Емблема «Просвіта»ПРОСВІТАЦИФРОВАЗнання · Люди · Майбутнє

O fantazjach Ministerstwa Oświaty dotyczących integrowania literatury ukraińskiej z literaturą światową

Слово Просвіти, №06 за 2017 рік

Z książek rosyjski mat przelał się do telewizji i zadomowił się tam. Ludzie, którzy byli gotowi przypomnieć sobie ojczysty, na wpół zapomniany język, cofnęli się, bo nie było czego słuchać ani czytać. Przynajmniej tak twierdziły w telewizji same gwiazdy „sučlitu”. Efekt motyla trwa. Politycy podzielili Ukrainę według kryterium językowego, zamiast rozwinąć ukrainizację na terytoriach zrusyfikowanych, choć chodziło o bezpieczeństwo narodowe. I oto dostaliśmy powtórną okupację Donbasu i Krymu. Wcale nie demonizuję „sučlitu”, który teraz chcą kanonizować w programach szkolnych i który na tle arcydzieł światowej literatury będzie u uczniów utrwalał kompleks niższości. Wprowadzanie do kanonu produktu wtórnego to dokładnie to samo, co kiedyś kanonizacja socrealizmu. Przeczytajcie 8. tom „Historii literatury ukraińskiej” z 1972 roku, a zobaczycie, kto wtedy był w trendzie — makulaturowi twórcy. Zatem bunt był nieprawdziwy, chodziło o podział terytorium, a nie o zmianę pokoleń. „Wtedy, jak, Boże, święta prawda na ziemię przyleci…” Prawda jest taka: zwrócić narodowi to, co mu skradziono, by uzdrowić i odrodzić tych, którzy zostali okaleczeni Hołodomorem, represjami i kompleksami kolonialnymi. Poprzez aktywną ukrainizację mediów publicznych, dogłębne studiowanie historii oczyszczonej z kolonialnych śmieci. W szkole to przede wszystkim to, co nazywa się „rozwijaniem spójnej mowy”. Tekst nie ma takiego wpływu na świadomość jak rozmowa. Japońscy absolwenci po ukończeniu szkoły znają 600(!) pieśni ludowych, które powstały we wsi i mają setki lat. Czy przyda im się to w przyszłej pracy zawodowej? Chyba nie, jednak poezja ludowa harmonizuje osobowość na poziomie podświadomości, ma działanie terapeutyczne, równoważy stan emocjonalny. Dlatego postrzeganie ukraińskiego folkloru i klasyki jako czegoś wyłącznie rustykalnego, obcego dziecku z miasta, to po prostu ignorancja. Japończycy wykorzystują doświadczenia Wasyla Suchomlinskiego, tymczasem w Ukrainie goni się za doświadczeniami obcokrajowców, dostosowanymi do mentalności tego czy innego narodu. Oto co naprawdę trzeba zintegrować z lekcjami historii, przyrody, geografii, rysunku. Żeby dzieci mogły śpiewać, deklamować na lekcji. Przyroda leczy. Już w przedszkolu dzieci przychodzą pokaleczone kreskówkami po rosyjsku, reklamą, z zaburzeniami mowy. Nie umieją rozmawiać, nie czują rytmu języka. Surżyk daje im prymitywny rytm miejskiej dżungli i przejście na czystą, bogatą ukraińską mowę sprawia im trudność, bo nigdzie jej nie słyszą. Na testy z języka i literatury dzieci „tresują” korepetytorzy. Tymczasem potrzebny jest jeden jedyny test: napisanie eseju na określony temat, który pokaże prawdziwą wiedzę i umiejętność przekazywania myśli. Potem nie trzeba się dziwić rozkwitowi plagiatu w szkołach i nauce. Kto włada językiem, ten może zjednać sobie cały świat. „Niemym otworzą się usta; wyleje się słowo jak woda, i pustynia nieuprawna, obmyta zdrojową wodą, się ocknie…” DNA BARBARA 10-11 GDYBY PRIORYTETEM BYŁA KULTURA...

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад

Емблема «Просвіта»Просвітянин