Емблема «Просвіта»ПРОСВІТАЦИФРОВАЗнання · Люди · Майбутнє
Сторінка · с. 14сторінка оригіналу ↗

Nowe zbiorki członków literackiego studia «Zorianka» z Kaniwa

Слово Просвіти, №12 за 2014 рік

Iryna JURCZENKO, kierowniczka działu naukowo-badawczego «Literacki Kaniw» Szewczenkowskiego Państwowego Rezerwatu Kanewska studia literacka „Zorianka” została założona w 1967 roku. Członkowie studia prowadzą wielką pracę oświatową: regularnie występują przed kolektywami pracowniczymi i uczniowskimi miasta i rejonu, publikują w lokalnych, obwodowych i ogólnoukraińskich wydawnictwach periodycznych, co miesiąc organizują zebrania: czytają i omawiają wiersze, przygotowują je do druku. Wydano pięć zbiorowych zbiorów studia literackiego: „Ból i radość” (1996), „Zorianka” Kobzarzowi” (1999), „Zorzyste świty” (2008), „Kanewszczyzna — nasz gwiezdno-miodowy kraj” (2011), „Zorosad” (2012) oraz szereg indywidualnych zbiorów członków studia. Owocnym okazał się rok 2013 dla „Zorianki”. Ukazały się nowe zbiory: Wiry Nosenko „Moje źródło”, Liny Kuczerenko „Moje siódme niebo… Wyznaję się białej kartce”, Fedora Rudenka „Ziemio jesteś”. Książka W. W. Nosenko „Moje źródło” — hymn miłości do życia, do ojczystej Ukrainy, jej dzielnych, pracowitych i twórczych ludzi. „Ukrainо moja, ziemski raju, Całą miłość tobie oddaję!” („Malwy”) Wira Nosenko — człowiek aktywnej postawy życiowej: przewodnicząca Kanewskiego Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” im. T. H. Szewczenki, przewodnicząca Kanewskiego oddziału Towarzystwa Związków z Ukraińcami poza granicami Ukrainy, członek „Dobroczynnego funduszu „Tarasowa Ziemia”. Jest autorką poetyckiego zbioru „Czy można przeżyć bez miłości?” oraz pieśniowego „Mamin amulet”, laureatką Ogólnoukraińskiego Konkursu Poetyckiego im. Maksyma Rylskiego. Tematyka poezji W. W. Nosenko jest wielowymiarowa: problemy moralno-etyczne, społeczno-ekonomiczne, duchowe. Autorka wzywa do bycia gospodarzem w swoim domu, na swojej ziemi: „Ceń wszystko, co dane przez Boga, Tę ziemię, słońce, ojczystą mowę, Ścieżkę do swojego progu, I matczyną pieśń kołysankową!” („Cenij swoje”) Poetka Wira Nosenko zachwyca się ludźmi silnymi duchem i poświęca im swoje wiersze: wybitnemu ukraińskiemu śpiewakowi N. Jaremczukowi („Śpiewak świerkowego kraju”), operatorowi, reżyserowi filmowemu, scenarzyście, publicyście, politykowi J. Illenkowi („Biały ptak”), bohaterowi O. Hirnyka, który spalił się za Ukrainę 21 stycznia 1978 roku w Kaniowie („Pamięci Oleksy Hirnyka”), a także naszym współczesnym — N. Kapustian, przewodniczącej Kanewskiego miejskiego funduszu inwalidów („Niepowtarzalny walc”), I. Łytowczenko, inwalidce I grupy MPD, ludowej artystce („Jestem silna duchem”). Poezja Wiry Wołodymyriwny jest pełna mądrości, doświadczenia życiowego. Zawiera ocenę wypaczonych zjawisk naszego współczesnego życia: samotną starość, sieroce dzieciństwo przy żyjących rodzicach, narkomanię. Autorka uczy, jak powinien żyć człowiek na ziemi: „Żyjmy według Prawdy i Bożych Praw, Żyjmy według Sumienia, według Honoru w życiu”. („Życiowe priorytety”) Zbiór poetycki W. Nosenko „Moje źródło” wydano w Czerkaskim wydawnictwie „Introliga TOR” nakładem 1000 egzemplarzy. Nie mniej interesująca jest książka jeszcze jednej utalentowanej kanewskiej poetki L. Kuczerenko (ur. 1939) „Moje siódme niebo… Wyznaję się białej kartce”. Całe życie Liny Wasyliwny Kuczerenko związane jest z twórczością literacką. Od 1965 roku Lina Wasylijwna pracowała w redakcji gazety „Dniprowa Zirka”, zapoczątkowała