Сторінка · с. 1сторінка оригіналу ↗
Jak uniknąć klęski w obecnej wojnie?
Слово Просвіти, №14 за 2018 рік
Przeciągająca się moskiewska wojna informacyjna, skierowana na likwidację państwa ukraińskiego, osiągnęła swój punkt kulminacyjny: obecnie, zasadniczo, nastała jej decydująca faza. Moskiewski agresor, zatrzymany przez ukraińską armię na linii frontu, główną siłę skoncentrował obecnie na informacyjnym składniku swojej hybrydowej ofensywy przeciwko Ukraińcom. A ponieważ główne moskiewskie kanały telewizyjne, choć z krytycznym opóźnieniem, zostały jednak usunięte z segmentu eterowo-kablowego przestrzeni ukraińskiej, wróg znacznie nasilił swoją dywersyjną działalność właśnie w ukraińskiej sferze informacyjnej, aby od wewnątrz zadać Ukrainie odczuwalny cios, ukierunkowany na rozłam naszego społeczeństwa.
w niepodległym kraju wyłącznie świadomie zaplanowane i starannie przeprowadzone bezprecedensowe czystki kadrowe w całym podstawowym ukraińskim korpusie dziennikarskim. Dotąd nie ma pozytywnego twórczego rezultatu tej reorganizacji, ale nie ma już także kręgosłupa, na którym opierała się nasza chwiejna narodowa suwerenność informacyjna. Ukraińscy telewizyjni i radiowi dziennikarze, pozbawieni zawodowej działalności twórczej z administracyjnej woli „reformatorów”, bezskutecznie szukają pracy. A kierownictwo Narodowej Spółki Telewizji i Radia Publicznego uzupełnia nowe kadry z początkującego elementu zawodowego, który nie znalazł sobie stałego miejsca w prywatnym sektorze telewizji i radiofonii. NSTR kierują specjaliści o wyraźnie początkowym doświadczeniu menedżerskim i nieznanym bliżej potencjale twórczym. Są to w większości dyplomowani budowniczowie. Historia i kultura ukraińska, oczywiście, nie stanowiły dla nich poważnego zainteresowania zawodowego, a język ukraiński wciąż jest dla nich nie do przyjęcia, czego nawet nie kryją. W tym historycznym momencie, na szczycie moskiewskiej wojny informacyjnej przeciwko Ukraińcom, świadomie lub lekkomyślnie, działalność tak skandalicznie „zreformowanego” kiedyś potężnego systemu państwowego została doprowadzona do zera. Jak to się odbywało, można zrozumieć na przykładzie likwidacji Lwowskiej Telewizji. Teraz to przerażająca rzeczywistość, której nikt łatwo nie zmieni! Przez 60 lat telewizyjny Lwów skłaniał Ukrainę do narodowego przebudzenia. Wysoki Zamek systematycznie wysyłał wrażliwy sygnał narodowej wiary i pokazywał mężny przykład walki o ukraińską Ukrainę.
