Сторінка · с. 3сторінка оригіналу ↗
DNA barbarzyńcy
Слово Просвіти, №08 за 2017 рік
Kateryna MOTRYCZ
Zakończenie. Pocz. w nr 6, 7 za 2017 r. Oparzył się na idei jedynego państwa słowiańskiego na czele z moskiewskim carem wykształcony, lecz naiwny Chorwat J. Križanić. Przebywał on w Moskwii aż 15 lat. Przybył tam w 1559 roku. Powróciwszy do ojczyzny, nie tylko odrzucił ideę stworzenia jednego państwa, ale wydał książkę wrażeń, w której bezlitośnie charakteryzuje tych, z którymi chciał się spowinowacić. W jego ocenie moskwici są tępi, zabobonni, brudni, niechlujni w życiu codziennym, „naczyń nigdy nie myją, a w chacie można udusić się od smrodu i stracić połowę krwi od pluskiew”. Oni zaś w jego ocenach to „beznadziejni pijacy, włącznie z kobietami, kłamcy, oszuści, podstępni, okrutni i strasznie leniwi”. Oto o taką rzeczywistość rosyjskiego świata rozbiły się romantyczne zamiary Chorwata. W 1588 roku angielski poseł G. Fletcher, który został oddelegowany do Moskwii, wydał książkę wrażeń. Życie w tym państwie zobaczył jako obrazy grozy. Pisze o chciwości urzędników, którzy obdzierali naród. Car nakazywał ściąć takiemu głowę, ale zrabowane mienie trafiało do carskich pałaców. A oto jak lepiono nabuchodonozorów, przyszłych donosicieli, lokajów i lokajczyków KGB. Uзаконили oni jeszcze jedną wadę: kto wskaże władzy przestępcę państwowego, temu przypada połowa jego majątku. Dowodów nie wymagano, wystarczyło donieść. „Moskwini chętnie to robią, bo zdolność kłamania każdy z nich ma we krwi, a o sumieniu nie mają żadnego pojęcia. …Wszędzie wśród najwyższych i najniższych panuje niewiarygodne pijaństwo, bezwstydne łapownictwo, powszechna dzika rozpusta, zdradliwość, płaszczenie się niższych przed wyższymi i pycha wyższych nad niższymi. Oszustwo na każdym kroku, kradzieże mienia państwowego i prywatnego — codzienne zjawisko. Straszny brud wszędzie, nawet w arystokratycznych domach z milionami karaluchów i pluskiew, na co nikt nie zwraca uwagi. Innego życia moskwini nie znają i nie wierzą, że jest inne w innych krajach, przeciwnie — są przekonani, że u nich jest lepiej niż gdziekolwiek. Nie wierzą, bo rząd nie pozwala nikomu wyjeżdżać za granicę, a za próbę wyjazdu nielegalnie karze śmiercią z konfiskatą majątku, i to nie tylko winnego, ale i jego najbliższej rodziny”… A już austriacki poseł N. Korb aż po stu latach napisze swoje wrażenia z tego „russkiego mira”, ze złym zapachem, jakby to pisał jeden i ten sam człowiek: „Cała moskiewska nacja przebywa w niewolnictwie; wszyscy i każdy każdego stanu, włącznie z ministrami — to niewolnicy. …Ta nacja, zrodzona w niewolnictwie, staje się wściekła przy najmniejszym przebłysku wolności. … Oni uznają, że ich car ma wszelkie prawa do ich majątku, do ich ciała i życia”. O skłonności moskwitów do kłamstwa, co, jak przekonujemy się i my w nasze ostatnie tragiczne lata, jest ich cechą narodową, piszą wszyscy, którzy tam przebywali w różnych stuleciach. Tenże N. Korb pisze: „W kłamstwie nie mają granic, ani najmniejszego wstydu. …Wśród moskwitów zawsze i wszędzie można znaleźć za pieniądze fałszywych świadków. Za parę rubli moskwin złoży fałszywą przysięgę na św. krzyżu i Ewangelii”. Oto poseł Leopolda I A. Meyerberg w swoich „Opowiadaniach”, które wyszły w 1654 r., pisze: „Kłamać moskwini potrafią z niewiarygodnym bezwstydem i bezczelnością, ani trochę nie czerwieniąc