Емблема «Просвіта»ПРОСВІТАЦИФРОВАЗнання · Люди · Майбутнє

JAK PARTIA REGIONÓW W OBWODZIE DONIECKIM IGNORUJE DECYZJE SWOJEGO PREZYDENTA

Слово Просвіти, №14 за 2011 рік

Marija OLIJNYK, m. Donieck. Przedtem też udawał, że nie wie, co dzieje się w jego rodzinnej i najbardziej zrusyfikowanej obwodzie, także Prezydent Ukrainy Wiktor Janukowycz, pokazowo żądając od premiera Mykoły Azarowa oraz ministra oświaty Dmytra Tabacznyka oficjalnej odpowiedzi w sprawie sytuacji, która zaistniała w związku z zamykaniem szkół z ukraińskim językiem nauczania. Jak poinformowała służba prasowa Janukowycza, Prezydent zaznaczył, że zamykanie szkół jest dla niego „bardzo bolesną” kwestią. „W niektórych przypadkach ten temat jest zbyt upolityczniony — kładzie się nacisk na to, że zamykane są szkoły w większości z ukraińskim językiem nauczania. Czy tak jest, czy nie — chciałbym na to pytanie otrzymać odpowiedź od ministra oświaty i premiera Ukrainy. Oficjalną dajcie mi odpowiedź” — podkreślił Janukowycz. Czy jest tu polityka, pytacie państwo? Oczywiście, jest. Antyukraińska, antynarodowa polityka, którą prowadzi na Doniecczyźnie od wielu lat kierownicza i rządząca partia — Partia Regionów. Czasem — jakoby wbrew zamiarom i obietnicom Prezydenta. Właśnie W. Janukowycz zaproponował ogłoszenie na szczeblu państwowym 2011 roku rokiem oświaty i społeczeństwa informacyjnego, 2012 — kultury i odrodzenia muzeów, 2013 — rokiem zdrowia fizycznego i ekologii itd. Rok oświaty dopiero się rozpoczął, a opinia publiczna (w pierwszej połowie stycznia) dowiedziała się o likwidacji szkół, którą władze regionalne nazwały z jakiegoś powodu „optymalizacją”. Kiedy naczelnicy rejonowych i miejskich wydziałów oświaty zaczęli informować na zebraniach dyrektorów szkół o likwidacji szkół w tym czy innym rejonie, nie powoływali się na żadne dokumenty. A zaczęła się ta likwidacja/optymalizacja od zamknięcia szkoły nr 111 w rejonie petrowskim m. Doniecka z ukraińskim językiem nauczania. Tę, trzecią w Doniecku, szkołę z ukraińskim językiem nauczania w 1995 roku pomogła otworzyć ogólnoukraińska społeczność: z Czerniowiec przywieziono eksponaty do wyposażenia świetlicy oraz ukraińską odzież dla pierwszej klasy; obwody lwowski, iwanofrankiwski i tarnopolski zapewniły szkole podręczniki. * * * Dopiero co stało się wiadome, że przewodniczący Donieckiej Obwodowej Administracji Państwowej jeszcze w lipcu 2010 roku stworzył grupę roboczą, w skład której weszli głównie naczelnicy wydziałów, którym zlecono zaproponowanie obiektów do optymalizacji, a w rzeczywistości — likwidacji instytucji budżetowych obwodu. Już 15 października 2010 roku wszystkie propozycje zostały uogólnione w „Regionalnej mapie drogowej dotyczącej optymalizacji sieci instytucji budżetowych i wydatków budżetów lokalnych na ich utrzymanie”, sporządzonej w celu wykonania Deklaracji celów i zadań budżetu na 2011 rok, zatwierdzonej uchwałą Gabinetu Ministrów Ukrainy z dnia 19.04.2010 nr 315. Zatem gałęzie władzy wszystkich szczebli — od wiejskich aż po Gabinet Ministrów Ukrainy — wiedziały o niewystarczającym poziomie planowego finansowania placówek oświatowych, w szczególności w obwodzie donieckim — 80%, ale starannie ukrywały przed opinią publiczną te plany, ponieważ właśnie wtedy Partia Regionów walczyła o zwycięstwo w wyborach lokalnych. Po wyborach, 3 lutego Doniecka OAP poinformowała media, że w 2011 roku w obwodzie planowane jest zamknięcie 26 szkół ogólnokształcących (2,5% ogólnej liczby szkół), ogólna zdolność projektowa tych szkół wynosi 7182 uczniów, faktyczne zapełnienie — 2099 uczniów. W ten sposób średnie zapełnienie każdej z nich wynosi 30%. „Życie zachwiało jednoznacznością idei 'póki