Сторінка · с. 2сторінка оригіналу ↗
UKRAINA — PAŃSTWO Z WIĘŹNIAMI POLITYCZNYMI Apel do rodaków
Слово Просвіти, №09 за 2011 рік
Ukraina potrzebuje prawdy. Dlatego naszym obowiązkiem jest nazwanie rzeczy po imieniu. Kraje świata dzielą się na te, w których są więźniowie polityczni, i te, w których ich nie ma. W ciągu roku władza ciągnie Ukrainę do grona pariasów świata i już niemal osiągnęła w tym sukces. W 2010 roku na Ukrainie pojawili się więźniowie polityczni. Wszczęto sprawy karne przeciwko uczestnikom protestu przedsiębiorców — pod absurdalnym zarzutem „wbijania kołków” na Majdanie. Dziewięciu obywateli uwięziono pod zarzutem przepiłowania nielegalnie postawionego idola Stalina, który przez ukraiński sąd został uznany za zbrodniarza i mordercę milionów Ukraińców. Wobec wielu byłych urzędników wysuwane są różnorodne oskarżenia. Przedstawiciele władzy jeszcze przed wyrokiem sądu wydają polecenia, kto jest winny, a kto nie. W tym samym czasie fakty współczesnego złodziejstwa państwowego dzieją się na oczach całego społeczeństwa i pozostają demonstracyjnie bezkarne. Zamiast tego władza zwalnia z więzienia morderców i zbrodniarzy z kręgów „złotej młodzieży”. A prokurator gra „Murkę”. W rezultacie w ubiegłym roku przestępczość na Ukrainie wzrosła od razu o jedną trzecią. „Dialog” władzy ze społeczeństwem przekształcił się w monolog władzy, która „posiada” kraj. Władza deklaruje, że jej celem jest zapewnienie „stabilności i ciągłości władzy”. DZIENNIK Petro ANTONENKO Przypomnijmy, że właśnie te dwie partie, a także „Front Zmian” na czele z Arsenijem Jaceniukiem oraz kierowana przez Anatolija Matwijenkę URP „Sobór” rozpoczęły negocjacje w sprawie możliwości połączenia czterech partii. Póki co do takiego formatu doszły dwie partie z tej czwórki. Liderzy obu partii podkreślili ważność takiego kroku jako początku realnego zjednoczenia demokratycznych, opozycyjnych sił. Anatolij Hrycenko w swoim komentarzu zaznaczył: „Jesteśmy nastawieni na kontynuowanie procesu łączenia ze wszystkimi, którzy podzielają europejskie wartości, bronią suwerenności Ukrainy, zasad konkurencyjnej gospodarki rynkowej i demokracji w naszym kraju”. Dodał również, że najważniejszym zadaniem nowej partii jest „połączenie wysiłków nieobojętnych, profesjonalnych i moralnych obywateli i wspólnymi siłami zatrzymanie niszczycielskich procesów, które zachodzą obecnie na Ukrainie”. W związku z tym nowa zjednoczona partia jednoznacznie będzie w opozycji do obecnej władzy. Ważne, że obie partie zrobiły pierwszy realny krok, decydując się na koordynację działań swoich deputowanych w radach lokalnych. Tam, gdzie są ich przedstawiciele, będą działać wspólnie w interesie lokalnych wspólnot. Początek został zrobiony. Co dalej? Zdaniem Anatolija Hrycenki, siły opozycyjne muszą wykonać trzy kroki. „Po pierwsze: zaproponowałem wszystkim pakt o nieagresji. Zaprzestać wzajemnej krytyki, przywrócić normalne sto- A prawdziwym celem prześladowań politycznych jest sparaliżowanie aktywności obywatelskiej. Aby ludzie zapomnieli, że to właśnie oni są źródłem władzy, że mają konstytucyjne prawo dysponować nią i decydować o losie władzy według własnego uznania. Cała odpowiedzialność za brak sprawiedliwego sądu spoczywa na władzy, która bez wyborów otrzymała te uprawnienia, których nie dał jej naród. Najlepszy rząd to ten, który uczy naród rządzić samym sobą. A najgorszy — ten, który pozbawia go takiej możliwości. Wbrew Konstytucji na Ukrainie działa rząd, który nie reprezentuje wyników wyborów. Zaplanowano pozbawienie obywateli prawa do wyznaczania władz lokalnych. Tam, gdzie kończą się uczciwe i regularne wybory, zaczyna się niewolnictwo. Ukraiński naród nie tolerował go wcześniej, nie będzie tolerował i w XXI wieku. Bo strach przed złem jest złem. Tak samo, jak i obojętność. W czasie, gdy na całym świecie organy władzy zaczynają oszczędności od siebie, na Ukrainie wezwanie do narodu, by „zacisnął pasa”, poparto bluźnierczym zwiększeniem apetytów władzy. Dla swoich „reform” władza powinna była wybrać inny kraj, którego nie szkoda. A w rzeczywistości dla sukcesu przemian potrzebne jest to, co najważniejsze — nie kraść. Przedstawiciele obecnej władzy od dziesięcioleci rządzą Ukrainą i nie mogą pochwalić się niczym poza prywatnymi majątkami dla siebie i przedostatnim miejscem w Europie dla Ukrainy. Przy tym nie schodzą z ekranów, pouczając kraj, jak ma, „biedny”, żyć. Gdyby Ukraina była tak biedna, to nie byłaby rozkradana już tyle lat i nie ustawiano by się w kolejce do wysokich stanowisk, żeby kontynuować tę przyjemną sprawę dalej. Represje władzy świadczą, że jej przestarzałe lęki do tej pory nie zostały przezwyciężone. Mszcząc się na oponentach, przedstawiciele władzy odwdzięczają się za swoje mokre dłonie sprzed sześciu lat. Zamiast godnej powściągliwości, władza swoją mściwością mnoży strach wokół siebie i przez to sama się boi. Chociaż dla władzy byłoby bardziej pożyteczne natychmiastowe zwolnienie więźniów politycznych i próba przekonania społeczeństwa, że nie należy z nią w przyszłości postępować tak, jak na to zasługuje. Deklarujemy, że wspieramy każdego, kto dzisiaj doświadcza represji politycznych i prześladowań — niezależnie od dawnych stanowisk czy przynależności partyjnej. Naród, który zapomina o solidarności, jest skazany na zagładę. Dlatego każdy represjonowany musi otrzymać skuteczne wsparcie polityczne, prawne i inne. Najmniejszym możliwym wsparciem jest szeroki rozgłos o każdym przypadku prześladowań politycznych. Nienawiść zwycięża się braterstwem. Dzisiaj Ukrainie potrzebne są nie apele, a przykłady. Niemoralności i degradacji władzy społeczeństwo musi przeciwstawić maksymalną solidarność. Jurij ANDRUCHOWYCZ, pisarz; Wiaczesław BRIUCHOWECKI, honorowy rektor Narodowego Uniwersytetu „Akademia Kijowsko-Mohylańska”; Mychajło SŁABOSZPYCKI, sekretarz Narodowego Związku Pisarzy Ukrainy, laureat Narodowej Nagrody im. T. H. Szewczenki; Bracia Dmytro i Witalij KAPRANOWI, pisarze; Ihor ŁOSIEW, politolog; Myrosław MARYNOWYCZ,
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