się, gdy złapiecie ich na kłamstwie”. I już następne stulecie, a wrażenia i oceny te same. Duński poseł J. Just w swoich wspomnieniach z 1712 r. pisze: „Choć teraz moskwini próbują małpować kulturalne narody … i choć wyglądają zewnętrznie niby bardziej cywilizowani niż wcześniej, ale każdy z nich pozostał i do dziś tym, kim był — barbarzyńcą i niewolnikiem”. Widzieli odrażające cechy Moskwii nie tylko posłowie, nieco głębiej oceniali niebezpieczeństwo „wyciekania” awanturniczego tworu politycy, historycy innych krajów. W tejże pracy Pawło Sztepa przytacza rozważania członka francuskiego Konwentu Boissy d’Anglas. Na posiedzeniu Konwentu w 1795 roku powiedział: „Już 60 lat minęło, jak Moskowszczyzna zniewoliła Ukrainę, Kaukaz, podbiła Gruzję, Krym, podzieliła Polskę. Mówią, że Imperium Moskiewskie — to olbrzym na glinianych nogach, że korupcja wyżera je, że niewolnictwo pozbawia je wszelkiej energii, że rozszerzając się, samo sobie przygotowuje koniec, że każde jego nowe podbicie — to krok do jego katastrofy. Zgadzam się ze wszystkim tym. Ale czy to monstrum nie zniszczy nas szybciej, niż samo zginie? Pomyślcie o tym. Czas mija. Moskiewska horda szykuje się. Raz, drugi ruszy na Europę Attyla, i my zginiemy, jeśli w porę nie zatrzymamy tej azjatyckiej nawały”. Po raz kolejny zacytuję i francuskiego markiza, monarchistę A. de Custine’a, który opisał bodaj najobszerniejszy pokład życia Moskwii. W 1839 roku pojechał do Petersburga, przyjmowano go luksusowo i gościnnie. Było przyjęcie i u imperatora Mikołaja I. Jednak ani luksusowe przyjęcie, ani carska łaska i długa rozmowa z nim nie powstrzymały markiza w ocenie państwa moskiewskiego, jego tyranii, jego już uformowanego niewolnictwa i narodu godnego tyranii i niewolnictwa. W 1843 roku wyszła jego książka wrażeń, wywołała wściekły sztorm w imperium. Polowano na nią, car Mikołaj szczodrze obdarowywał Francuzów, żeby napisali o Rosjanach coś pozytywnego, całkowicie przeciwnego temu, co było w książce markiza, i żeby skrytykowali ją. Zacytujmy ją, posługując się pracą P. Sztepy „Ukrainiec i moskwin”. „Kreml — to twór, bezsprzecznie, nadludzkiej istoty, ale istoty złoczynnej. Sława w niewolnictwie — to jest alegoria Kremla. Ta diabelska budowla całkowicie pasowałaby na przystań istot z Apokalipsy. Tę twierdzę zbudował nie Iwan IV, ale on się w niej urodził, tam umarł i tam powraca jego duch. Kreml — to kapiszcze despotyzmu… Na dnie duszy moskiewskiego narodu dzika obojętność na świętość słowa, na szczerość uczuć, na sprawiedliwość, zakorzeniona głęboko, jak i kłamstwo. Inne narody nienawidziłyby tyranii, moskiewski zaś kocha ją. Ten naród uważa posłuszeństwo za najwyższą cnotę, dlatego i zachowuje tyranię dla swoich potomków. Gdzie indziej Iwana IV uważaliby za monstrum, które wypluło piekło, i wstręt do niego żyłby w następnych pokoleniach. A u moskwitów przeciwnie: tyrania Iwana IV wywołała w nich szacunek i miłość do niego. …Pełzając u nóg tyrana, ze łzami błagają go, aby zachował to, co znienawidziłby każdy naród. Ze łzami i miłością zaprzysięgają się korzyć jego tyranii. Zaprzysięgają się wszyscy: możnowładcy i żebraki, wielcy i mali, wszystkie stany — cała nacja. …Zaprawdę, ten naród kocha niewolnictwo bardziej, niż inne narody kochają wolność. …W Moskowszczyźnie nie istnieje środka między tyranem a niewolnikiem… Każdy moskwin jest i tyranem, i