Сторінка · с. 13сторінка оригіналу ↗
Co eksponat, to miedziak lub banknot
Слово Просвіти, №13 за 2012 рік
W 1948 roku (Skoceniowi stuknęła trzydziestka) podpisał kontrakt z belgijskim klubem „Olympique”. Najwyraźniej to właśnie on stał się pierwszym ukraińskim piłkarskim kondotierem. Jego gwiazdę w „Olympique” zauważono od razu. Po kilku meczach w barwach „Olympique” zaproponowano mu przejście do francuskiej „Nicei”. Lenio także we Francji od pierwszych meczów był w szczytowej formie. Rozpoczyna się jego najwyższy sportowy wzlot. Mecz w Paryżu z miejscową drużyną „Stade Red Star”, która uchodziła wówczas za granda francuskiego futbolu. Prawie do końca spotkania paryżanie prowadzili w wyniku. Wreszcie piłka trafia do Skocenia, który wciąż nie może wpasować się w zespół. Błyskawiczny drybling, armatnie uderzenie. Gol! Lenio uratował cenny punkt na boisku rywala. Następny mecz — z nie mniej silną „Tuluza”. Prasa pisze, że obcokrajowcowi raczej nie uda się odczarować bramki „Tuluzy”, ponieważ ma ona w obronie żelazny tandem: Fortunelli—Ibrira. „Nicea” wygrywa: 3:2. Dwie piłki wpadły do bramki „Tuluzy” po armatnich uderzeniach „dziewiątki” gości — Skocenia. Francuska prasa nazwała go gwiazdą tygodnia, najbardziej nieoczekiwanym odkryciem na stadionie w Tuluzie. Za nim — mecze z drużynami „Lille”, „Bordeaux”, „Marsylia”, „Racing-Paris”, przed nim spotkanie z liderem mistrzostw kraju „Reims”. Jeden z nagłówków w gazetach w przeddzień spotkania: „Jutro przeciwko Jonquetowi Skocień rozegra mecz swojego życia”. Jonquet — najlepszy piłkarz Francji. Będzie stróżem najlepszego strzelca mistrzostw kraju, tego milczącego obcokrajowca, który tylko potrafi powtarzać reporterom, że „on nie jest Rosjaninem ani Polakiem, on jest Ukraińcem”. Mecz zakończył się remisem. Ale Jonquet przegrał ze Skoceniem — Lenio strzelił „Reims” dwie bramki. „Czy Skocień poradzi sobie z Jonquetem?” — pytali autorzy artykułów. Poradził sobie. Tak jak radził sobie z Wasiewiczem z „Pogoni”, Grinbergiem z „Cracovii”, Czernyszowem z moskiewskiego „Dynama”, Laskowskim z CDKA, którzy uważani byli za najlepszych „stróżów”. Jego zjawiskowy drybling i armatnie uderzenie z obu nóg — triumf sztuki piłkarskiej, którą zachwycają się kibice na różnych stadionach. O nim, nie szczędząc superlatywów, szeroko pisała prasa. Środkowy napastnik „Nicei” był naprawdę nie do zatrzymania. Nikt nie mógł uwierzyć, że ma już ponad trzydzieści lat. Drugie spotkanie z „Reims”. Tym razem w Pucharze Francji. Teraz w przeddzień meczu gazety piszą tak: „Jonquet będzie walczył nie przeciwko Skoceniowi, a o swoją sławę”. Dwa armatnie strzały Lenia decydują o losach meczu. Jego po raz kolejny niosą ze stadionu na rękach przez całą Niceę. To najwyższy triumf Lenia. W tamtym sezonie we Francji nie było popularniejszego od niego piłkarza, tak jak nie było skuteczniejszego strzelca. Udane tournée po stadionach Europy. I cała kolekcja firmowych goli Ołeksandra Skocenia. Kuszą go paryskie drużyny. Zgadza się na przejście. Ale „Nicea” pragnie zatrzymać go za wszelką cenę. Skoceniowi podniesiono kwotę honorarium za każdy