istnieje szkoła, dotąd żyje wieś'. Dzisiaj przy optymalizacji sieci szkół musimy wytrzymać rozsądną równowagę, pewien balans: nie po prostu zachować lub zreformować sieć szkół, a przede wszystkim zapewnić jakość oświaty w nich” — powiedział naczelnik wydziału oświaty i nauki Donieckiej Obwodowej Administracji Państwowej Jurij Sołowjow. To jeszcze jedno kłamstwo o jakości, kiedy nie ma finansowania. Rodzice dzieci, wspierani przez „Proświtę”, „Front Zmian”, media, rozpoczęli wiece protestacyjne. W odpowiedzi rozpoczęła się presja na rodziców, nauczycieli i dzieci, nawet, jak to się stało w ukraińskojęzycznej szkole nr 111 m. Doniecka — z zaangażowaniem dzielnicowego milicjanta Jewhena Fedotenkowa, który razem z dyrektor szkoły Switłaną Babenko pokazowo, naruszając proces nauczania i Kodeks Karny Ukrainy, wywoływał nieletnie dzieci z lekcji na przesłuchanie w jej gabinecie. Rodzice 240 uczniów, którzy uczą się w języku ukraińskim w dziesięciu klasach szkoły, której obłożenie wynosi 57%, a nie 30%, nie rozumieją, dlaczego ich pierwszą w tym rejonie ukraińskojęzyczną szkołę likwidują, więc piszą wnioski do rady rejonowej, rady miejskiej, administracji państwowej… aż do Prezydenta Ukrainy. Zespół pedagogiczny oraz rodzice zwrócili się do deputowanego Rady Najwyższej z listy Partii Regionów — absolwenta tej szkoły Jurija Czertkowa. Odpowiedzi żadnej, natomiast 31 marca 2011 roku na sesji Rady Rejonu Petrowskiego przyjęto decyzję o zamknięciu tej szkoły. A 4 kwietnia Rada Rejonu Budionowskiego przyjęła decyzję o zamknięciu ukraińskiej szkoły nr 121. Ostateczne słowo należy do Donieckiej Rady Miejskiej. Taka sama sytuacja jest w innych miejscach. miastach i rejonach obwodu. Na przykład w Makiejewce zaplanowano zlikwidować 8 szkół. Pomimo apeli, protestów, próśb, pikietowania, 25 marca sesja Rady Miejskiej w Makiejewce jednogłośnie poparła decyzję o likwidacji 4 szkół z ukraińskim językiem nauczania: nr 3 (wieś im. Kirowa), nr 100 (wieś Krasnyj Oktiabr, gdzie uczą się dzieci z trzech przyległych wsi: Lipowe, Lisowyj, Wełyke Orichowe), w rejonie radzieckim — nr 27 (wieś Krasnyj Partyzan) oraz nr 94 w rejonie czerwonogwardyjskim Makiejewki. I nie ma znaczenia, że te placówki oświatowe są jedynymi wyspami kultury i życia społecznego w górniczych osadach. Cała reszta — szpitale, przedszkola, domy kultury — została już zniszczona. Dróg brak. Z miliardów hrywien, które zostały przeznaczone na zamknięcie kopalń i na tworzenie miejsc pracy w tych osadach, nie skierowano ani jednej kopiejki. Powszechne bezrobocie. A za wysokimi ogrodzeniami własnych posiadłości nasi włodarze nie widzą zaniedbanych osad. I nawet nie chcą słyszeć o ich problemach. Oto cytat z apelu rodziców szkoły nr 100 I-II st.: „...Miejska Szkoła Ogólnokształcąca nr 100 znajduje się w odległości 20 km od centrum miasta, oprócz szkoły na terenie naszych osad nie ma żadnego centrum kulturalno-oświatowego. Sytuacja demograficzna danych miejscowości pogorszy się, ponieważ nie będzie szkoły. Sytuacja finansowa wielu młodych rodzin nie daje możliwości zmiany miejsca zamieszkania. Zatem dzieci i młodzież czterech osad zostaną oddane »ulicy«... Przeniesienie uczniów MSO nr 100 do Szkoły Ogólnokształcącej nr 99, 102 istotnie osłabi więzi rodziny i szkoły, ponieważ między osadą N. Krynka (gdzie znajdują się szkoły) a wsią Krasnyj Oktiabr utrudnione jest połączenie transportowe. Rodzice nie zawsze będą mogli odwiedzić szkołę, zebrania rodzicielskie, a odpowiednio, i śledzić postępy w nauce swoich dzieci. Przekonująco prosimy uwzględnić trudności, które stwarza terytorialne rozproszenie mikrorejonu MSO nr 100 i nie dopuścić do jej zamknięcia”. Nie usłyszano. Zamknęli. Teraz