Сторінка · с. 3сторінка оригіналу ↗
WYGRAŁ 22 POZWY SĄDOWE Kontynuacja tematu „Walka o język trwa” (Zob. „Słowo Proświty” nr 8 z 2011 r.)
Слово Просвіти, №09 за 2011 рік
Ten wytrwały i odważny człowiek w wieloletniej walce o prawo do bycia Ukraińcem na Ukrainie wygrał 22 pozwy sądowe. Pierwszy pozew złożył w 2005 roku. Wtedy w Mikołajowie utworzono Centrum Informacyjno-Rozliczeniowe, które dostarczało mieszkańcom miasta rachunki za opłaty komunalne, wydrukowane wyłącznie w języku rosyjskim. Pan Anatolij, broniąc swojego ustawowego prawa do otrzymywania informacji w języku państwowym, zwracał się ze skargami do mera miasta, prokuratury, obwodowej administracji państwowej. Ich odpowiedzi były typowe i nielogiczne: „Państwo chroni swobodny rozwój i używanie języka rosyjskiego”. O tym, że przede wszystkim trzeba chronić swobodny rozwój i używanie państwowego języka ukraińskiego, wydaje się, że urzędnicy państwowi nawet nie podejrzewali. Anatolij Ilczenko w ponownych pismach słusznie zauważał, że jego pretensje języka rosyjskiego nie dotyczą: kto chce — niech otrzymuje informacje po rosyjsku. Jednak nowe odpowiedzi były podobne do poprzednich. Takie rzeczy dzieją się nie tylko w Mikołajowie. Proświcianie nierzadko piszą, że domagając się w swoich wsiach czy miastach, na przykład, szyldów na sklepach, instytucjach w języku ukraińskim, od władz lokalnych słyszą coś w rodzaju: „Ukraińskie tabliczki będą przeszkadzać w rozwijaniu się wspaniałego języka Puszkina”. Byłoby to śmieszne, gdyby w rzeczywistości nie było tak smutne: wielu urzędników myśli lub bezmyślnie daje takie same odpowiedzi odmowne. „Musiałem złożyć mój pierwszy pozew do Zawodzkiego Sądu Rejonowego w Mikołajowie — opowiada Anatolij Ilczenko. — Rozpatrywanie sprawy sądowej przeciągano, przedstawiciele pozwanego dowodzili: „Ilczenko uczył się w czasach radzieckich, zna rosyjski, więc niech czyta nasze rosyjskie rachunki”. Ostatecznie sąd zobowiązał pozwanego do wydania mi poprzednich i wysyłania w przyszłości rachunków w języku ukraińskim oraz zasądził 150 hrywien za to, że wyrządzono szkodę moralną. Pozwany złożył apelację, a w tym czasie otrzymywałem rachunki w dwóch językach: część tekstu była po ukraińsku, a część — po rosyjsku. Znowu złożyłem pozew do sądu. Sąd zobowiązał do wydania rachunków w całości po ukraińsku i zasądził 100 hrywien „szkody moralnej”. Po tym zacząłem otrzymywać rachunki po ukraińsku, ale nazwisko i adres były napisane po rosyjsku. Musiałem znowu się skarżyć, bo ja jestem Ilczenko, a tam było Ilczenko. Spróbuj udowodnić, że to ja płaciłem. Złożyłem trzeci pozew do sądu, tym razem już przeciwko pięciu organizacjom: miejskiemu Centrum Informacyjno-Rozliczeniowemu, Mykołajiwhazowi, Mykołajiwwodokanałowi, ZGK „Piwdeń”, Mikołajowskiej Elektrociepłowni. Ich 5 prawników znowu broniło „wielikogo russkogo jazyka”. Odpowiedziałem: nie przeczę, że język rosyjski jest bardzo dobry, ale nie ma to żadnego związku z moim pozwem. Ja tylko bronię swojego prawa. Posiedzenia sądowe wielokrotnie przekładano, znajdowano różne powody: to rzekomo sędzia chora (a do pracy chodzi), to ktoś z uczestników procesu sądowego się nie stawił itd. Zaspokoić mojego pozwu bardzo nie chcieli. Ostatecznie sędzia jednak uznała, że trzeba pisać moje nazwisko i adres również po ukraińsku i od każdego przedsiębiorstwa
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
