Сторінка · с. 10сторінка оригіналу ↗
NA ZDOBYCIE NAGRODY IMIENIA IWANA OHIJENKI
Слово Просвіти, №07 за 2011 рік
To nie ostatnia wada Koncepcji. Eksperci-filolodzy widzą w niej próby poniżenia, zepchnięcia na margines literatury ukraińskiej jako mniej wartościowej, przeciwstawienia jej rosyjskiej („wysokiej”), która rzekomo ma wrodzone prawo do „szczególnej roli”. Takie podejście jest pozbawione zarówno państwowego, jak i ministerialnego zdrowego rozsądku: bezperspektywiczną sprawą jest reanimowanie przeżytych i skompromitowanych reakcyjnych teorii w rodzaju „literatury do użytku domowego”. W czasie swojego istnienia ukraińskie piśmiennictwo przekonująco udowodniło, że jego rola i przeznaczenie to nie tylko „dostarczanie czytelnikowi informacji o swoistości ukraińskich tradycji i kultury”. Dlatego trudno zgodzić się, że tylko literatura rosyjska ze swoją skalą wartości będzie kształtować duchowo-intelektualny świat Ukraińców. W wymienionym dokumencie wielokrotnie mowa jest o „triadzie”: literaturze ukraińskiej, rosyjskiej i światowej. Jak twierdzą eksperci, jest to sprzeczne z naukowym rozumieniem przedmiotu. Za słowną otoczką kryje się próba wywiedzenia, wyodrębnienia jako samodzielnego przedmiotu literatury rosyjskiej z zagranicznej, której zasług nikt nigdy nie kwestionował. Chociaż niedawno w jednym z wywiadów telewizyjnych Tabacznyk mówił, że Koncepcja nie przewiduje osobnego przedmiotu, ale… Ale okazuje się, że niektórzy, nie wysilając się, wykorzystując sprawdzoną kancelaryjną kazuistykę, mogą dopiąć swego. W ten sposób w przedmiocie „literatura światowa” będzie i „rosyjska”, ale w programie zostanie jej poświęcone trzy czwarte całego czasu nauczania. Nieakceptowalną, uważają eksperci, jest decyzja o przemianowaniu kursu „literatura zagraniczna” na „literatura światowa”. W końcu wszystkie najlepsze wzorce literatury stanowią literaturę światową. Należy do niej i nasza, nawet wbrew tym, którzy do dziś trzymają się twierdzenia, że „ukraińskiego języka nie ma, nie było i być nie może”. Rozgraniczenie „ukraińska — światowa” zrobiono dla literatury sąsiedniego państwa i „wbrew naturze rzeczy i logice”. Zrobiono to w jednym celu: wyłączyć ją z pojęcia „światowa”, upraszczając tym samym manipulacje świadomością młodzieży. Zważywszy na te argumenty, uczestnicy „okrągłego stołu” zażądali od ministerstwa Tabacznyka anulowania zarządzenia, którym zatwierdzono Koncepcję. Co więcej, niezależnie od jakichkolwiek urzędniczych sympatii, niedopuszczalne jest narzucanie edukacji literackiej ideologii „ruskiego miru”. Nie warto byłoby zapominać wojowniczym adeptom tego „miru”: zohydzić, spustoszyć, okraść narodowe duchowe świętości, a przy okazji i dusze młodego pokolenia oni mogą, ale prędzej czy później zniszczenie i zdecydowany sąd kary wyleje się na spustoszyciela. Od 20 stycznia 2011 roku rozpoczęto zgłaszanie kandydatów do zdobycia corocznej nagrody imienia Iwana Ohijenki. Nagroda została ustanowiona dla uczczenia wybitnego ukraińskiego uczonego-językoznawcy, pisarza, tłumacza, pedagoga, działacza państwowego i kościelnego, urodzonego w miasteczku Brusiłów Iwana Iwanowycza Ohijenki — metropolity Ilariona (1882—1972). Nagrodę przyznaje się za zasługi w rozwoju narodowej kultury duchowej, umacnianie ukraińskiej państwowości, zgody między narodami i wyznaniami w kategoriach: „Literatura”, „Sztuka”, „Edukacja”, „Nauka”, „Działalność