mecz. W nowy sezon „Nicea” wchodzi znacznie odmłodzona. Połowa graczy — to wczorajsi juniorzy. Bez Lenia nie mają na co liczyć. On z powodzeniem rozpoczyna licznik goli nowego sezonu. Oto już ostatnie spotkanie, w którym strzela cztery bramki. W wywiadzie po meczu oświadcza dziennikarzom, że kończy z futbolem i wyjeżdża do Kanady. Popularny tygodnik piłkarski publikuje na całą stronę zdjęcie Lenia i taki tekst: „To już oficjalnie potwierdzone: Skocień opuszcza Niceę… Kończy swoją piękną karierę piłkarską… Swoją sztuką i umiejętnościami dawał możliwość wszystkim mieszkańcom Nicei i wszystkim piłkarzom czerpać wielką przyjemność. A dla swoich przeciwników — środkowych obrońców — Skocień, według słów Jonqueta, zawsze był wręcz postrachem. W imieniu wszystkich czytelników prasy sportowej, w imieniu wszystkich dziennikarzy sportowych dziękujemy Ołeksandrowi Skoceniowi i przekazujemy po- Jewhen CYMBALUK, obwód rówieński. W Młynowskim Muzeum Krajoznawczym otwarto wystawę, która stała się rezultatem dziesięcioletnich starań miejscowych numizmatyków-amatorów. Przedstawiono tu pieniądze różnych epok i narodów, z których korzystali lub które kolekcjonowali miejscowi mieszkańcy, są monety ze skarbów znalezionych na terytorium rejonu młynowskiego. — Obecnie trudno określić, kiedy do muzeum trafił pierwszy eksponat pieniężny. Możliwe, że na samym początku jego założenia — w 1976 roku — zaznaczyła dyrektor Młynowskiego Rejonowego Muzeum Krajoznawczego Kateryna Tymoszczuk, — ale co rok fundusz muzealny wzbogacał się o nowe ciekawostki. Ktoś przywoził znaki pieniężne z zagranicy, ktoś oddawał do kolekcji z własnych oszczędności. Ale najwięcej eksponatów pojawiło się po ekspedycjach, które organizowali pracownicy muzeum. W ten sposób spośród innych ciekawych reliktów trafiały do nas także monety, banknoty, obligacje i nazbierało się ich tyle, że nawet wszystkie nie zmieściły się na stojakach w sali wystawowej. Ale najważniejsza nie jest ilość, a oryginalne wytwory, rzadkie egzemplarze, różnorodne historie związane z obiegiem pieniędzy. Zatem dzięki wystawie udało się zrekonstruować przeszłość rodzinnego kraju, Ukrainy, zaprezentować rozwój powiązań społeczno-ekonomicznych, politycznych, handlowych, odzwierciedlić realną wartość pieniędzy w tym czy innym okresie. Głównym eksponatem wystawy logicznie powinny stać się monety, które wytwarzano bezpośrednio na tutejszych terenach — we wsi Czekno. Tutaj w XII wieku był mennica księcia Jarosława Iziasławowicza, gdzie bito miedziane krążki, od tego też pochodzi nazwa wsi. Wszakże żadna z tych jednostek pieniężnych do naszych czasów nie dotrwała, wiadomo o nich jedynie z historyczno-archiwalnych źródeł. Natomiast pieniądze, z których korzystali nasi poprzednicy w XVII—XVIII wiekach, są już w ekspozycji. Najwięcej przedstawiono znaków pieniężnych Ukraińskiej Republiki Ludowej, Rzeczypospolitej, Imperium Rosyjskiego, III Rzeszy. Dyrektor placówki komunalnej „Młynowskie Rejonowe Muzeum Krajoznawcze” Kateryna Tymoszczuk prezentuje banknoty datowane na różne wieki.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
