Сторінка · с. 5сторінка оригіналу ↗
Historia według kagebowsko-czarnosetniczych pism
Слово Просвіти, №11 за 2012 рік
ks. Jurij MYCYK, dr hab., prof. Narodowego Uniwersytetu «Kijowsko-Mohylańska Akademia»
Niedawno obywateli Ukrainy uszczęśliwiono książką „Szkice z historii wywiadu podmiotów budowania państwowości na ziemiach Ukrainy” (Kijów, 2011, 535 s.), wydaną pod patronatem „Fundacji Weteranów Zagranicznego Wywiadu Ukrainy” pod ogólną redakcją generała porucznika P. D. Morozowa. Kierownikiem zespołu autorskiego był kandydat nauk filozoficznych, docent W. Cybulkin. Książkę wydano przy informacyjnym wsparciu „Fundacji Wspierania Rozwoju Prawosławnego Korpusu Kadetów im. Jerzego Zwycięzcy” oraz w ramach „projektu inwestycyjnego” A. G. Baradaczowa. Autorów jest aż sześciu, ale tylko dwaj z nich to historycy, pozostali to ekonomiści i prawnicy. Autorzy korzystali z informacyjnego wsparcia jeszcze 8 prawników i 1 kandydata nauk z zakresu administracji publicznej. Przypomina się bajka o „dziadku” Kryłowie, który przestrzegał przed niebezpieczeństwem, gdy piekarz zacznie szyć buty, a szewc piec placki. We „Wstępie” znajduje się charakterystyczna uwaga: „Ta książka to nie suchy wykład logiki… operacji wywiadowczych…, lecz popularnonaukowa opowieść” (s. 15). Zatem jest to kompilacja. Wśród jej źródeł i literatury są poważne wydawnictwa, ale także takie, które nie mają bezpośredniego związku z tematem, oraz popularne broszurki, wśród których są wręcz wątpliwe, i „opusy” z czasów KPZR, i współczesny pseudonaukowy antyukraiński bryk moskiewskiej i kijowskiej produkcji, który, niestety, istotnie wpłynął na książkę. Przedstawienie wydarzeń do XVIII wieku jest mniej więcej spokojne, choć wiele faktów naciągnięto za uszy. No jak czytać bez uśmiechu pasaż: „Za czasów Włodzimierza Swiatosławicza do tradycyjnych wówczas technologii PR, opartych na wykorzystaniu folkloru…” (s. 103). Tego księcia autorzy nie zostawiają w spokoju także dalej: „Jarosław Mądry wyróżniał się tym, że w przeciwieństwie do ojca, który marnował czas na wizyty w haremach i uczty”. To o Włodzimierzu Świętym, za którego Państwo Kijowskie osiągnęło kulminację swojego rozwoju! (Prawda, Włodzimierz, poganin, miał wiele żon i nałożnic, ale to się skończyło wraz z przyjęciem chrztu i małżeństwem z bizantyjską księżniczką Anną). Lecz nawet jako poganin Włodzimierz nie „marnował czasu”, lecz wkładał wysiłki, by zjednoczyć Ruś i obronić ją przed napadami wrogów. Dalej — jeszcze więcej. Kozaków autorzy traktują jako „osobliwy medialny subetnos” (Słowianie, Turcy, Irańczycy) w duchu sowieckiej teorii „kozacy — zjawisko internacjonalne”. Nie kwestionując obecności wśród kozaków pojedynczych przedstawicieli innych narodów, warto podkreślić, że zaporoscy kozacy w 90 % (!) składali się z Ukraińców. Cóż to za „medialny subetnos”! A dalej ekskurs w rodowody kozackich watamanów: Kosiński, zdaniem autorów, był Polakiem, Pawluk — Turkiem, Krzywonos — Szkotem, Orlik wywodził się „z rodziny czeskich baronów” (s. 149, 204–205). Dla wiadomości autorów: Kosiński był Ukraińcem z Podlasia, Pawluk tylko przez pewien czas był w tureckiej lub tatarskiej niewoli i dlatego przezywano go jeszcze Butem,