niewolnikiem w jednej osobie. Całe życie, we wszystkich jego przejawach w tym kraju jest ciągłym spiskiem przeciwko prawdzie. Moskwini uważają za zdrajcę każdego, kto nie jest kłamcą, uważają za zdradę stanu zaprzeczenie kłamstwa. Serce moskiewskiego narodu przepełnione jest rozchełstaną ambicją, która nie zna granic. Taka ambicja może zatruć tylko niewolnicze moskiewskie dusze. W niewolniczym upokorzeniu ona z góry pokłada nadzieję rozszerzyć tyranię na inne narody, których sławę i bogactwo ma nadzieję zagarnąć. ...Naród niewolników marzy o panowaniu nad światem. …Moskowszczyzna patrzy na Europę jak na swoją zdobycz, która prędzej czy później — przez nasze niesnaski — może być ich. …W Imperium Moskiewskim rząd panuje nad całym życiem, ale niczego nie ożywia. Moskiewskie matki mają więcej powodów opłakiwać narodziny dziecka niż jego śmierć… Nie mając siły stworzyć czegoś własnego, małpując cudze bezdusznie, mechanicznie, moskwini stworzyli pod nazwą „russkaja kultura” jedynie karykaturę kultury. …W fałszowaniu, podrabianiu mają wielki talent… Nawet religia u moskwitów nie jest potrzebą ludzkiej duszy. Ich religia wyszła z carskiej kancelarii, żeby trzymać porządek w państwie. Moskiewscy księża byli, są i będą zawsze nikim innym jak tylko policjantami, ubranymi w inną od świeckich policjantów mundury. … Straszna bieda… Rosjanin gotowy odebrać wolność innym narodom, żyje i myśli jak żołnierz armii zdobywców”. I oto już następne stulecie — 1938 r. O Rosji pisze już inny autor — Amerykanin F. Voigt. A wrażenie takie, że po stu latach o niej pisał jeden i ten sam człowiek: „Nie ma najmniejszego wątpliwości, że kiedy moskale będą mieli dość militarnej siły, będą próbowali podbić cały świat, zaczynając od ustanowienia marionetkowych państw we wszystkich krajach, które graniczą z Moskwią”. (Naddniestrze, Osetia Północna, Abchazja, Czeczenia, ŁNR, DNR — K. M. Nie wykluczone, że dotrą i zechcą podzielić i Syrię między sąsiadów). A oto myśli Niemca O. Spenglera: „Bolszewickie królestwo … — to królestwo panującej hordy, która zwie się partią komunistyczną. Z wszechmocnym chanem i posłuszną i bezprawną masą niewolników… Moskale w swoim światopoglądzie i swoich odczuciach pozostali koczownikami”. Wszystkie dokonania radzieckie imperium otrzymało od carskiego i było ono ze swej istoty i wypełnienia jego córką, urodziło się z tego samego okrucieństwa i nienawiści do ludzi. I mogło urodzić się tylko od niej i z jej łona. I przyjmował porody tenże „narod-pobieditiel-osswoboditiel”, okrutnie rozprawiwszy się z niedemonicznym carem Mikołajem II i wybierając demonicznych Lenina i Stalina, duchowych spadkobierców chana Batu. Kłamstwo i podstępność, polowanie człowieka na człowieka, tak, właściwie ludzkie życie i wolność nic nie znaczyły i nie znaczą dla tej maszyny śmierci i obłudy. „Trzeci Rzym”, „Wielikaja i niedielimaja” — wszystko to produkt z tej samej sieczkarni, na której mielono wielkie kłamstwo, zaczynając od wielkiego kłamstwa przywłaszczenia naszej historii, kijowskich książąt, wielkości Rusi Kijowskiej i kończąc na dzisiejszym kłamstwie: „Krym zawsze należał do Rosji” oraz „Donbas nigdy nie był Ukrainą”. Czym ona jest wielka, to terytorium, militarną zdolnością oraz propagandą. I to można nazwać piątym filarem rosyjskiego imperium. We wszystkie stulecia na kłamliwą propagandę kładziono i kładzie się