Емблема «Просвіта»ПРОСВІТАЦИФРОВАЗнання · Люди · Майбутнє

CZEKAM NA GAZETĘ

Слово Просвіти, №13 за 2011 рік

Iwan HULEJ, nauczyciel historii, emeryt, m. Monastyrzyska obwód tarnopolski Szanowna Pani Lubow Wasyliwno, redaktor naczelna „Słowa Proświty”. Szanowni pracownicy redakcji. Zwraca się do Państwa nauczyciel historii, emeryt, mieszkaniec miasta Monastyrzyska w obwodzie tarnopolskim Iwan HULEJ. Od wielu lat prenumeruję gazetę „Słowo Proświty” i tak się do niej przyzwyczaiłem, że jest ona nieodłączną cząstką mojego życia. Dzień, w którym odbieram „SP”, obiecuje mi jakieś nowe odkrycia w życiu naszego ukraińskiego narodu, w jego kulturze, obyczajach, w budowie państwowości od dawnych czasów do współczesności. Oto choćby informacja o obecnym stanie Muzeum Szewczenki na Czernieczej Górze w Kanewie, zamieszczona w „Słowie Proświty”. Pani artykuł „Jak kochać Szewczenkę?” stał się dla mnie odkryciem. Przeczytałem te materiały kilka razy i zachowuję je. Nigdy bym nie pomyślał, że do czegoś takiego może dojść w niepodległej Ukrainie. Serdecznie Państwu dziękuję. Wszystko Pani opisała śmiało, precyzyjnie i obrazowo! Ciekawe i potrzebne są artykuły w rubryce „Postaci”. Ile nieznanego, nieznanego i tak potrzebnego mi odkryły! Tak samo jak informacje zawarte w artykułach Pawła Mowczana, Wołodymyra Wojtenki, Petra Antonenka, Iwana Juszczuka, bez których nie sposób wyobrazić sobie „Słowa Proświty”. Przechowuję gazetę z artykułem Liny Halanzowskiej pod tytułem: „Ja nic nie mam, tylko ducha, lecz mnie przynależy się Ukraina!”, a także publikację Oksany Mitraszewskiej „Ukraina bez Ukraińców”. W tych ich wystąpieniach jasna jak słońce nasza ukraińska Prawda! Interesuję się twórczością Liny Kostenko i już duszkiem przeczytałem jej nową książkę „Notatki ukraińskiego szalonego”. Arcydzieło! Teraz trzeba przeczytać tę książkę drugi raz i wolniej. „Słowo Proświty” także śledzi twórczość naszej najwybitniejszej pisarki i poetki. A teraz na łamach Państwa gazety pojawił się także „Gorący temat” o Maryi Matiosz i jej „Wyrwanych kartkach z autobiografii…” I czy wszystkie materiały da się wymienić? Podsumowując, zaznaczę, że: „Słowo Proświty” jest dla nas, Ukraińców, niezwykle potrzebną gazetą, i dziękuję całemu kolektywowi redakcji za to, że dbacie o naszą gazetę, aby była najlepszą i najpotrzebniejszą na Ukrainie! Zachowuję fotografię kolektywu redakcji, zamieszczoną w „SP” nr 52 z 31 grudnia 2009 roku na pierwszej stronie w rubryce „Witamy Nowy Rok”. Oto takie moje wrażenia z naszego tygodnika kulturologicznego.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад

Емблема «Просвіта»Просвітянин