Сторінка · с. 1сторінка оригіналу ↗
NOWA WŁADZA: Z MIEJSCA W CWAŁ
Слово Просвіти, №07 за 2005 рік
SPOJRZENIE. Zaprawdę, życie społeczno-polityczne na Ukrainie po pomarańczowej rewolucji nabrało szalonego tempa: nowa władza, jakby wpadłszy w niedoczas, ruszyła z miejsca w cwał. I jest to zrozumiałe: czasu do września, kiedy ma dokonać się reforma konstytucyjna i uprawnienia władcze zostaną przeniesione z Prezydenta na Gabinet Ministrów, pozostało niewiele, a zdążyć trzeba zrobić niemało. Problemów, zarówno ciężkich, jak i ostrych, wymagających natychmiastowego rozwiązania, zważywszy na smutny spadek reżimu Kuczmy—Medwedczuka—Janukowycza, nazbierała się cała fura. Dlatego też sam Prezydent nie zaznaje spoczynku, próbując wszędzie zdążyć, a nowo mianowani ministrowie nie wychodzą z gabinetów ani w dzień, ani w nocy — aż premier Tymoszenko zmuszona była podjąć wolitywną decyzję o zakazie przebywania w pracy dłużej niż do godziny 22.00. Styl pracy nowej władzy jest bardzo niezwykły, zważywszy na to, co było wcześniej. Jest maksymalnie otwarty, skierowany do ludzi, chociaż trąci czasem populizmem. No, zdecydowali ministrowie w zeszłą niedzielę wspólnie spędzić dzień wolny na lodowisku — dobrze: i gimnastyka, i odpoczynek, i zjednoczenie jednej drużyny. Ale ten epizod zajął tak dużo miejsca w środkach masowego przekazu, że wydaje się, iż niektórzy już zapomnieli, że członkowie rządu to zwykli ludzie i mają prawo do zwykłego odpoczynku, niechby nawet takiego, jak niektórym się wydaje egzotycznego, jak jazda na łyżwach. W każdym razie, przejdźmy do problemów. Jest ich, niestety, niemało, więc nakreślmy pięć najważniejszych. 1. TWORZENIE PIONU WYKONAWCZEGO — pierwszoplanowe zadanie Prezydenta Juszczenki. Tutaj trzeba, po pierwsze, połączyć interesy państwowej celowości z zobowiązaniami politycznymi swoich sojuszników z koalicji. Po drugie, aby zapewnić stabilną większość dla poparcia rządu, trzeba było pozyskać po swojej stronie pewne grupy polityczne w Radzie Najwyższej, zapraszając ich przedstawicieli do udziału w strukturach wykonawczych. Dla nikogo nie jest tajemnicą, z jaką zaciętością targowali się z Prezydentem socjaliści — przez te przedłużające się targi nawet kilkakrotnie przekładano posiedzenie sesyjne parlamentu, gdzie obiecano ogłosić skład rządu oraz nazwiska przewodniczących obwodowych administracji państwowych. Ale mimo wszystko dopięli swego, uzyskując trzy ministerialne teki i otrzymując kilka obwodów. Ale nie obyło się bez kolizji. Przeciwko mianowaniu z kwoty partii, kierowanej przez speakera Łytwyna, „gubernatorem” Chmielniczyzny Witalija Ołujki zdecydowanie wystąpili miejscowi zwolennicy „Naszej Ukrainy”, zarzucając temu ostatniemu poparcie Janukowycza w wyborach. Pikiety pod obwodową administracją państwową przerodziły się w pikiety pod Sekretariatem Prezydenta pod hasłami „Juszczenko — tak! Ołujko — nie!”. Ostatecznie Ołujko pod tym naciskiem złożył wniosek o dymisję. To nie jest odosobniony konflikt tego rodzaju. Odesitów — i nie tylko ich — przykro poraziło „bratanie się” nowo mianowanego przewodniczącego obwodowej administracji państwowej Cuszka (kwota Partii Socjalistycznej) z byłym „gubernatorem” Hranoweckim, który również aktywnie popierał ówczesnego prowządowego kandydata (przypomnijmy chociażby, jak w centrum obwodowym symbolicznie miażdżono walcem drogowym pomarańcze), a teraz przesiadł się w fotel przewodniczącego rady obwodowej. Pojawiają się problemy z mianowaniem kierowników także w rejonach Połtawszczyzny. Miejscowe „bunty” są zrodzone z (i stanowią kontynuację) pomarańczowej rewolucji: przebudzony z politycznego snu naród kontynuuje obronę swojego konstytucyjnego prawa do bycia źródłem władzy już