i prowadziła studio literackie „Zorianka”. Członkini Narodowego Związku Dziennikarzy Ukrainy od 1973 roku. Poezja żyła w niej od dawna, a oto trzymamy w rękach zupełnie nową książkę. Składa się z dwóch części: poezji „Moje siódme niebo” oraz zapisków dziennikowych „Wyznaję się białej kartce”. Jest to pierwszy zbiór L. W. Kuczerenko. Cały rozdział w książce poświęcony jest rodzinnemu Kanewowi, Tarasowej Górze, która „…jest potężnym przejawem duchowości narodowej…” („I wierzy się”). Autorka jest dumna z ojczystej mowy, która trzyma naród i wzywa Ukraińców do jedności. Odczuwa się wymagające podejście do każdego napisanego słowa, które dla niej jest na wagę złota, bo „zaśnie wiersz, strofa i nie obudzi się, nie rozbłysnąwszy myślą” („U-u-mko”). Potężnym akordem w zbiorze brzmi motyw miłości do ojczystej ziemi, do przyrody, do człowieka. Zbiór wydrukowano nakładem 250 egzemplarzy. Wydawca P. S. Androściuk. Czytelnika ucieszyła nowym zbiorem „Ziemia jesteś” F. M. Rudenko (ur. 1935) — utalentowana poetka, członkini Kanewskiej studni literackiej „Zorianka” od 1969 roku. Od 1969 do 1974 roku — przewodnicząca studni literackiej. Wydała trzy własne zbiory: „Rytmy serca”, „Czajeczka”, „Dniproema” i drukowała swoje utwory w zbiorowych zbiorach studni. Laureatka Kanewskiej Nagrody Literackiej im. O. Kobca oraz obwodowej Nagrody im. Mykoły Szutia (Dniepropetrowsk). Pierwsze, co przychodzi na myśl po lekturze zbioru wierszy „Ziemio, jesteś”: „Jak wielostronna i wszechogarniająca jest dusza!”. Wiersze Fedora Mefodijowycza są przepełnione miłością do rodzinnej ziemi, jej pracowników, każdej żywej istoty. Ta miłość nie jest jedynie kontemplacyjna, lecz czynna; dotyka najskrytszych strun i skłania do zastanowienia nad odwiecznym pytaniem: „Kim jestem i po co na tym świecie?”. W poezji przewodnim akordem brzmi motyw pamięci, palącej, która „wydobywa duszę”, o dzieciństwie, matce, rodzinnej wsi („Ból pamięci”, „Znów przyśniły się malwy przy chacie”, „Na ojcowskiej ziemi”, „Krzew kaliny”, „Mamo, gęsi lecą”, „Wieczór pada w trawę na pachnące pokosy” i inne). Autorowi nie jest obojętna przyszłość rodzinnej ziemi, którą kochali, pielęgnowali i bronili nasi chwalebni przodkowie, Kozacy („Rodowód”, „Po ciężkiej i nienaturalnej pracy”), która przetrwała faszystowski najazd w latach Wielkiej Wojny Ojczyźnianej Związku Radzieckiego (1941–1945) i zapłaciła za zwycięstwo życiem milionów swoich synów i córek („Nie nazywajcie świętem Zwycięstwa”, „Kombaty”, „Przetrwaliśmy — zwyciężyliśmy”). W poezji F. M. Rudenki obecne są filozoficzne rozważania o istocie człowieka, o jego potrzebach duchowych i poszukiwaniach („Błogosławiona i myśl, i marzenie”, „Żywa dusza boi się samotności”, „A kiedy już człowiek się wyrzeknie” i inne). Zbiór wierszy wydrukowano w Kanowskim wydawnictwie „Rodeń” w nakładzie 100 egzemplarzy. Wydanie tych zbiorów stało się zauważalnym wkładem w literacki skarbiec Kaniwszczyzny. opisane rysy postradzieckiego miasta. Pod względem treści książka składa się z dziewięciu prozatorskich historii i trzydziestu wierszy-doprecyzowań. Wszystkie teksty dotyczą jednego środowiska, bohaterowie przechodzą z opowiadania do opowiadania, a następnie do wierszy. Autor używa w tekstach także fantastycznych obrazów, filozoficznych dygresji, metafor i specyficznego humoru. Prezentacja książki odbyła się już w wielu miastach Ukrainy, czekajcie na nią w swoim mieście.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад

Емблема «Просвіта»Просвітянин