Емблема «Просвіта»ПРОСВІТАЦИФРОВАЗнання · Люди · Майбутнє

Chcecie widzieć piękną wieś — pomóżcie jej się odrodzić!

Слово Просвіти, №06 за 2013 рік

LIST CZYTELNIKA — DO DRUKU! Otwarty list-apel do Prezydenta Ukrainy W. F. JANUKOWYCZA, do przewodniczących frakcji Rady Najwyższej: O. Jefremowa, A. Jaceniuka, W. Kliczki, O. Tiahnyboka, P. Symonenki, do deputowanych ludowych: M. Tomenki, H. Nemyri, H. Kałetnyka, H. Herman, I. Farion, O. Laszki. Do wszystkich ludzi, którym nie jest obojętny los wsi. Wiele wsi wymarło, inne czekają w kolejce. Kto za to odpowie, kto z tego powodu cierpi? My z wami. Nasze prawa są nieodpowiedzialne, nielegalne, uchwalane pod dyktando podniesionej ręki przez haniebnych „pianistów”. Komu potrzebne jest takie życie? Chyba „naciskaczom przycisków”. Mieszkam w jednym z chutorów (skazanych na śmierć). Dla mnie radio to część bytu: z nim rano wstaję, pracuję w ogrodzie, kładę się spać — to mój rozmówca, język, tradycje, pieśń, wiadomości, prognoza pogody. Energetyka radia stymuluje do życia. Szkoda, ale od 1 stycznia 2013 r. przerwano nadawanie Pierwszego kanału radia ukraińskiego (od 10:00 do 18:00 — czas, kiedy trwa posiedzenie plenarne RN). Teraz na kanałach FM słuchamy wiadomości z Czelabińska, bo ktoś uznał, że jest to dla nas „bardzo interesujące”, a co dzieje się w obwodzie, rejonie, nie wiemy. Czyż to nie kpina? Widocznie ktoś chce zarobić pieniądze, ale nie z tej strony zaczyna. A może podłość jest hojnie opłacana? Minister rolnictwa deklaruje „Projekt odrodzenia ukraińskiej wsi”, a jednocześnie męczone są ludzkie dusze. Czyżby państwo potrzebowało wsi bez ludzi? Z radiem dorastaliśmy, żyjemy, idziemy w przyszłość. Kto ma prawo pozbawić mnie języka, pieśni, tradycji narodowych? To moje korzenie! Nikt nie zabrania słuchać rosyjskich wiadomości, ale nie kosztem kanałów ukraińskich. Nie depczcie tego, co święte, nie grzebcie w duszach, nie hańbcie się przed światem: z takim bagażem do Europy nas nie przyjmą. Widzimy, jak historia „szanuje” tych, którzy organizowali hołodomory, którzy w grudniu 1932 r. pod Charkowem (stacja Kozacza Łopań) rozstrzelali niewidomych, zniedołężniałych bandurzystów wraz z ich małoletnimi przewodnikami, którzy grą na bandurze zarabiali na chleb powszedni; którzy w 1943 r. rzucili do szturmu na Dniepr tysiące nieuzbrojonych ludzi i przy tym mówili: „Im więcej ich utopimy w Dnieprze, tym mniej zostanie dla Syberii”, którzy niszczyli cerkwie i duchowieństwo. Wiele można przytaczać przykładów działalności represyjnej machiny… I znowu zaganiają naród w barbarzyństwo! Tylko nie mówcie, że nie ma środków ani na radio, ani na wieś. W pieniądzach się kąpiecie, żyjecie w luksusie. „Pięknie obiecuj, a rób jak wyjdzie” — oto dewiza teraźniejszości. Od elementarnego porządku w Radzie Najwyższej zaczyna się porządek w państwie. Los wsi nie jest mi obojętny, więc chcę zapytać: Kiedy lokalne wspólnoty będą miały budżet, tak jak jest to w cywilizowanych państwach? Jak zimą, a latem — po deszczu dojechać do wsi wozem strażackim, „pogotowiem”, milicją, jak dotrzeć do szkoły uczniom (jest ich u nas dwoje, do niedawna było