wtedy, gdy zdobyto ogólne zwycięstwo. Ale nie tylko peryferyjne kolizje wywołują zaniepokojenie. Wnikliwe oko dostrzega w Gabinecie Ministrów i „byłe twarze”, i przedstawicieli wielkiego biznesu, i kierowników partii politycznych. Póki co autorytet Juszczenki jest bezdyskusyjny, ale te „tarcia” w sprawie nominacji kadrowych mogą niespodziewanie nabrać siły bliżej wyborów parlamentarnych w 2006 roku. 2. BUDŻET-2005 stał się stałym bólem głowy obecnej władzy. Wykorzystane przez rząd Janukowycza środki budżetowe na walkę przedwyborczą, wypróżniony do dna przez rozkradanie i populistyczne dopłaty do emerytur skarbiec państwowy, wzrost cen i zwiększenie inflacji — wszystko to jest obecnie jak nieugaszony pożar. Dlatego przed Prezydentem i rządem stanęło zadanie nie tylko wykonania własnego programu socjalnego, zaproponowanego przed wyborami, ale przede wszystkim znalezienia efektywnych środków uzupełnienia budżetu, aby naprawić to, co zepsuła poprzednia władza, zalegalizować poziom tymczasowych dopłat emerytalnych, dodając je do emerytur, podwyższyć wysokość wynagrodzeń do poziomu zwiększonego minimum socjalnego, zrealizować szereg innych ważnych działań o charakterze socjalnym. Napełnienie budżetu państwowego do niezbędnego poziomu — to bardzo niełatwe zadanie. Przecież realny deficyt budżetowy, według różnych obliczeń, osiągnął kosmiczne rozmiary — od 32 do 36 miliardów hrywien. Trzeba szukać efektywnych dróg i środków jego napełnienia. Dokończenie na s. 2 str. 9 Śpiewak „wielkiej harmonii” str. 11 Miłość Zynowija Fedyka str. 12 Czy w waszej chacie jest skrzynia? str. 13 Poetyckie autografy str. 15
с. 2 · сторінка оригіналу ↗
były naruszenia prawa. Na przykład ze sprzedaży Dniepropetrowskiego Kombinatu Metalurgicznego państwo straciło 300 mln hrywien — i to jest jeszcze mocno zaniżona liczba. A takich obiektów na Ukrainie jest około 150–200 — podkreślił Wiktor Juszczenko. Nietrudno policzyć, ile środków można zwrócić do budżetu, przywracając praworządność i sprawiedliwość.
4. WYPROWADZIĆ GOSPODARKĘ Z „CIENIA” — to jedno z trudnych, ale pilnych zadań nowej władzy. Nakreślił je Wiktor Juszczenko w swoim wystąpieniu w Donbasie. 55 procent gospodarki kraju i dwie trzecie gospodarki donieckiej ma charakter cieniowy: Doniecczyzna, na przykład, przekazuje do budżetu tylko 7,6 procent tego, co wytwarza. Jeżeli wyprowadzić gospodarkę obwodu z cienia choćby w połowie, a tak samo w innych regionach, — podkreślił Prezydent, — budżet państwowy można zwiększyć dwukrotnie.
5. KORUPCJA I KRYMINALIZACJA WŁADZY — kolejna ciężka choroba, odziedziczona po minionym reżimie. Nowa władza ogłosiła zdecydowaną ofensywę przeciwko temu złu, które wypuściło głębokie przerzuty w strukturach wykonawczych. Mówił o tym Wiktor Juszczenko w Radzie Najwyższej, prezentując nowy rząd i szefów obwodowych administracji państwowych. To samo ostro powtórzył w Doniecku: „Nie podoba mi się kryminalna władza i daję słowo: ani walizki, ani foliowe worki z pieniędzmi od dziś nie będą chodzić do Kijowa”.
W Doniecku zobaczyliśmy nowy charakter Prezydenta. Jest to głębokie przekonanie o słuszności sprawy, której się podjął; pewność, że to jedyna właściwa droga; nieugięta wola przejścia tej drogi szybko i skutecznie. W głosie Prezydenta zabrzmiały metaliczne nuty, co oznacza twardą determinację w wypełnieniu swojej misji.
Oczywiście jest jeszcze sporo problemów i błędów poza wymienionymi. Ale to naturalne: są one nieuniknione przy skali postawionych zadań, a popełnia je tylko ten, kto nic nie robi. Nowa władza robi wiele, rzeczywiście dąży do tego, by jak najszybciej osiągnąć zwycięstwo na froncie budowy państwa.
Wiktor KARPENKO
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