Kryworonis pochodzi z Czerkaszczyzny, a dane o szkockim pochodzeniu to błąd jednej niewiarygodnej niemieckiej broszury. Matka Pyłypa Orlika była Ukrainką z rodu Małachowskich (Czernihowszczyzna), a ojciec Białorusinem (Litwą nazywano wtedy Białoruś), rodzina była prawosławna. Swoje odległe korzenie w Czechach Orlikowie praktycznie zapomnieli, a ta gałąź rodu przeniosła się na ziemię mińską jeszcze w XV wieku. Cóż tam Orlik, skoro „Ukraińcem o hiszpańskich korzeniach” (s. 240) nazywa się Iwana Franki! Dmytro Wyszniewecki — „Bajda” — ukraiński prawosławny książę występuje jako spolszczony ukraiński szlachcic, nawet „polski emisariusz” (s. 148), „faktyczny władca całej Ukrainy Lewobrzeżnej” (s. 151). Tu autorzy wyraźnie pomylili „Bajdę” z jego prawnukiem — Jaremą Wyszniewieckim! Autorzy mylą też Sicz z suworowską szkołą wojskową, szczegółowo opowiadając o programie nauczania kozackich chłopców, przy tym jednak nie powołując się na źródła (w żadnym z nich tego nie ma), lecz na pisanie nikomu nieznanych autorów-fantastów (s. 153). Z tego samego „źródła” pochodzą dane o Roksolanie, która rzekomo „przyczyniła się do osłabienia agresji Wysokiej Porty wobec Ukrainy” (s. 152). Kozacy, zdaniem autorów, mieli „dziwny światopogląd religijny, łączący pogaństwo z chrześcijaństwem”, rzekomo czcili rzymską boginię Fortunę(!) itd. (s. 154–157). Czy autorzy czytali prace badaczy tego zagadnienia, czy bezmyślnie przepisali od amatorów-bajarzy? Słynny pamiętnikarz XVI wieku Łasota, który pozostawił pierwszy obszerny opis Siczy, był dyplomatą, ale bystrzy autorzy odkryli jego prawdziwą istotę — wywiadowcy, który jeszcze „świadomie szedł na naruszenie prawa międzynarodowego”, prowadząc rokowania z Kozakami (s. 156). Dowodów na Łasotę-wywiadowcę nie ma żadnych! Podobnie rzecz ma się z twórcą ugody hadziackiej z 1659 r. Jurijem Nemyrycziem, który rzekomo był „podwójnym agentem”, wykonującym zadania „ówczesnych „niewidzialnych imperiów” (aluzja do masonów). Autorzy bardzo nie lubią kijowskiego metropolity Piotra Mohyły. „Przebiegły intrygant” uczył się u S. Żółkiewskiego (którego ogłasza się pierwowzorem bohatera powieści Sienkiewicza, pana Wołodyjowskiego), rzekomo uczył się w paryskich jezuitach, strącił z metropolitalnego tronu Izajasza Kopynskiego (s. 161–162), a nawet szerzył „zlatynizowane prawosławie” przez założoną przez siebie Kolegium Kijowsko-Mohylańskie. Otóż to! Uspokajam autorów, że Mohyła nigdy nie uczył się w Paryżu, tym bardziej u jezuitów, nie był okrutny także wobec Kopynskiego, a „mohylanka” stała się ośrodkiem edukacji prawosławnej, a nie katolickiej. Można by jeszcze kontynuować. Ale odeślę autorów do odpowiednich komisji kościelnych. Bo Ukraińska Cerkiew Prawosławna Patriarchatu Kijowskiego, Polski Autokefaliczny Kościół Prawosławny, Rumuński