społeczna, polityczna i duchowa” w wysokości do 3 tys. hrywien w każdej kategorii. Rejestracja kandydatów kończy się 20 lutego 2011 r. na podstawie przesłanych lub złożonych w 2 egzemplarzach materiałów do Komitetu ds. przyznawania nagrody imienia Iwana Ohijenki (10014, Żytomierz, ul. Mała Berdyczowska 25, Zarząd Kultury i Turystyki, Komitet ds. Nagrody Iwana Ohijenki). Informacyjnie: Nagrodę przyznaje się osobom lub grupom osób niezależnie od miejsca zamieszkania, narodowości, płci, wyznania, przynależności rasowej, stanu zdrowia, obywatelstwa. Nagroda może być przyznana pośmiertnie, jeśli zmarły kandydat do nagrody był zgłoszony za życia. Nagroda przyznana grupie osób jest rozdzielana w równych częściach między wszystkich laureatów. Prawo zgłaszania kandydatów do zdobycia Nagrody przysługuje oddziałom Ogólnoukraińskiego Towarzystwa Iwana Ohijenki, związkom twórczym, stowarzyszeniom społecznym, instytucjom, organizacjom, placówkom naukowym, edukacyjnym, kulturalnym, kościelnym, działającym na Ukrainie i poza jej granicami. Również prawo do zgłaszania kandydatów do zdobycia Nagrody mają laureaci poprzednich lat pod warunkiem, że nie wchodzą w skład komitetu ds. nagrody Ohijenki w danym roku. Materiały dotyczące kandydatów do zdobycia nagrody muszą zawierać: — uzasadniony wniosek oddziału stowarzyszenia społecznego, przedsiębiorstwa, instytucji, organizacji, placówki itp., poświadczony odpowiednią pieczęcią i podpisem kierownika, wniosek laureata nagrody z poprzednich lat, podpisany i poświadczony w miejscu jego pracy, zamieszkania lub notarialnie; — kartę ewidencyjną kadr z wklejoną fotografią, poświadczoną w miejscu pracy lub zamieszkania; — listę prac naukowych, literackich, muzycznych, artystycznych, odzwierciedlającą wkład kandydata (każdej osoby z grupy kandydatów) w badanie, opracowanie, podsumowanie, popularyzację literatury naukowej, spuścizny translatorskiej, duchowej Iwana Ohijenki, jego działalności państwowej, edukacyjnej, kościelnej; lista jest poświadczana podpisem kandydata (podpisem każdego z grupy kandydatów) lub kierownika przedsiębiorstwa, instytucji, organizacji, stowarzyszenia, które zgłaszają kandydata; — prace kandydata: książka, monografia, seria książek, dzieło sztuki (jego reprodukcje, kolorowe i czarno-białe fotografie, slajdy), dzieła muzyczne (ich zapisy nutowe i magnetofonowe), opis działalności państwowej, edukacyjnej, kościelnej, potwierdzony odpowiednimi dokumentami i świadectwami, inne formy wybitnych zasług w badaniu, zachowaniu, opracowaniu, podsumowaniu, wdrażaniu, popularyzacji spuścizny duchowej I. Ohijenki, rozwoju ukraińskiej kultury duchowej i ukraińskiej państwowości. Materiały dotyczące każdego kandydata (grupy kandydatów) muszą być wydrukowane z interwałami 2, wpięte w skoroszyty, z oznaczeniami „1. egzemplarz” oraz „2. egzemplarz” w prawym górnym rogu, zawierać numerację stron i spis dokumentów znajdujących się w każdym z nich, spis prac kandydata (grupy kandydatów), które przesyła się do Komitetu dodatkowo (książki, dzieła sztuki, kasety magnetofonowe, fotografie itp.). Na tytułowej części okładki skoroszytu umieszcza się naklejkę z wydrukowanym nazwiskiem, imieniem i imieniem ojca kandydata (każdego z grupy kandydatów). Materiały przesłane do Komitetu nie podlegają recenzji i nie są zwracane.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