wielkie siły i finanse. „Żeby unieszkodliwić wpływ książki A. de Custine’a, — pisze w tejże pracy P. Sztepa, — aż do Pierwszej wojny światowej kilka paryskich czasopism otrzymywało stale tysiące franków łapówki od moskiewskiego rządu”. Mit o wielkości i wielkości tworzył się stuleciami i wymagał wielu wysiłków. Jeszcze Piotr I, wspomina Sztepa, posyłał swoich agentów do Hiszpanii „odszukać szkodliwe dla moskwitów książki, dokumenty, mapy. Moskiewscy agenci dotarli nawet do Biblioteki Watykańskiej. …Za czasów ostatniej wojny moskwini powykradały z zagranicznych bibliotek setki szkodliwych dla nich książek, w szczególności ukradli wszystkie nasze naukowe (terminologiczne) słowniki, wydane przez Ukraińską Akademię Nauk za czasów tzw. ukrainizacji w 1923—1933 гг.”. To oni robią i w na-
с. 7 · сторінка оригіналу ↗
Kateryna MOTRYCZ
Zakończenie. Początek na str. 3
Jej (mądrości) po prostu nie było. Bo żeby nie przerazić się państwem, które wznosi się na prawdziwym cmentarzysku wytępionych narodów, najlepszych z najlepszych jednostek, nie przerazić się prawdą o torturowaniu Ukrainy w poprzednim imperium, trzeba być jednak naiwnym, krótkowzrocznym socjalistą, przeciętnym politykiem i po prostu przypadkowym człowiekiem na tej państwowej drabinie pokus i samouwielbienia, która obróciła się w wielką tragedię narodu. I ta tragedia jeszcze się nie skończyła, bo zbyt głęboko wrosło imperium w ukraińskie ciało i duszę i zbyt wiele krwi przelewa się pod skalpelem tego „chirurga”, który bez narkozy odcina Ukrainę od despoty i barbarzyńcy. Ten eskulap nazywa się Ukraiński Los. Ukraińskie Narodowe Marzenie. Ukraińska Prawda. On tnie po żywym. I zbyt wiele ludzkich śmieci jest na tej piramidzie, która zwie się władzą państwową, naniesionych jednak przez te północne wiatry. I nie tak wiele sił i czystych silnych rąk, zdolnych je uprzątnąć. Imperium cofnęło Ukrainę w jej rozwoju o jakieś sto lat. Bez wątpienia bylibyśmy tam, gdzie obecnie nasi europejscy sąsiedzi, których ono również trzymało w zębach i zadało im rany. Zamiast cywilizacyjnego rozwoju, europejskiej kultury, godnego życia — bolszewickie bandy, kołchozowe poddaństwo, przerażające głodomory, wyniszczenie najlepszych z najlepszych, — elitarnej, myślącej, humusowej warstwy narodu, — niewolnictwo we wszystkich jego przejawach, wojna, wstrętny antyludzki duch sowietyzmu z całą galerią dzierżymordów, czekistowską kruszarką i masowe zwyrodnienie narodu w donosicieli, marginalnych, z kompleksem niższości chochołów-małorosjan, którym wyrywano z piersi duszę — Język, zmuszając i zmusili do kaleczenia mowy w ich „wielkim, potężnym Lenina i Puszkina”. Przypadkowi ludzie u steru państwa, ludzie, którym nie jest pisane być sternikami państwa, ale nimi zostali, — fatalny błąd, tragedia i porażka w naszym tworzeniu państwa. I my tę pokutę niesiemy już od stulecia. Ci ludzie są aktywni, awanturniczy, niegodziwi, napastliwi, często bezdarni i krótkowzroczni, a nawet bezradni tam, gdzie trzeba myśleć, działać i nie myśleć o własnym interesie. Na te same grabie znów nadepnęliśmy i tymi samymi grabiami uderzyliśmy się. Wieloliczne, zrusyfikowane, krętackie złodziejstwo, wynnyczenkowsko-symonenkowskie dążenie do jedności z czerwonymi „braćmi”, korupcja i nieprofesjonalizm, „koń trojański” — system sądowniczy. To już nie grabie, a buldożer na polu naszego budowania państwa.
