Сторінка · с. 3сторінка оригіналу ↗
Hendel Bliucherów
Слово Просвіти, №13 за 2011 рік
Mykoła TABORYT
Dokonano kolejnej prowokacji przeciwko ukraińskości. Przeciwko całemu ukraińskiemu narodowi, a nie tylko, jak skłonne są interpretować niektóre media, przeciwko Galicjanom. Tym razem pretekstem stał się „dziecięcy” czasopismo „Szczedryk-Wedryk”, które zgodnie z listem Ministerstwa Oświaty i Nauki z 9.09.2010 r. zostało zalecone do prenumeraty we wszystkich placówkach oświatowych I–III stopnia na Ukrainie. Na początku bieżącego roku szkoły otrzymały jego ostatni, grudniowy numer. Umieszczono w nim materiał w rubryce „Historia Ukrainy. Galicja”. Dzieciom wmawia się w nim, że „istnienie Galicjanina jest związane ze wsią i w związku z tym ma on wiejskie myślenie – «na chłopski rozum»”. Przeczytawszy te wiersze, dzieci mają utwierdzić się w przekonaniu i nie protestować, że los przeznacza im w przyszłości proste życie, a „tam prosta praca – kierowca, budowlaniec, pielęgniarka, sprzedawca”. A najwięcej, o czym mogą marzyć, na co może liczyć młode pokolenie „narodu wiejskiego”, nawet z dyplomem wyższej uczelni, to „praca urzędnika w regionalnym oddziale” ich firm lub banków. I tu od razu bezapelacyjne stwierdzenie: „Nie ma Galicjan – kosmonautów, konstruktorów, oligarchów i wielkich polityków”. Najwyraźniej głos oświatowców jest przekonany, że nie warto przypominać galicyjskiej młodzieży (i nie tylko jej), że jest potomkiem pierwszych, trypilskich protocywilizacji rolników, starożytnych tworów państwowych – zwłaszcza Rusi Kijowskiej i Księstwa Halicko-Wołyńskiego, na czele którego stał Daniło Romanowicz, koronowany w roku 1253. Nawet nie wspominać im o wysokim poziomie kulturalnym i oświatowym przodków, o czym świadczą kroniki początku XIII w. (halicko-wołyńskie), o działalności na przykład Jurija Kotermaka (Drohobycza) – ukraińskiego uczonego, humanisty, poety, doktora medycyny i filozofii, rektora Uniwersytetu Bolońskiego, profesora astronomii i medycyny Uniwersytetu Krakowskiego. Dla nich nie warto wspominać także o „twórcy matematycznej kultury naszego narodu” Mychajle Kraczuku ani o Iwanie Puluju, wybitnym ukraińskim fizyku, profesorze uniwersytetów wiedeńskiego i praskiego, który na długo przed Röntgenem odkrył promienie X. Ani o Iwanie Horbaczewskim, światowej sławy uczonym, profesorze Uniwersytetu Karola w Pradze, ani o Iwanie Franko czy rodzinie Kolessów, znanych działaczach ukraińskiej kultury. Cóż dopiero mówić o heroicznej walce OUN-UPA o niepodległość Ukrainy czy o znaczeniu w jej historii narodowo-państwowotwórczych ruchów ukraińskiego Piemontu… To zapewne zupełnie nie wchodzi w plany drobnych lokai szefa oświaty. Bo przecież sam „główny erudyta, główny ideolog i prawie filozof”, on zaś „król fałszywek” nazywa ten naród „triumfującym bydłem”, „niemytymi Galicjanami”, którzy narzucają Kijowowi, Charkowowi, Dniepropetrowskowi itd. „etnograficzne osobliwości odrębnego, małego regionu, kulturowo i historycznie mu obcego”. Zatem czasopismo spod stołu pana stara się grać tę samą nutę. Ale dlaczego więc, nie-dobrodzieju Ołeksandrze Bluchér, redaktorze „Szczedryka-Wedryka”, złapany na gorącym uczynku, płochliwie chwytasz się wyjaśnień w rodzaju tego, że ten paszkwil dla dzieci wzięto z jakiejś nieznanej strony internetowej? Że autor jest ci nieznany i sam go nie czytałeś. Jednym słowem: nie ja, a świństwo nie moje. Nawet wydawca, fundacja o tej samej nazwie, w osobie jej przewodniczącej Walentyny Bluchér, nie tak tchórzliwie i otwarcie oświadczyła, że jej „nie za što izvinjatsja…”. Naprawdę, jeśli kierownik oświaty, nawet on, nie przejmuje się zdrowym rozsądkiem i elementarną przyzwoitością (cóż to znaczy błękitna krew!), bezkarnie znieważając naród ukraiński, za co otrzymuje niemałą łapówkę, to co dopiero mówić o tych spod stołu. Oni również nie stronią od tego, by i sobie chwycić z ręki pana jakąś cząstkę. Bo cokolwiek by mówiono, dla nich handel ponad wszystko.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
