Сторінка · с. 2сторінка оригіналу ↗
ANTYKORUPCYJNA UTOPIA
Слово Просвіти, №12 за 2011 рік
Mykoła CYMBALUK Niedawno międzynarodowa organizacja pozarządowa Transparency International (TI) opublikowała światowy indeks korupcji. Spośród 178 krajów Ukraina zajęła 134. miejsce (1—10. — najmniej skorumpowane), „wyprzedzając” niektóre kraje afrykańskie w rodzaju Zimbabwe. Mniej skorumpowane są nawet takie jak Togo, Filipiny, Nigeria. Nasze państwo znów przykuto do pręgierza. Wątpliwe, by ta informacja zaskoczyła przeciętnych Ukraińców. Tę przewlekłą chorobę władzy państwowej, struktur siłowych i samorządu lokalnego od dawna widać gołym okiem. Najbardziej skorumpowane są milicja, sądy różnych instancji, prokuratura — czyli te struktury państwowe, które przede wszystkim powinny walczyć z tym złem. Nie są puszyste ani białe rząd wraz z ministerstwami oraz parlament. Ci z prostych obywateli czy biznesmenów, komu choć raz „poszczęściło się” zetknąć z nimi, mogą to potwierdzić. To samo konstatuje prezydent. W zeszłym roku, w grudniu, Wiktor Janukowycz wniósł pod obrady Rady Najwyższej swój antykorupcyjny projekt ustawy. Według ocen deputowanych-prawników i niezależnych ekspertów, w 80 procentach powtarza on ten, który został opracowany i uchwalony przez poprzednią władzę. Ktoś z prostodusznych i nieświadomych zapewne dziwi się: po co takie manipulacje? Cel jest przejrzysty jak witryna luksusowego supermarketu, gdzie doświadczeni sprzedawcy handlują czymkolwiek. Po pierwsze, Gwarant musi poświadczyć wykonanie danej wyborcom obietnicy dotyczącej walki z korupcją. Po drugie — zademonstrować europejskim demokracjom rzekomą gotowość do budowania państwa prawa, a co za tym idzie, liczyć na inwestycje i kredyty. I po trzecie — co najważniejsze — zaadaptować ustawę do własnego otoczenia. Wymowne jest rozpatrzenie przez Radę Najwyższą projektu ustawy w drugim czytaniu 15 marca. Z niemal 400 poprawek opozycji nie przyjęto żadnej. Zamiast tego regionali, komuniści i litwynowcy odłożyli dyskusję, w szczególności nad artykułami 11 i 12 — zwrócono je do komisji profilowej. Chodzi właśnie o te artykuły, w których mowa o kontroli finansowej nie tylko nad dochodami, ale i wydatkami urzędników wszystkich szczebli oraz ich najbliższych krewnych. Rzecz w tym, że w tych przebiegłych zapisach „antykorupcyjni twórcy” próbują za wszelką cenę ograniczyć ich krąg. To znaczy, że nikt nie ma prawa interesować się 18-letnim synem z miliardowym majątkiem czy teściową urzędnika, która żyje w luksusowej willi wartej kilka milionów dolarów przy emeryturze 900 hrywien, jeśli mieszkają oni oddzielnie od urzędnika. Na pierwszy rzut oka jest to paradoksalne. Przecież prezydent pragnie totalnej walki z chciwymi urzędnikami, których na Ukrainie jest około 300 tysięcy! A do tego należy dodać organy przedstawicielskie i wykonawcze, w szczególności przewodniczących rad wiejskich, rejonowych, miejskich. Niedawno nagłośniono informację, że 20 mld hrywien środków budżetowych jest rozkradanych. Schematy źródeł (przestępczych operacji) są najróżniejsze: projekty inwestycyjne, które wysocy urzędnicy zatwierdzają na korzyść „najhojniejszych”, państwowe zakupy towarów i usług po zawyżonej cenie w trybie największego uprzywilejowania dla „swoich”, prywatyzacja przedsiębiorstw państwowych z milionowymi, a gdzie indziej i miliardowymi „łapówkami”, sprzedaż i przekazywanie w dzierżawę ziemi, rachunki pozabudżetowe, branża oświaty… Oświatowe ministerstwo tabacznikowskie, którego kierownikowi spać nie dawały „czyste ręce Juszczenki”, nie pozostaje w tyle. Jak się okazało, Dmytro Wołodymyrowycz przejmuje się nie tylko ochroną języka rosyjskiego i prawami rosyjskojęzycznych Ukraińców. Moja znajomość z tobą zaczęła się od opowieści Mychajła Horynia w siódmej strefie religijnej mordowskiej wsi Sosnowka w 1966 roku o tym, jak ty, bywało, we Lwowie chodziłeś z dużą, ciężką, piękną teczką. W teczce nosiłeś Samwydaw. Wiedząc, że śledzą cię tajniacy, aby nie dać im się domyślić, kiedy teczka jest pełna, a kiedy pusta, do pustej wkładałeś cegłę i śmiało przechodziłeś obok podejrzanych osobników. Latem 1967 roku poznaliśmy się w 11. obozie koncentracyjnym we wsi Jawas. Iwan był młodym, przystojnym, energicznym kozakiem. Modniś: wtedy na wolności noszono