Kościół Prawosławny, a nawet ROK (Patriarchat Moskiewski) uznały Piotra Mohyłę za świętego. Tam autorom wyjaśnią, co jest czym, i nie warto im grzebać w przestarzałej literaturze ani posługiwać się niewiarygodnymi źródłami. Autorzy lubią snuć mgłę tajemniczości wokół prostych spraw. Na przykład śmierć Bohdana Chmielnickiego. Hetman długo chorował, w końcu zmarł na udar. Autorzy mają podejrzenia: „tajemnicza śmierć” (s. 183). Najbardziej oberwało się Mazepie. „Z natury awanturnik, wychowanek „Towarzystwa Jezusowego” (czyli jezuitów — Ju. M.), „zdradzał nie tylko Piotra I, ale i samą matkę-Ukrainę”. (s. 188, 198). Naczytawszy się naftaliną przesiąkniętej literatury i współczesnych moskiewskich pism, autorzy nie wstydzą się powtarzać zatartych stereotypów i bzdur o Mazepie. Natomiast moskiewscy kaci przedstawieni są jako niewinne owieczki. Okazuje się, że tragedii Baturynia z 1708 r. nie było, bo „ludność cywilna praktycznie na tym nie ucierpiała” (s. 198). Powołują się na jakichś „współczesnych historyków” (nie podano, których) (s. 198). Ależ wręcz przeciwnie! Archeolodzy (W. Mezencew, W. Kowalenko) znaleźli nawet pochodzące z tamtych czasów dziecięce groby z czaszkami przebitymi kulami! Im bliżej naszych dni, tym bardziej wojowniczy wobec Ukrainy stają się autorzy. Ich myśl, mimo pięknych deklaracji, sprowadza się do zaprzeczania narodowi ukraińskiemu i jego prawu do własnego samodzielnego państwa. Zdaniem autorów wszystko sprowadza się do intryg Zachodu i szpiegowskich operacji. Anglia, Austria, Polska rzekomo wymyślają ruch ukraiński i dążą do „stworzenia Małorosji” (s. 228) w celu rozczłonkowania Imperium Rosyjskiego. Nawet Hercenowi i Ogariowowi obrywa się, bo ci rzekomo agenci „brytyjskiego wywiadu” nielegalnie przerzucali do Rosji „Kołokoł” i inne wydawnictwa. Ach, jacy „praworządni” byli żandarmi z III Oddziału, bo „wyłącznie roztropne działania organów porządkowych uniemożliwiły dalszy rozwój powstania” (1863 r. — Ju. M.) (s. 229). Skoro powiedziano „A”, trzeba powiedzieć „B”. Dlaczego nie zapisać do „roztropnych działań” władzy rozgromienia Cyryla i Metodego, aresztowania i zesłania Szewczenki, Kulisza, Kostomarowa, carskiego cyrkularza Wałujewa, ukazu emskiego itd.? Prawda, autorzy coś tam jednak mówią. Pozytywnie oceniają działania policji i jej agentów przeciwko narodowolcom i wydawcom „prowokacyjnej literatury”, zwłaszcza genewskich publikacji M. Drahomanowa, M. Pawlyka, S. Podolińskiego (s. 234–235). Austro-Węgry „aktywnie sprzyjały umacnianiu „idei ukraińskiej” w Imperium Rosyjskim. W tym celu „we Lwowie (tak, jak zwykle autorzy nazywają Lwów, a Galicję — Galicją, używają też terminu „Małorosja” na określenie Ukrainy — Ju. M.) w 1873 roku powstało Towarzystwo Naukowe im. T. Szewczenki”. (s. 231). Następnie Austria przejęła kontrolę nad „Proświtą”, która w swojej działalności miała „jaskrawy antyrosyjski akcent” (s. 236, 245). Szczególną „uwagę” autorzy poświęcają metropolicie Andrzejowi Szeptyckiemu, który, rzecz