Ale naród ukazał wielką potęgę i wielką nieprzemijającą Ideę — stworzyć własne Państwo. Tylko wielkie idee rodzą potężnego Ducha, a on objawił się-przejawił Majdanem, Duchem-Olbrzymem, który wstrząsnął światem. Tylko żeby świat w pełni ocenił ten skarb i nie zapomniał, po co ukraiński Duch rozpiął własne ciało. Dał on lekcję Europie, by ceniła swoją europejskość, dbała o nią, nie straciła żadnego osiągnięcia i reinkarnowała swoje „zaniepokojenie” w zdecydowane działania, aby nie stracić także siebie. Bo imperialna schizofrenia-paranoja, u której „granic niet”, — to nie tylko Europa, a cały świat. Dzisiaj jest szansa bez strzałów i krwi udusić w objęciach sankcji „gospodarza tajgi”. Byle tylko Europie wystarczyło siły i konsekwencji, a jej „zaniepokojenie” nie przeszło w letargiczny sen. Przydałoby się jej trochę ukraińskiego ducha! On jest, on ożywia i on zwycięży ducha szczurów-szkodników-złodziejaszków. Naród podniósł się o kilka szczebli w umiejętności oceniania i dostrzegania wrzodów naszego państwowego postępu. Ale wszystko leczy czas. I biblijna miara — 40 lat. Czy widzieli i widzą wrzody swojego imperialnego organizmu rdzenni Rosjanie? Tylko oświeceni i tylko pozbawieni kodu niewolnika. Bo jeszcze ich klasyk prorokował wersami wiersza: „Żegnaj, nieumyta Rosjo, kraju panów, kraju niewolników”. Zatem, niektórzy widzieli. Wsłuchujesz się i wpatrujesz w twarze znanych i utalentowanych ludzi dzisiejszej Rosji, którzy od razu po ataku Rosji na Ukrainę podpisali się pod listem, że popierają politykę Putina, i myślisz: czego właściwie jest w nich więcej — panów czy niewolników? Na przykład, z wyglądu niby „panowie” aktorzy N. Michałkow, O. Tabakow, a istota — niewolnicza. Popierają i wyginają się przed tyranem, mówią mu na uciechę wszelkie obrzydliwości o Ukrainie i Ukraińcach, nie poddając ani najmniejszej krytyce działań łże-imperatora, nie zastanawiając się, dlaczego tam, na obcych ziemiach, gdzie stąpa noga rosyjskiego żołnierza, leje się krew, przychodzi śmierć i smutek, i po co ona tam stąpa? I po co szukają sobie grobowców na dnie wyeksploatowanych kopalń Donbasu? Dlaczego sami nie żyją w spokoju i planecie nie dają? Kod niewolnika nie pozwala tego uświadomić sobie nawet utalentowanym. No, niech już będzie I. Ochłobistin, nieukojona dusza, która miota się między kościelną sutanną a demonicznymi rolami w kinie i zsyła przekleństwa na Ukrainę. Tam wszystko jest określone: na jego czole nie tylko piętno ziemskiego niewolnika, ale i „pana” z rogami i kopytami. Inteligencja dzisiejszej Rosji po raz kolejny pokazała swoją duchową nieudolność i to, że płynie w tej zastanej kałuży, której imię to strach. Część zaś, jak ci dworscy pajace-błaznowie, pokazała, że „odobriams” jest dla niej organiczny i całkowicie akceptowalny. I ona zgadza się zagłosować obiema rękami nawet za te agresje i rozlewy krwi, które popełni jej faszystowski reżim w przyszłości, nawet przeciwko nim samym. Bo kod niewolnika nie jest uleczalny, to ta społeczna genetyczna zgnilizna, która znika razem z jego nosicielem. Dlatego inteligencja nigdzie i w niczym nie pokazała swojej pozycji (dokładniej, pokazała), swojego protestu przeciwko kolejnej agresji swojego bezdrożnego państwa. Śmierci Nowodworskiej i Niemcowa, zdaje się, jeszcze bardziej zaszyły jej usta. Z pojedynczymi protestami „następczyni tronu” — KGB-FSB radzi sobie skutecznie, nawet na odległość… W tym jest niezrównana. W tym jest wytrenowana i ma swoje własne cmentarzysko, które wyrasta z tartaru, i opiekuje się nim piekło. I chciałoby się zaprzeczyć wszystkim obcokrajowcom, którzy nakreślili portret narodowy Rosjanina odrażającymi barwami. Bo ten portret ma też inne rysy. I wtedy, i obecnie byli, są i będą ludzie oświeceni, nieagresywni, nieporażeni szowinistycznymi imperialnymi wadami. Przecież pamiętamy, że nie wszystkich Słowian Nowogrodu i Pskowa ona zamordowała, a niektórych przesiedliła do Moskwy, żeby uszlachetnić swoją niebłogosławioną genetykę słowiańską krwią. Ale ich typ jest jednak rzadki. I nie on jest dominujący, i nie on jest decydujący, i nie on, niestety, jest przewodnikiem narodu. Oczywiście, że byli, są i będą w Rosji ludzie, którzy nie noszą w sobie kodu niewolnika i barbarzyńcy. Którym było gorzko i boleśnie widzieć swój kraj właśnie takim, jakim go nie widzi zmanipulowany ogół. Bo rzeczywiście „umysłem Rosji nie zrozumieć, jej miarą nie zmierzyć”… Gorzkie słowa o swoim kraju wypowiada duchowy orędownik I. Kronsztadzki jeszcze 200 lat temu: „Rosyjskie królestwo nie jest królestwem Pańskim, a szerokim rozległym królestwem szatana, głęboko przenikającym w umysły i serca Rosjan…” Cierpiał, patrząc na wielkie bezprawia i „symfonię” władzy oraz cerkwi ten, z którego jest dumna nie tylko Rosja, a cały prawosławny świat — Serafin z Sarowa. Prosił Boga nawet, by pozbawił go, sprawiedliwego, Królestwa Bożego, ale nie karał jego rodaków za wielkie grzechy i bezprawia. To on zostawił proroctwo jeszcze ponad dwieście lat temu: „Jeśli nie będzie pokuty u rosyjskiego narodu, — mówił, — Bóg… pośle bicz w obliczu niegodziwych, okrutnych, samozwańczych władców, którzy zaleją całą ziemię krwią i łzami”. Widzieli to państwowe szatańskie DNA ci, którym były otwarte niebiosa. Biskup Nektariusz nazywał swój kraj „Szaloną Rosją”. A inny duchowy orędownik i patriota Siergiej Bułgakow w 1922 roku pisał: „Ja nie mogę nawet kochać jej. Mogę tylko żałować. … Oczywiście, w ostateczności można obejść się i bez ojczyzny, kiedy jest Ojczyzna — Cerkiew, ale i od ojczyzny ja nie powinienem, nie mogę i nie chcę nigdy się odrzekać, i, znaczy, umieram przez całe pozostałe życie, póki Pan nie uzdrowi opętanej Rosji”. Póki co nie widać jej uzdrowienia, a opętanie jest jeszcze bardziej zauważalne. Puszkinowska staruszka jednak próbuje podporządkować sobie Złotą Rybkę i na to nie żałuje ani sił, ani środków. Po całym świecie rozesłani są agenci, wbijają się nawet w kierownictwo państwowe innych krajów, hakerzy korygują wybory tak, aby do władzy dochodzili ci, którzy są potrzebni nowożytnemu Adolfowi-Stalinowi. Imperium wrasta mackami, rogami i kopytami w świat; „nie ma im liczby” i w Ukrainie, i widać to po tym, jak buduje się nasze państwo, jak i dokąd toczy się nasz państwowy wóz i ile kijów wkłada się w szprychy oraz