Емблема «Просвіта»ПРОСВІТАЦИФРОВАЗнання · Люди · Майбутнє
Сторінка · с. 15сторінка оригіналу ↗

MASZYNA CZASU CZEKA NA WAS!!

Слово Просвіти, №12 за 2011 рік

A czy wiecie, że Bohdan Wesolowski powrócił? Jak to, nie wiecie?! Ha! Przecież melomani Lwowa lat 30.—40. ubiegłego wieku, a później Wiednia i Toronto, byli zachwyceni jego piosenkami. Ówczesne zabawy studenckie, wieczornice, koncerty, modne kabarety ekscytowały tanecznymi rytmami wykwintnego tanga, fokstrota, lekkiego walca… A całkiem niedawno, podczas wielkiego koncertu solowego, Ołeh Skrypka i jego Jazz-band „Zabawa” w stołecznym „Kristal Hall” przenieśli publiczność w romantyczną przeszłość, darując to poczucie zachwytu również nam… Na koncercie zaprezentowano nowy album „Żorżyna”, praca nad którym trwała pięć lat w Toronto, Kijowie i Nowym Jorku. Unikatowym materiałom muzycznym, odnalezionym w Toronto, zespół Ołeha Skrypki dał drugie życie, wiernie odtwarzając aranżacje i wykonanie piosenek. „W albumie „Żorżyna” znajdują się szlagiery lat 30.—40., napisane przez genialnego ukraińskiego szansonistę. Znaleźliśmy je i odrestaurowaliśmy. A teraz rozpoczynamy nowy cykl wieczorów jazz-kabaretu, otwierając go trzema koncertami” — podzielił się na konferencji prasowej Ołeh Skrypka, podkreślając, że chce popularyzować estetykę jazzu na Ukrainie. W „Jazz-kabarecie Ołeha Skrypki” organicznie przeplatają się elementy ukraińskiej pieśni lirycznej, retro-jazzu, francuskiego szansonu oraz klasycznego rock-and-rolla. A teraz przenieśmy się do sali, w której panowała porywająca atmosfera — Ołeh Skrypka, jak zawsze nieprzewidywalny i czarujący, improwizował zarówno w piosenkach, jak i w tańcach, za co publiczność burzliwie oklaskiwała. Na scenie zabrzmiały kompozycje, które weszły do nowego albumu; wiecznie młode ukraińskie i światowe szlagiery „Czeremszyna”, „Fever”, „Tombe La Neige”, „Rien de Rien”, a także najsłynniejsze hity zespołu „Wopli Widopliassowa” — „Deń Narodżennia”, „Tanci” i, oczywiście, „Wesna”. Elegancki styl „retro” albumu „Żorżyna” nikogo nie będzie w stanie pozostawić obojętnym. Zdjęcie Natalii Antoniuk początku XX wieku, prowadząc cię za sobą… Jestem przekonana, że melodie Bohdana Wesolowskiego zawsze będą poruszać, zapraszać do tańca, wywołując najbardziej zdumiewające skojarzenia i emocje… Więc naprzód, maszyna czasu czeka na was! zować. My improwizujemy według zasad organicznego połączenia, i ukraiński materiał staje się nowoczesny, wlewa się w różne style muzyczne i jest ciekawie odbierany. — Pana zdaniem, co tworzy poczucie uniesienia, które rodzi się na Pana koncertach? — Emocja. Ludzie wszędzie ją chwytają. Dawaliśmy koncerty nawet w miejscach odosobnienia. Kiedy wychodzisz na scenę i widzisz publiczność, musisz nawiązać z nią kontakt, to zadanie artysty, musisz zdobyć uwagę słuchaczy. Często nawet zapominasz, gdzie jesteś: czy na Ukrainie, czy za granicą. Nawet nie rozumiejąc słów, płynie niesamowita energetyka, którą dajesz i jednocześnie chwytasz na scenie. Oczywiście, chce się częściej występować na Ukrainie, mieć więcej możliwości spotykania się z naszym słuchaczem. Bardzo przykro, że na Ukrainie potrzeba o wiele więcej nakładów, zarówno moralnych, jak i fizycznych oraz materialnych, aby zorganizować koncert, niż zrobić trasę za granicą. Jest mi miło, że za granicą ludzie bardzo ciepło reagują na ukraiński folk z niekłamanym zdziwieniem: „Dlaczego tego nie słyszeliśmy, dlaczego tego nie widzieliśmy?!”. W ukraińskiej muzyce jest bardzo wyrazista liryka i pewne techniczne, wirtuozerskie momenty. My, na przykład, gramy huculską zbyrankę, w której wykorzystujemy kilka utworów instrumentalnych i kilka huculskich piosenek, w rzeczywistości ta muzyka jest bardzo wyrazista. Ale z jakiegoś powodu na świecie chińską, japońską muzykę rozpoznają po kilku akordach, a ukraińska nie jest aż tak spopularyzowana. Nie działa skojarzenie. A przecież dzięki skojarzeniu kształtuje się pewien stosunek do Ukrainy, do jej kultury. …Długo rozmawialiśmy z panią Oksaną. Potem dołączył do nas jej mąż — Roman Kuka. Małżeństwo opowiedziało i o córeczce, która nie wyobraża sobie życia bez muzyki, i o marzeniach wydania na osobnych płytach hajiwek, pieśni bożonarodzeniowych, kupałowych, kołysanek, i o ciekawych programach tematycznych, i po prostu o wesołych sytuacjach z życia koncertowego. Wydawałoby się, dotknęliśmy wszystkiego: i przeszłości, i tego, co skryte, i osobistego, jednak na koniec postanowiłam zażartować: „A teraz — mówię — najważniejsze pytanie — o co chciałaby Pani, abym Panią zapytała?”. Na co wszyscy wybuchnęliśmy śmiechem, a Oksana zauważyła: „Nad tym muszę porządnie pomyśleć!”. Stronę przygotowała Ulana WOLIŃSKA

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад

Емблема «Просвіта»Просвітянин