skoro wokół niewolnicy głusi? Nie wołaj trombitą, na surmach nie trąb. Za co ja umarłem, nie wiem. Czy za tron chachła? Czy za pomoskiewszczone I dusze, i ciała? Wstałem, bo chcę spojrzeć Na złotą błękit. Wstałem, lecz znów padam, Bo moja krew płonie. W urzędach przewrotni, W świątyniach moskale. I zdrada idzie za zdradą Na zdradzonej ziemi. Powiedz mi, mój Boże, Dokąd prowadzisz mój kraj? A Bóg mi odpowiada: „Wstawaj! I sam śpiewaj! Naucz się żyć w płomieniu I wiedz, że siły zła Spłoną od twego tchnienia, Zastygną jak popiół”. Mój Boże, pod Krutami Umarłem za Ukrainę. Na bój z moimi zabójcami Daj mi teraz sił! I podnieś każdego: Żywych braci moich I umarłych. Grzechem jest leżeć nam W ziemi kozackiej. Grzech. Skoro za Ukrainę ginąć Nie ma komu spośród żywych, My powstaniemy, mój Boże, Z otchłani światowych. Będzie płonąć, palić się będzie Jarzmo nowe i stare. Kto zabity był pod Krutami, Zmartwychwstanie i nie umrze! 29. I. 2012 Ciąg dalszy tematu na str. 2

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад

Емблема «Просвіта»Просвітянин