Емблема «Просвіта»ПРОСВІТАЦИФРОВАЗнання · Люди · Майбутнє

A GDZIEŻ JEST STRATEGIA PAŃSTWA?

Слово Просвіти, №15 за 2011 рік

— To coroczne orędzie różniło się od poprzednich tym, że Głowa państwa dokonał oceny działalności kierowanej przez siebie władzy za ubiegły rok. I ocena ta była krytyczna. Prezydent zaznaczył, że udało się zrealizować zaledwie jedną trzecią zamierzeń. To już dobrze, że istnieje taka samokrytyczna ocena, bo każdy poprzedni — Komisja Rady Najwyższej do spraw polityki społecznej i pracy, w której Pan pracuje, podjęła decyzję o odrzuceniu kolejnego antyspołecznego projektu ustawy rządowej nr 7562. Ale jaki związek z kwestiami społecznymi ma ten projekt ustawy, który nazywa się „O gwarancjach państwa dotyczących wykonywania orzeczeń sądu”? — Rzecz w tym, że w naszym tworzeniu prawa przyjęła się dość dziwna praktyka: „doczepiania” poprawek jeszcze do wielu innych ustaw. Jest to sprzeczne z regulaminem Rady Najwyższej, który zabrania, uchwalając taką a taką ustawę, wprowadzania zmian do ustaw o zupełnie innym profilu. Istnieje też odpowiedni zakaz Trybunału Konstytucyjnego. Tymczasem rząd, w szczególności Ministerstwo Sprawiedliwości pod kierownictwem Ławrynowycza, wnosi ten projekt ustawy, ale w przepisach przejściowych (nawet nie w głównym tekście, a ukryli to właśnie tam) „podczepili” takie zmiany do innych ustaw, którymi likwiduje się ulgi dla 16 kategorii obywateli. Zostało to zrobione celowo, aby projekt ustawy przechodził tylko przez profilową Komisję do spraw polityki prawnej, której przewodniczy Kiwałow, a nie przez Komisję do spraw polityki społecznej i pracy czy Komisję do spraw emerytów, weteranów i inwalidów. W rezultacie proponowane są takie zmiany w ustawach, które wprost naruszają artykuł 22 Konstytucji Ukrainy, zabraniający zawężania praw socjalnych obywateli. — O jakie ulgi chodzi? — To na przykład czarnobylcy. Mają oni ulgę — 50-procentową zniżkę na opłaty za media. Chcą ją zabrać. Są ulgi dla dzieci, które ucierpiały w wyniku katastrofy w Czarnobylu, je też chcą znieść. Uczestnicy działań wojennych, inwalidzi II wojny światowej, górnicy, medycy, nauczyciele — tym kategoriom również rząd chce znieść szereg ulg. Właśnie dlatego nasza Komisja podjęła decyzję — zwrócić ten projekt ustawy rządowi do dopracowania. Taką samą decyzję podjęła też Komisja do spraw emerytów, weteranów i inwalidów. — Jeszcze jeden społecznie ważny temat — inflacja, wzrost cen, taryf. Razem z premierem rządu opozycyjnego Serhijem Sobolewem zaproponowali Państwo projekt ustawy o indeksacji na realny, a nie „narysowany” przez władzę poziom inflacji. Czy ona naprawdę jest tak ogromna? — Oto przykład, jak rząd liczy poziom inflacji i skąd biorą się u nich tak niskie jej procenty. Na czym polega manipulacja cyframi? Tak zwane „średnie ceny”. Bierze się ceny produktów żywnościowych, które wzrosły w ciągu roku średnio o 43 procent, a potem dodaje ceny nieruchomości, które wzrosły zaledwie o 1—2 procenty. Albo jeszcze ciekawiej. Biorą ceny diamentów, złota, gdzie inflacja może wynosić zero, i wyliczają „średni poziom”. Połączyli diamenty z kapustą i wyszedł oto taki „wynik”. Przewodniczący Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” im. T. Szewczenki, deputowany ludowy Ukrainy Pawło MOWCZAN komentuje coroczne orędzie Prezydenta Ukrainy Wiktora JANUKOWYCZA do Rady Najwyższej, wygłoszone w parlamencie 7 kwietnia 2011 roku. Prezydent oceniał swoją działalność i pracę władzy, której przewodził, wyłącznie pozytywnie. Ale niepokoi to, że w orędziu Prezydenta dominowały abstrakcyjne tezy — ogólniki, ogólniki, ogólniki. To już słyszeliśmy nie raz. Jedyną nowością było to, że przy wszystkich zapewnieniach, jakoby zmierzamy do Europy, pojawiła się teza o naszym udziale w Unii Celnej. Ktoś może powiedzieć, że to manewr ekipy Janukowycza przed przyjazdem Putina. Ale z Rosją nie ma co manewrować, ona wymaga, by jej służyć. A jeśli nie służysz jej, to służysz innym. Takie mają podejście. Jeśli to ten sam „manewr”, co Tabacznyk w Ministerstwie Oświaty, że niby to na pokaz, a w rzeczywistości, jak zapewnia Prezydent, będziemy robić to, co konieczne, to tak nie jest. Bo tymczasem pod kierownictwem tego Ministerstwa trwa totalna rusyfikacja. Dlatego nie do końca wierzy się każdej frazie, która dotyczy gospodarki, kultury, innych sfer państwowych. Pojawia się wiele pytań