Zakończenie na str. 2
HISTORIA LEKCJE
ANIOŁY NA PYSANKACH
с. 2 · сторінка оригіналу ↗
Zakończenie. Początek na str. 1
Nawet w najczarniejszych latach kolonialnych praca Wysokiego Zamku koncentrowała się na dążeniu narodu do narodowej wolności. Duchowy opór przeciwko obcemu imperium przez dziesięciolecia szerzył się ze Lwowa — i Wysoki Zamek żywił nas Naszą pieśnią i Naszą dumą... I nikt nie mógł nawet wyobrazić sobie, że lwowską telewizję można bezkarnie zlikwidować! Toteż obecnie moskiewska agentura może cieszyć się pomyślnie przeprowadzoną operacją specjalną. Niczym prawdziwi janczarzy, „reformatorzy”, zdaje się, pomścili się na galicjanach… za ich pełne poświęcenia uczestnictwo w odrodzeniu ukraińskiej państwowości! Bezmyślnie zlikwidowana została firma telewizyjna „Kultura”. Może po to, by nie przypominała ukrainofobom, że ukraińska kultura jeszcze istnieje? Tak samo nikt nie zrozumiał: po co tak bezczelnie zrujnowano obwodowe firmy telewizyjno-radiowe? Czy nie po to, aby jednocześnie i w radiu, i w telewizji ciągłym „Radiodniem” i w dzień, i wieczorem zasłonić wszystkie częstotliwości Ukrainy synchronicznym transmitowaniem nieaktualnych gadek? Co naprawdę w warunkach hybrydowej moskiewskiej wojny dzieje się w narodowej przestrzeni telewizyjno-radiowej? Co symbolizują kolorowe pasy w towarzystwie technologicznego brzęczyka na ekranie na wszystkich społecznych obwodowych kanałach telewizyjnych w tym czasie, kiedy ludzie powinni oglądać narodowy produkt telewizyjny? Odpowiedź na te pytania musi dać Rada Narodowa Ukrainy ds. Telewizji i Radiofonii, która kontroluje nieracjonalne wykorzystanie narodowego zasobu częstotliwości oraz zuchwałe ignorowanie zasad i praw nadawania? Smutną metaforę o ukraińskim losie kolonialnym Ołeksandr Dowżenko zapisał w swoim dzienniku, która obecnie jest zbyt aktualna dla naszej ogólnonarodowej świadomości: „Mój naród przypomina mi tytoń: liście tęgie, a kwiatu gdzieniegdzie — pasierbują...”. Jakże nauczyć się unikać ciągłego moskiewskiego „pasierbowania”? I w tej narodowej prawdzie najbardziej bolesnym jest fakt: katami na naszej ziemi służyli nie tylko przybyli obcy, ale i nasi renegaci. Wrogi nam imperium zawsze tutaj ich płodziło. Stara moskiewska okupacja (nawiasem mówiąc, do tej pory nieuznana przez Radę Najwyższą Ukraińskim Prawem, tak samo jak nie oceniono, w istocie, obecnego moskiewskiego niebezpieczeństwa) zostawiła nam w spadku wielki arsenał środków z rozgałęzionej „sowieckiej” antyukraińskiej niszczycielskiej metodologii. Moskwa zawsze angażowała Ukraińców do masowych operacji karnych przeciwko Ukraińcom. Wyszukiwała renegatów. Wielu lokalnych wykonawców moskiewskiego terroru imperium potem niezauważalnie dla ogółu ludzi niszczyło. I to zgromadzone doświadczenie jest już stosowane obecnie. Operacje specjalne z zatrzymaniem Rubana i Sawczenko przekonują, że właśnie tak jest. A nasz Donbas przekształcono w bezperspektywiczną dla narodu strefę, zorganizowaną do bratobójczej wojny. Kiedyś moskiewscy emisariusze pędzili Ukraińców z naszych centralnych i wschodnich ziem na wojnę, aby na zachodnich ukraińskich ziemiach pokonać ruch powstańczy, skierowany na odnowienie ukraińskiego państwa. W tej wieloletniej walce czekiści świadomie wyniszczali młody kwiat narodu po obu stronach ukraińskiego frontu. Nie do pomyślenia pod względem skali czekiści prowokacje — masowe operacje specjalne mające na celu dyskredytację UPA, wprowadzone przez moskiewskich strategów na ukraińskich ziemiach zachodnich po to, aby wschodni i zachodni ukraiński lud nie miał żadnej rady na historyczne