rodzice zwrócą się o ochronę swoich praw konstytucyjnych do sądu. Rodzice uczniów szkoły specjalnej nr 2 w Doniecku, którą zamierzają zoptymalizować, też się nie poddają. Napisali listy z prośbą o pomoc w uratowaniu placówki oświatowej do ambasadorów USA — Teffta, Wielkiej Brytanii — Turnera, a także przedstawiciela UE na Ukrainie — Teixeira. „Szkoła specjalizuje się w nauce języka angielskiego i niemieckiego. Znajduje się w samym centrum Doniecka. Przez jej dogodną lokalizację władze podjęły decyzję o zamknięciu szkoły i sprzedaży budynku oraz ziemi, aby czerpać zyski podczas Euro-2012” — wyjaśniają rodzice. Piszą, że są w rozpaczy. „Prosimy Państwa o zobowiązanie władz do niezamykania szkoły, a w razie ich odmowy, anulowanie praw Ukrainy do przeprowadzenia Euro-2012”. Oto jak realizowany jest program Wiktora Janukowycza „Ukraina dla ludzi” oraz „kurs głębokich reform i systemowej modernizacji kraju” w bliskim mu obwodzie w 2011 roku — roku oświaty. Obecnie podjęto już decyzje sesji rad miejskich o zamknięciu od 1 września 2011 roku 8 szkół w obwodzie donieckim. Szkoła nr 111 została zamknięta 31 marca 2011 roku tylko przez radę rejonową i tej decyzji może nie poprzeć Rada Miejska Doniecka, słysząc głosy ludzi, którzy ich wybrali. Zlikwidowano 2 Domy Dziecka w Artemiwśku i Gorłówce. Są plany „zoptymalizowania” szpitali. W kolejce czeka jeszcze 17 szkół. Takie wrażenie, że władze Doniecczyzny postanowiły otrzymać dziesiątki miliardów z budżetu państwowego na przeprowadzenie Euro-2012 kosztem likwidacji instytucji budżetowych: szkół, szpitali, przychodni, zapominając, że według spisu z 1989 roku w obwodzie donieckim mieszkało 5 mln 311 tysięcy 800 osób, dziś zaś — 4 mln 443 tysiące. A władza, zwiększywszy sobie wynagrodzenia, kontynuuje celowo w zawrotnym tempie niszczyć i grabić. Innego nie zna. Ale jest nadzieja, że tworząc grupy inicjatywne w obronie swoich placówek, w końcu doniecczanie przekonają się, że Partia Regionów nie poprawi ich życia ani dziś, ani jutro. I sprawiedliwie zagłosuje przeciwko nim. prośbę o zapoznanie się z materiałami sprawy, początkowo zaproszono nas na 1 kwietnia, ale potem zadzwoniono i poinformowano, że spotkanie odłożono na czas nieokreślony. 2 kwietnia przygotowaliśmy listy otwarte do Prezydenta Ukrainy, Premiera oraz kierownictwa Prokuratury Generalnej i Służby Bezpieczeństwa Ukrainy z prośbą o rozpatrzenie i rozwiązanie naszego bolesnego problemu dotyczącego zamknięcia szkoły. Również proponujemy stworzyć stronę społecznościową, na której będziemy zamieszczać wszystkie wiadomości dotyczące problemu zamykania szkół na Ukrainie. Walkę kontynuujemy. Minister oświaty i nauki, młodzieży i sportu Ukrainy Dmytro Tabacznyk w marcu tego roku podczas wystąpienia na „godzinie rządu” w Radzie Najwyższej nazwał politycznymi insynuacjami rozmowy o zmniejszeniu liczby szkół z ukraińskim językiem nauczania. Minister oświadczył, że szkół z ukraińskim językiem nauczania przybyło. „Pomimo politycznych insynuacji wokół tej kwestii, mogę powiedzieć, że w latach 2008—2009 w języku ukraińskim uczyło się 81,1 procent uczniów, a w latach 2010—2011 — 82,2 procent” — powiedział minister. Prawda, Tabacznyk nie uściślił, w których regionach doszło do tak silnego „wzrostu” aż o... 1,1%. A nie może nie wiedzieć nasz minister-regionalista, że palący problem ze zdobywaniem wykształcenia w języku państwowym istniał i nadal istnieje w regionach wschodnich i południowych. Bo właśnie jesienią 2003 roku Tabacznyk przyjeżdżał do Doniecka pomagać likwidować szkołę z ukraińskim językiem nauczania nr 36 w rejonie leninowskim.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад

Емблема «Просвіта»Просвітянин