jasna, „opanowywał wywiad wojskowy” (s. 232), miał kontakty z „hojnie finansowanym” przez austriacki wywiad M. S. Hruszewskim; „nie tylko szerzył unię, ale tworzył także agenturalną sieć wywiadowczą” (s. 240). Nawet gdy w 1924 roku Hruszewski pod wpływem „ukrainizacji” na Ukrainie, autorzy dostrzegają tylko jedno: „rozwinął konspiracyjną i wywiadowczą działalność, skierowaną przeciwko ZSRR”. Tymczasem jego „śledziło” ponad 20 agentów i sekotów NKWD! I żadnych dowodów szpiegostwa Hruszewskiego! Tylko śmierć „uratowała go przed sądem” (s. 259). Wzięci do niewoli ukraińscy strzelcy kiszowi „rozdmuchiwali nacjonalizm” wśród ukraińskich żołnierzy armii rosyjskiej (s. 249). Z sympatią autorzy odnoszą się do rozgromienia „Proświty”, zesłania w głąb Rosji Hruszewskiego i Szeptyckiego przez władze rosyjskie po czasowej okupacji Galicji w 1915 r. (s. 250). Rewolucja lutowa w Rosji i utworzenie UNR przedstawione są nie jako logiczny skutek rozwoju ruchu narodowo-wyzwoleńczego narodu ukraińskiego, ciężkiej sytuacji gospodarczej, nieudolności panującej elity Imperium Rosyjskiego itd., lecz jako rezultat działalności wywiadów niemieckiego i austriackiego, a także masonów. W duchu moskiewskiej propagandy poniżają Konowalca i Petlurę (s. 281), a później także Banderę, twierdząc, że „petlurowcy” wymordowali ponad 200 tys. Żydów. Dużo napisano o stosunku Petlury do Żydów, o tym, że w rządzie UNR byli Żydzi, że Żydom po raz pierwszy nadano szeroką autonomię itd. Nie, znowu to kwestionują! Jeśli już o to chodzi, to „palma pierwszeństwa” w pogromach żydowskich należy do denikinowców. Nieprzypadkowo w jednej denikinowskiej gazecie widniało hasło: „Weź witkę, goń Żyda do Palestyny”. Tylko jako agenturę obcych państw autorzy traktują OUN i UPA. Za moskiewskim fałszerzem Smysłowem „ciekawie” opowiadają historię o działaniach batalionu „Nachtigal” we Lwowie: 30 czerwca 1941 r. po nabożeństwie ukraińscy żołnierze „Nachtigala” rzekomo „chwycili w ręce długie sztylety, podwinęli rękawy mundurów, z głośnym rzyganiem i pianą na ustach, z wybałuszonymi oczami pędzili ulicami Lwowa. Każdego, kto wpadł w ich ręce, zabijali” (s. 358). Jest też zdjęcie rzekomo tych ludzi ze sztyletami w zębach. Autorzy zaznaczają, że żołnierze UPA są znani „ze swojej nadzwyczajnej pomysłowości w powolnym i okrutnym mordowaniu swoich ofiar” (s. 367). Oskarżają ukraińskich nacjonalistów o rozstrzeliwanie ludności cywilnej w Kijowie w Babim Jarze (s. 362). Ale wtedy ludzi rozstrzeliwali hitlerowcy. Jeśli Ukraińcy tam w ogóle byli, to tylko policjanci, którzy nie mają nic wspólnego z członkami OUN, tym bardziej z UPA (takiej w 1941 roku nie istniało). Banderę, Stećkę i innych uwięzili w Sachsenhausen, gdzie Niemcy „stworzyli dla nich dość komfortowe warunki” (s. 362). Bardzo „komfortowe”, jeśli wziąć pod uwagę, że dwaj rodzeni bracia Bandery zginęli w obozach koncentracyjnych. Sami autorzy cytują niemieckie dokumenty z 10.IV. i 18.IX.1942 r., w których organizacja Bandery