porozumienie. Teraz wszystko dzieje się analogicznie, ale już w odwrotnym kierunku. Kiedyś pod pozorem banderowców, pod bezpośrednim kierownictwem czekistów, zorganizowane terrorystyczne oddziały specjalne masowo wrzucały ludzi do studni, gwałciły na oczach mężów ich żony, a splądrowane ciała, przywiązawszy między dwoma nagiętymi brzozami za nogi, rozrywały. Moskwa była przekonana, że w ten sposób na zawsze zdyskredytuje ukraiński ruch narodowowyzwoleńczy. Teraz ona znowu organizuje podobne czekiści operacje specjalne z udziałem zwerbowanych Ukraińców. Jaka rozgałęziona sieć moskiewskiej agentury na Ukrainie już działa, a ilu renegatów jeszcze czeka na swój czas? Co w związku z tym trzeba robić na głównym kierunku, najniebezpieczniejszym segmencie hybrydowej moskiewskiej agresji — informacyjnym, który nabiera decydującego znaczenia. Aby uniknąć historycznej porażki w moskiewskiej wojnie przeciwko Ukrainie, zaczynać trzeba od niezwłocznej konsolidacji ukraińskich dziennikarzy wokół ukraińskich interesów narodowych. Cała nasza dziennikarstwo musi stać się prawdziwie UKRAIŃSKĄ. Społeczeństwo dawno czeka na historyczną misję ukraińskich dziennikarzy. Każdy nasz dziennikarz musi uświadomić sobie swoją osobistą miarę historycznej odpowiedzialności za los jego narodu. Aby maksymalnie ograniczyć niszczycielską antyukraińską istotę „ruskiego miru”, który „bezgranicznie” panuje w naszej przestrzeni informacyjno-kulturowej, formując w ukraińskim społeczeństwie neokolonialną obojętność wobec swojego losu narodowego oraz całkowitą rozpacz i zwątpienie narodu w perspektywiczny rozwój naszego państwa narodowego, ukraińscy dziennikarze muszą zrobić decydujący historyczny krok: na ogólnonarodowych i regionalnych kanałach telewizyjno-radiowych, niezależnie od formy własności, stosować tylko język ukraiński. Zmusić właścicieli naszych mediów — zwłaszcza tych, które specjalnie tutaj założone zostały dla wsparcia „ruskiego miru” — dobrowolnie zgodzić się z taką dojrzewającą historyczną koniecznością. I to jest najskuteczniejsza droga do realnej OCHRONY naszej przestrzeni informacyjnej przed językową ekspansją moskiewskiego agresora i jego rozgałęzionej i bardzo wpływowej agentury. Moskiewski agresor niszczy Ukrainę od wewnątrz, naszymi ukraińskimi rękami, wykorzystując naszych dziennikarzy. Systemowo, choć ukrycie przed naszym okiem, skutecznie stosuje przeciwko nam metodologię Trockiego, którą on sformułował w swoim czasie dla moskiewskich emisariuszy, zorientowanych na pracę agitacyjną przeciwko ukraińskiej państwowości. Trockiemu o wiele trudniej było agitować nieufnych Ukraińców niż obecnym moskiewskim emisariuszom. Bo Trocki, oczywiście, nie miał własnego kanału telewizyjnego, aby codziennie promować w „najszersze masy” swoje podstępne „przykazania”, skierowane na kolonizację Ukrainy. Natomiast obecnie jest o wiele prościej: przebiegła codzienna manipulacyjna trockistowska agitacja przenika do każdego naszego domu i do tego — działa jednocześnie. I agitują nas nowocześni „rosyjskojęzyczni” manipulatorzy po prostacku przebiegle: mianowicie, tutaj, u nas, taka demokracja i taka „nieograniczona” wolność słowa, że „ruskiego miru” nie pokonać. Zagadkowa siła polityczna „Za życie”, działająca na Ukrainie pod dowództwem gospodina Rabinowicza i podległego mu partyjnego towarzysza Murajewa, na prywatnym kanale telewizyjnym, którego właścicielem jest tenże gospodin Murajew, otwarcie, zuchwale i bardzo grubiańsko, a do tego, przez długi czas, jawnie naruszając ustawę o reklamie politycznej, mając przy tym status deputowanego i korzystając demonstracyjnie tylko z języka rosyjskiego, toruje sobie drogę do kluczowych pozycji ukraińskiej władzy zwierzchniej. Takim „dziennikarskim” sposobem, grając na swoim kanale telewizyjnym rolę „rosyjskojęzycznego polityka”, sondują, być może, naszą społeczną reakcję na ich polityczną „rosyjskojęzyczną” perspektywę. Inaczej dlaczego tak bezpośrednio drwią, publicznie pytając: „Kto komu rabinowicz?”