wąskie spodnie, a on w więziennych szarych spodniach również zwęził nogawki. Przemknęła myśl: lwowski frajer. Pewnie niejedna dziewczyna cierpiała przez niego. Był dumny ze swoich nacjonalistycznych rodziców. Zatem śmiałość w stosunku do władzy okupacyjnej nie pochodzi z brawurowego charakteru, a ze świadomej kontynuacji politycznej sprawy swojego rodu Terszakowskich. Dużo opowiadał o lwowskiej i kijowskiej patriotycznej frondzie oraz kobietach, które podjęły się badania i odradzania ukraińskiego stroju z czasów kijowskich i kozackich oraz robienia na drutach grubych wełnianych skarpet dla znajomych i nieznajomych ukraińskich więźniów politycznych. Do kogo dotarły, do kogo nie, ale ta kobieca troska rozgrzewała nie tylko nogi — nasze serca. Pisanie było psychologicznie ciężkie, bo milicjanci potrafili wpaść do celi w mgnieniu oka, więc w tej chwili trzeba było zdążyć mikropis albo schować, albo połknąć. Fizycznie bardzo ciężko było pisać zaostrzonym szydłem ołówkiem drobniutkimi literami tak, że aż oczy wychodziły na wierzch. Oskarżał ich o naruszenie międzynarodowych norm prawa i moralności. Dla więźniów był jednym z tych krzemieni, na których nieugięcie trzymała się idea wolności narodowej. Po powrocie do Lwowa w 1987 roku Iwan Hel z zadziwiającym zapałem pracował na rzecz zwiększenia Ruchu oporu przeciwko władzy komunistycznej i z czasem skierował swoją energię w nurt walki o rozszerzenie praw religijnych i za legalizację Ukraińskiej Cerkwi Greckokatolickiej. Był deputowanym Lwowskiej Rady Obwodowej, kierował różnymi strukturami państwowymi i organizacjami społecznymi — wszędzie dążył do wcielania w życie idei budowy ukraińskiej Ukrainy. 17 marca 2011 roku opuścił ziemię, którą tak szczerze kochał i za której wolność oddał najlepsze lata swojego życia. W kohorcie byłych więźniów politycznych, wiernych synów Ukrainy, nie ma już jednego. Szkoda!.. Kto zajmie jego miejsce w szeregach bojowników przeciwko moskiewskim szowinistom i różnym globalistom dla utwierdzenia na Ukrainie ukraińskiego ducha i ukraińskiego ładu? Jest młodzież, drogi towarzyszu broni Iwanie, w żyłach której płynie ukraińska kozacka krew, a nie woda! Ona dokończy cel twojej ziemskiej drogi i wzniesie sztandar zwycięstwa na cichych wodach pod jasnymi gwiazdami nad ojczystym krajem! Pamięć o Tobie będzie wiecznie żyć w naszych sercach!
Lewko ŁUKJANENKO i przepisywanie ukraińskiej historii. Kilka miesięcy temu szerokim echem odbił się skandal z tak zwaną „pomocą sponsorską” dla resortu Tabacznika. W przededniu reelekcji rektorom uniwersytetów — rzekomo każdemu! — wręczono rachunki z żądaniem przelania na konto jakiejś nieznanej charkowskiej firmy „Modern XXI” od 59 do 74 tysięcy hrywien. Zbuntował się jeden — rektor Winnickiego Narodowego Uniwersytetu Technicznego Borys Iwanowycz Mokin, akademik, deputowany Rady Najwyższej Ukrainy pierwszej kadencji. Taka zuchwałość nie uszła mu płazem — Mokin pod brutalnym naciskiem Ministerstwa na kolektyw został nieprzebrany. Dalsza sądowa batalia, oczywiście, nic nie dała. Jak już mówiono, tak zwane fundusze pozabudżetowe mogą być daleko nie jedynym źródłem rozkwitu korupcji w branży edukacyjnej. Do najpowszechniejszych trzeba zaliczyć warunki akredytacji uczelni wyższych i wydawania licencji, „zreformowane” niezależne testowanie (wprowadzenie punktów ze świadectwa), podporządkowanie jeszcze niedawno niezależnej Wyższej Komisji Atestacyjnej Tabacznikowi. Czy więc warto dziwić się doniesieniom tegoż samego magazynu „Korespondent”, że wysocy rangą urzędnicy z rządu Azarowa powiększyli swoje milionowe majątki. Czy fakt, że budowa Euro-2012, która miała być realizowana głównie z inwestycji zagranicznych, w rzeczywistości finansowana jest z budżetu kraju — z naszej z wami kieszeni, drodzy moi podkorupcyjni Ukraińcy. Zatem zadeklarowana przez głowę państwa ustawa „O zasadach zapobiegania i przeciwdziałania korupcji na Ukrainie” i uchwalona w drugim czytaniu przez proprezydencką większość to nic innego jak burza w szklance wody, antykorupcyjna utopia. W tych warunkach najdoskonalsza ustawa nie będzie działać. Bo korupcja to wola polityczna, jak wyraziła się sekretarz stanu USA Hillary Clinton. A my wciąż obserwujemy jej brak…
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