nazywana jest „antyniemiecką” i traktowana „jako najbardziej radykalny ruch niepodległościowy” (s. 365). Wiele uwagi autorzy poświęcają dywizji „Galizien”, o której skomplikowanej historii pisano już wiele. Ale w tej dywizji służyło około 15 tys. osób. A w ROA, RONA i innych rosyjskich związkach wojskowych służyło ponad 1 mln żołnierzy. Właśnie tu warto byłoby porozmawiać o rosyjskich pomagierach faszystów! Ale autorzy ani słowa. Albo weźmy „Armię Krajową” — polski odpowiednik UPA. Choć mówi się nieco o jej walce z Armią Czerwoną, to na pierwszym planie są zdjęcia akowców: „Oni także przybliżali Wielkie Zwycięstwo”. A czy walka UPA z Niemcami go nie przybliżała? Innym przykładem jest Winnica. Tu NKWD rozstrzelało tysiące niewinnych ofiar. Lecz w książce przedstawiono to jako rozstrzelanie przez enkawudzistów „nacjonalistów (oczywiście ukraińskich — Ju. M.) i zbrodniarzy” (s. 387), a potem Niemcy przeprowadzili „najbardziej udaną kompleksową akcję”, podnosząc wokół tego propagandowy szum. Cóż, hitlerowcy mieli swój zbrodniczy interes. Ale przecież ludzi w tym przypadku rozstrzeliwali nie Niemcy, lecz „dzielne” NKWD! Dalej — działania powojennego okresu. Tu i wojna w Afganistanie, w którą ZSRR rzekomo wciągnęła przeklęta CIA (przez swoich agentów wpływu). Wyobrażamy sobie na przykład, że Breżniew czy Andropow są zmuszani przez czekistów z CIA do wprowadzenia wojsk do Afganistanu! Winę za „Białe Braterstwo” zrzuca się na Zachód (chociaż w rzeczywistości ten ruch powstał w murach KGB!), Gorbaczowa przedstawia się jako wykonawcę planów CIA dotyczących rozpadu ZSRR itd. Nie mówiąc już o „Fundacji Sorosa”, która rzekomo „ukształtowała całe pokolenie bezprincypialnych „grantojadów”. W negatywnym kontekście przedstawiono założenie Towarzystwa Języka Ukraińskiego, „Ruchu”, ruchu dysydenckiego, polskiej „Solidarności”. Ani krzty współczucia dla dysydentów, którzy gnili w obozach koncentracyjnych (notabene przy aktywnym udziale KGB), za to takie słowa się znajdują, gdy mowa o enkawudzistach. Tak, „legendą sowieckiego wywiadu” nazywa się niesławnego Sudopłatowa — zabójcę Konowalca, organizatora zabójstw Bandery i Rebeta. Chyba wystarczy. Mamy do czynienia z tanią kompilacją, w której czytelnikowi proponuje się gumę do żucia z czarnosecinnych i kgbowskich pism, gdzie wydarzenia rozpatruje się z pozycji wielkomocarstwowego rosyjskiego szowinizmu, a do tego pod specyficznym szpiegomańskim kątem widzenia. W książce mówi się też tak: „Na Ukrainie godni profesjonaliści — wychowankowie Zarządu KGB USRR — wychowali młode pokolenie, które nie ustępuje swoim nauczycielom w jakości pracy…” (s. 450). We wstępie głosi się, że ukształtowanie Służby Wywiadu Zagranicznego Ukrainy byłoby niemożliwe „bez wcześniejszego doświadczenia (WCzK—OGPU—NKGB—NKWD—MGB)” (s. 9). Ośmielę się twierdzić, że z takim „doświadczeniem”, gęsto zaprawionym krwią bojowników o wolność Ukrainy, SBU nie obroni państwa ukraińskiego.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