. Toteż drugi decydujący dziennikarski krok polega na tym, aby informacyjnie zapewnić realne pojawienie się Ustaw, skierowanych na przeciwdziałanie zakusom Kremla. I jak nigdy, Ukraina teraz potrzebuje takiej Ustawy i nie mniej potrzebuje pełnego poświęcenia dziennikarskiego wsparcia na rzetelne wprowadzenie takiej USTAWY i powszechne jej wykonanie. Likwidację licencji na prawo nadawania trzeba zastosować wobec tych firm telewizyjno-radiowych, które metodą terroru psychologicznego świadomie niszczą świadomość społeczną Ukraińców za pomocą języka agresora, utwierdzając w ten sposób „ruski mir” jako główny sposób prowadzenia wojny informacyjnej. Muszę przytoczyć bardzo przykry dla ukraińskiego dziennikarstwa fakt, jeśli to ukraińskie dziennikarstwo. Na falach radiowych dawnej „Ery” obecnie bombarduje Ukraińców nowy nadawca technologicznie samoreklamując się, nazywając siebie „NW”. Za tymi dwiema literami kryje się „Nowoje Wriemia”, które zuchwale przekonuje Ukraińców, że u nich, na kanale, teraz wszystko nowe: i ludzie, i idee. Wielu szanowanych przeze mnie dziennikarzy dawnej „Ery” kontynuuje pracę, ale już według „nowowriemiennej” zasady. Obraz tej „nowości” obcego dla Ukrainy „wriemieni” jak najbardziej przekonująco ucieleśnił się w audycji z Premierem ukraińskiego rządu W. Hrojsmanem, którego prowadzący pytał „po nowemu” — w języku rosyjskim. To nie był tylko drwina z żywego człowieka. Nie tylko zuchwałe dziennikarskie chamstwo i grubiańska obca wyższość, zademonstrowana dla całej Ukrainy jako bezkarny cyniczny wypad przeciwko konieczności nadawania na Ukrainie w języku państwowym, jeśli przed tobą zaproszony gość — ukraińskojęzyczny działacz państwowy najwyższej rangi. To był szczyt bezprawia w ukraińskiej przestrzeni informacyjnej. I tej zniewagi wobec Ukraińców nie zauważyła Rada Narodowa ds. Telewizji i Radiofonii. Nam jako narodowi nie przetrwać bez dziennikarskiej solidarności w podstępnej potyczce z „nowowriemienną” technologią, którą podrzucono nam, aby od wewnątrz zrekompensować brak moskiewskich kanałów na naszych częstotliwościach antenowych i dobić ukraińskie dziennikarstwo oraz zamroczyć świadomość społeczną.
Leonid Mużuk, reżyser filmowy, laureat Narodowej Nagrody im. T. G. Szewczenki ukraiński naród, w szczególności poprzez wewnętrzną „piątą kolumnę” oraz nasze narodowe rozmagnesowanie i brak jedności narodowej. A znany historyk i badacz sowieckiego okresu okupacji Ukrainy Wołodymyr Serhijczuk zwrócił uwagę obecnych, że w ostatnim czasie ukraińskie instytuty akademickie na korzyść czyichś nieukraińskich interesów próbują zmniejszyć dwu-trzykrotnie liczbę ofiar ukraińskiego społeczeństwa podczas sztucznie zorganizowanych głodomorów-ludobójstw. I temu trzeba przeciwstawić historycznie wiarygodne fakty demograficzne. Współorganizatorami przyszłej konferencji naukowej występują Ukraiński Instytut Pamięci Narodowej, Ministerstwo Oświaty i Nauki, Ministerstwo Kultury, Narodowe Muzeum „Memoriał ofiar Hołodomoru” oraz Kijowski Narodowy Uniwersytet im. T. Szewczenki. Wydarzenie odbędzie się przy wsparciu Ogólnoukraińskiego Kongresu Ukraińców.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