jak łamie się dyszel i podsuwa podstępnych, zdradzieckich, złodziejskich woźniców, którzy kradną z tego wozu wszystko, co im się podoba, i próbują przewrócić go do rowu… Pan jeszcze cierpi tego kata, czekając, byśmy i my się zmienili. Bo dla narodu co ten przyjezdny barbarzyńca, co swoi korupcjoniści-złodzieje i przestępcy przy państwowym sterze, twórcy totalitarno-ludobójczych taryf — to jedna i ta sama bandycka szajka i zło. Więc jeszcze nie wszystkie wody imperialnego samowolstwa-szaleństwa wypłynęły do Lete, nie wszystkie orły, które dziobały serce Ukrainy, rozbiły się o skały naszego męczeństwa. Ale jest jeszcze jeden uzdrowiciel — Czas. On i wody poniesie, i orły przeżyje… I, może, i uzdrowi „opętaną”. Czy rozdrobnieni na wiele ziem. A „podzielone królestwa upadną”… Ukraina i świat czekają na to. Patrzą przerażonymi oczami naszych okaleczonych bojowników, rozpaczliwymi oczkami osieroconych małych Ukraińców, zamglonymi od łez matek, które straciły synów, ruinami Donbasu i Apokalipsą Aleppo i pytają Twórcę — co jest w Jego planach? Czyż nie czas zatrzymać opętaną Rosję? Czyż nie czas na tablicach planetarnej pamięci do tych, którzy przelecieli jak huragan po planecie i zostawili w kronice ludzkości skąpe wersy, dodać jeszcze kilka i o tej najostatniejszej imperii, zrodzonej ze zła, nieszczęść i tragedii? Nie przypadkiem przypomniałam o trzech „filarach”, na których, uważają Rosjanie, trzyma się ich imperium: „samodzierżawie, prawosławie i naród”. Wystarczy, żeby jeden z tych filarów zachwiał się, a imperium upadnie. To jej pięta achillesowa. O władzy i cerkwi nie ma mowy — to siła zlutowana, jednakże syjamscy bliźniacy. Najbardziej podatny i niestabilny jest ten „filar”, który zwie się naród. Oto dlaczego tak płodne w imperium jest kłamstwo i całodobowo pracuje czekistowska gilotyna, wściekły potwór, który wszystko słyszy, wszystko widzi i wszystko dusi. Kłamstwo — to potężna broń, która najpierw celuje w głowę tego „filaru”, żeby w niej stale huczało, szumiało i nie docierała prawda. Ostatni imperator nie mniej dba o tę broń, niż o tę, którą wypróbowuje w Donbasie i w Syrii. I jest nadzieja, że ten „filar” zachwieje się, byle tylko Europie i Ameryce wystarczyło wytrwałości i konsekwencji trzymać putinowski faszystowski reżim w ryzach. A jeszcze, żeby Ukraina pomogła sama sobie: nałożyła sankcje na cały biznes wroga, nie podkarmiała rosyjskich oligarchów. Pamiętajmy wszystko o 1917 roku! „Filar” zachwiał się, upadł i przygniótł carski reżim, bo nie miał siły trzymać na głodnych chudych barkach imperium. Jeszcze odrobinkę, byle tylko zaostrzyły się sankcje, i „filar” znowu nie wytrzyma. Bo kiedy ciało jęczy, to duch kipi. Wszystkie rewolucje podyktowane są w większości głodnym żołądkiem. Oto już pewnie kroczy 2017 rok, a historia także ma swoje tendencje, rytmy, punkty zwrotne i skłonność do powtarzania się. I tylko Klio umie dwa razy wstępować do tej samej płynącej rzeki… I tylko ona jest zdolna napisać ostatni rozdział okrutnego imperium i w milczeniu, stojąc, wypić za nie kieliszek wina przy żałobnym stole.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
