Емблема «Просвіта»ПРОСВІТАЦИФРОВАЗнання · Люди · Майбутнє
Сторінка · с. 14сторінка оригіналу ↗

Z NOWYMI „GONCZAROWCAMI”!

Слово Просвіти, №14 за 2011 рік

Jewhen BUKET Zdjęcia Olesia DMYTRENKA “Miał w sobie rzadką w naszych czasach spójność charakteru, czystość myśli i niezwykłą wymagalność wobec siebie. Był człowiekiem gotowym płacić za wszystkie rachunki, jak kiedyś mówiono o szlachetnych ludziach” — tak o Olesiu Honczarze wspomina kobieta, dzięki której co roku, w dniu jego urodzin, w murach Narodowego Związku Pisarzy Ukrainy gromadzą się młodzi ludzie, dla których Ukraina jest sensem życia, a Oles Terentijowycz — uosobieniem miłości do ojczyzny. Pisarka Tetiana Kusztewska w 1995 roku przeprowadziła ostatni wywiad z Olesiem Honczarem i zapamiętała na całe życie jego słowa o młodych talentach, którym już nikt nie chce pomagać. Rok później, wraz z mecenasem, działaczem społecznym i biznesmenem Dieterem Karrenbergiem, założyła Międzynarodową ukraińsko-niemiecką nagrodę literacką im. Olesia Honczara w celu wspierania literackiej młodzieży Ukrainy i uhonorowania O. Honczara na świecie. „Słowo Proświty” w tym roku tradycyjnie już wystąpiło jako patron medialny prestiżowej nagrody. Do jury wpłynęło ponad pół setki utworów, spośród których wybrano laureatów 2011 roku. Liczba zgłoszeń jest prawie dwukrotnie mniejsza niż w ubiegłym roku, ale, jak zaznaczył członek jury, laureat Narodowej Nagrody Ukrainy im. T. Szewczenki Petro Perebyjnis, „wszystkie one są niepowtarzalne”. Zatem tegorocznymi laureatami zostali: W kategorii „Poezja” — kijowianki Kateryna Miszczuk (za tomik „Zymopysy”) oraz Iryna Szuwałowa (za tomik „Ran”). W kategorii „Proza” — Olexandra Baśko (m. Winnica) za powieść „Portal” i Ołena Kozaczenko (m. Kołomyja, obwód iwanofrankiwski) za „Powieść bez słów”. W kategorii „Literaturoznawstwo” — Alona Drozdowa (m. Ługańsk) za badanie literaturoznawcze „Oles Honczar — redaktor własnych utworów artystycznych”. Ponadto nagrodami zachęcającymi nagrodzono: Ołeha Andriszkę (m. Dniepropetrowsk) za pamflet historyczny „Posłanie do Heroda”, Tetianę Zahorujko (m. Bar, obwód winnicki) za badanie literaturoznawcze „Obraz pieśni w prozie Olesia Honczara”, Wiktorię Tyszczenko (wieś Ostriky, rejon białocerkiewski, obwód kijowski) za tomik poezji „Gdyby gwiazdy umiały śpiewać”, Irynę Jakubowską (m. Lwów) za zbiór opowiadań i nowel „Krzyk martwych”. “Takie wydarzenie odbywa się po raz pierwszy w moim życiu. Nigdy nawet nie myślałam, że będę mogła otrzymać chociaż jakąś nagrodę — dzieli się wrażeniami uczennica jedenastej klasy Tetiana Zahorujko. — Ale chciało się udowodnić, że jest się coś wartym, zrobić ludziom dobro. Koniecznie przyjadę tutaj w przyszłym roku, żeby po prostu porozmawiać z nowymi „gonczarowcami”, moimi współmyślicielami”. Dziewczyna przygotowała dla Wałentyny Danyliwny Honczar prawdziwą niespodziankę — wyhaftowany ręcznik z portretem Olesia Terentijowycza. Ręcznik Tania haftowała razem ze swoim nauczycielem Borysem Mychajłowyczem Nedubskim. Ten podarunek tak wzruszył obecnych i Wałentynę Danyliwnę, że na zakończenie uroczystości przewodniczący NZPU Wołodymyr Jaworiwski i Wałentyna Danyliwna Honczar ustanowili i wręczyli Tetianie Zahorujko specjalną nagrodę pieniężną jako najoryginalniejszej laureatce, którą również obiecali uczynić coroczną. Już tradycyjna Nagroda Ogólnoukraińskiego Funduszu Odrodzenia Wybitnych Zabytków Dziedzictwa Historyczno-Architektonicznego im. Olesia Honczara, któremu przewodniczy Bohater Ukrainy Petro Tronko, w tym roku przypadła Alli Adamowycz (m. Kijów) za badanie literaturoznawcze „Oles Honczar — poseł pokoju”. Na 15-lecie Nagrody organizatorzy planują wydać zbiór utworów laureatów z ostatnich lat. Goście z m. Bar podarowali żonie pisarza wyhaftowany ręcznik z portretem Olesia Terentijowycza. Przedstawić całą tę historię oczami jednego człowieka. Przyzwyczailiśmy się do jakichś zsyntetyzowanych wykładów, jakichś zgrupowanych przemyśleń. A to wersja jednego człowieka, ale człowieka niezwykłego — który stał nad całym tym procesem. Nazywamy go sumieniem ukraińskiej literatury. On niezależnie od systemu pozostawał najjaśniejszą, najczystszą postacią. Każdy z pisarzy w wersji Olesia Honczara jawi się jako oryginalny, niepowtarzalny. Oczywiście, jest pewna nuta goryczy, pewne wyrzuty, które poleciały pod ich adresem z ust tego artysty. Ale nawet na tym tle widzimy monumentalizm Liny Kostenko, odwagę ducha Dmytra Pawłyczki, powściągliwość Borysa Olijnyka, superintelektualność Iwana Dziuby, nieśmiałość i śmiałość Pawła Tyczyny, Petra Pancza, który opiekował się naszym słowem, dbał o jego rozwój w tamtych czasach. Nie wiem, czy udało mi się dokładnie wszystko przekazać, ale pracowałem sumiennie i bardzo się cieszę z tego, że jury uznało za zwycięzcę spośród pretendentów właśnie moją książkę”. O nierozerwalności czasów i pokoleń, dobroczynnej ciągłości twórczych spraw i osiągnięć mówił ćwierć wieku temu Oles Honczar. Jego słowa do dziś płoną w młodych sercach: „Bądźcie odważni w swoich zamysłach, dążcie do zamysłów głębokich, wielkich… wielki cel daje wielką energię!”. Wypuścili w świat utwory zwycięzców. Byłoby to prawdziwe wsparcie dla młodego autora. Ale póki co w naszym kraju tego nie ma. Autorzy muszą wydawać swoje utwory na własny koszt”. Wołodymyr Jaworiwski i wiceminister kultury Ukrainy Wiktoria Lisnycza ogłaszają laureata Nagrody Państwowej im. O. Honczara — doktora nauk filologicznych, profesora Mykołę Stepanenkę.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад

Емблема «Просвіта»Просвітянин