siedmioro), jak pochować człowieka, jak urodzić, jak zrealizować wyhodowaną produkcję, jak zbudować niedrogie mieszkanie, jak obronić się przed pośrednikami? Umrzeć drogo, urodzić się strasznie. Żaden projekt czy spółdzielnia nie rozwiążą problemu wsi bez drogi dojazdowej. Władza jest zobowiązana zachować to, co pozostało ze wsi. Nie na darmo mówią: wieś — nasza kołyska. Dlaczego na wieś patrzy się jak na źródło zysków, zapominając o człowieku? Jaka przyszłość czeka chutory w „Projekcie odrodzenia…”? Czy deputowani wiedzą o ich istnieniu w swoich okręgach? Ile chutorów nie ma dojazdów? Pewien komunista mówił mi: „Poczekamy, aż wy wymrzecie, a potem poślemy buldożer”. Kiedy planuje się czyścić koryta zamulonych rzek, a muł wywozić na pola zamiast nawozów? Ile rzek wymaga odnowienia? Gdzie podziały się kanały radiowe „Kultura”, „Promiń”, gdzie publiczna radiofonia i telewizja, dlaczego milczy radio obwodowe? Dlaczego ekrany telewizyjne są zapchane wyświechtaną „codziennością”, „mazanymi-przemazanymi” serialami, programy kanałów miesiącami się nie zmieniają? Co stało się z Pierwszym Kanałem Narodowym? Gdzie są utalentowani menedżerowie twórczy? Dlaczego brakuje programów poznawczych, zwłaszcza dla młodzieży? Jedna „rozrywka” z seksualnym podtekstem. Kanałów, które można oglądać, jest katastrofalnie mało. A wiadomości: zabił, zarżnął, udusił, przejechał, spłonął. Czy to jest taki nasz i wasz poziom? Każdy ptak ma swój śpiew, narody świata szanują swój język, a nasze „zajączki i króliczki”, „wilczki-braciszki”, piosenkarze i piosenkarki, sportowcy zapominają o swoim przeznaczeniu i odpowiedzialności. Dlaczego taki brak szacunku do języka państwowego, do samych siebie? Czy może trudno złamać odruch niewolnika? Według moich obserwacji, język ukraiński na ukraińskiej ziemi sprzyja zachowaniu zdrowia. Jaskrawym przykładem tego jest Iwan Piddubny, mistrz mistrzów, godny swojej Ojczyzny. Czyż nam o tym mówią i pokazują? Zamiast tego z ekranów telewizorów bije nudna, natrętna reklama. Kiedyż skończy się ta psychotropowa wakanalia? Takich „kiedy”, „dlaczego”, „gdzie” można przytaczać setki. Gdzie nie spojrzeć, wszędzie niepowodzenia. W mojej wsi nie ma sklepu, poczty, apteki, szkoły, szpitala, chodzimy 2 km po zaoranym polu do sąsiedniej wsi — cierpimy, ale kiedy zabierają nam ostatnie — to już za wiele. Zamiast podnosić dobrobyt człowieka, wyłączają jeszcze radio. Trzeba więc tak nas „kochać”! Piszę o tym, co przelało się w duszy. Dokąd wieśniak ma się udać? Zwracamy się do Gwaranta Konstytucji, Prezydenta Ukrainy: Wiktorze Fiodorowiczu, zwróćcie nam Pierwszy kanał radia ukraińskiego w pełnym wymiarze, abyśmy słyszeli hymn Ukrainy, bo to paszport państwa, a my jesteśmy jego obywatelami. Wierzymy, że Wy wieśniakom nie odmówicie. Ukraina stanie się demokratycznym, cywilizowanym, ukraińskim, europejskim państwem, z wysokim poziomem życia — jak Wy głosicie. Życie trwa, a władza nie jest wieczna. Szanujmy się. Ołeksij MAKSYTA, 75 lat, chutor Zełena Dołyna, rejon pawłohradzki, Dniepropietrowszczyzna

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад

Емблема «Просвіта»Просвітянин