dotyczących tego orędzia. Jeśli jesteśmy „państwem ambitnym”, to na czym polega ta ambitność? Jeśli rzeczywiście jesteśmy państwem rolniczym, to tutaj też nie widzę konkretów. Kiedy dotyczy to reformy rolnej, o której mówił Prezydent, to chciałbym doprecyzować, jak ta ziemia będzie sprzedawana? Jeśli ziemia jest towarem, to kim my wtedy jesteśmy na tej ziemi? Też towarem? Wykupią nas hurtowo? Mówi się o światowym kryzysie żywnościowym, o tym, że Ukraina mogłaby zwiększać produkcję rolną, ale dlaczego w takim razie nie usłyszeliśmy konkretnych poleceń dla rządu, by rozwijać sektor agrarny, w szczególności rolnictwo indywidualne, hodowlę zwierząt? Zamiast tego pola zarastają, ludzie na wsi są bez pracy. Mówi się o walce z korupcją, ale przecież trzeba ją zaczynać od samej władzy. Nie usłyszeliśmy, kiedy pociągną do odpowiedzialności tych, którzy siedzą na Bankowej, na Hruszewskiego. Czyż nie tam jest największa korupcja? Mówi się o oddzieleniu biznesu od władzy, ale w takim razie czy oznacza to, że wyrzeknie się swoich miliardów Choroszkowski, który kieruje jednym z najważniejszych urzędów państwowych — Służbą Bezpieczeństwa. Jeśli mówi się o nadmiernej humanizacji i przejściu do modelu technokratycznego, to gdzie ona jest, ta nadmierna humanizacja? I do jakiego modelu przechodzić, kiedy na świecie i tak zachodzą procesy technokratyczne? Gdzie, na jakim kierunku państwo wykona potężny krok naprzód? Może w niezwykle ważnej sferze bezpieczeństwa energetycznego? Nie usłyszeliśmy o zagospodarowaniu szelfu Morza Czarnego. Najważniejsze — nie widzimy strategii w działaniach władzy, nie widzimy, jaką dokładnie Ukrainę pragnie ona budować? Czym dokładnie nasze państwo będzie wyróżniać się na świecie? Chciałoby się wierzyć, mieć nadzieję, że Prezydent, który skoncentrował w swoich rękach ogromną władzę, jego ekipa wreszcie przeprowadzą jakieś poważne reformy, przekształcenia. Ale jakie dokładnie? Takiej jasności, takiej strategii, perspektywy póki co nie widzimy. funduszu, a jako dopłaty państwowe z budżetu. — Wicepremier Serhij Tihipko właśnie przedstawił rządowy projekt ustawy dotyczący legalizacji szarych stref płac. Pański komentarz? — Jest to potrzebne, problem taki istnieje: połowa gospodarki jest w szarej strefie. Ale rząd proponuje tępo radzieckie metody administracyjne: zwiększyć kary, sankcje aż do więzienia dla pracodawców. A problem leży gdzie indziej: pracodawca nie ma ekonomicznej motywacji, by płacić pensję oficjalnie. Dlaczego ją ukrywa? Bo mamy ogromne, największe w Europie narzuty na fundusz wynagrodzeń — ponad 40 procent. Na każdy tysiąc wypłaconej pensji pracodawca musi przelać ponad 400 hrywien do różnych funduszy socjalnych. Zlegalizować pensję można poprzez zmniejszenie obciążenia podatkowego. — Tymczasem mamy przecież także jeden z najniższych w Europie udziałów pensji w koszcie produkcji. — Według oficjalnych danych Narodowej Akademii Nauk udział pensji w końcowym koszcie produkcji to zaledwie 6,3 procenta. Podczas gdy nawet w sąsiednich krajach europejskich przekracza on 30 procent. Mamy niesprawiedliwy podział dóbr socjalnych, większą część zabierają oligarchowie, a okruchy zostają dla zwykłych ludzi. Trzeba przejrzeć system dochodów, nie bać się wprowadzić skali opodatkowania. Wprowadzić wreszcie podatki od luksusu. Takie podatki istnieją w Stanach Zjednoczonych Ameryki, w Europie. Jeśli w USA kupujesz samochód o wartości ponad 50 tysięcy dolarów, to płacisz do lokalnego budżetu stanu 15 procent ceny. Ktoś kupuje pałace — też płaci. Nie ma takich podatków tylko na Ukrainie i w krajach afrykańskich. Jeśli będzie większy procent pensji w koszcie produkcji, to automatycznie zwiększy także odprowadzenia z pensji do Funduszu Emerytalnego i innych funduszy, nawet przy mniejszych podatkach. Zadaniem rządu nie jest szukanie, kosztem kogo można zaoszczędzić środki Funduszu Emerytalnego, lecz szukanie sposobu na zwiększenie wpływów. Związki zawodowe wyliczyły, że stworzenie jednego miliona nowych miejsc pracy daje zwiększenie odprowadzeń do funduszu emerytalnego o 10 miliardów hrywien. Oto ogromna rezerwa, a nie podwyższanie wieku emerytalnego. Ale do tego rząd musi zmodernizować produkcję, tworzyć miejsca pracy, wprowadzać nowe technologie. Wtedy będzie więcej produkcji, wyższe pensje i, odpowiednio, większe będą fundusze socjalne. I nie będą cierpieć miliony ludzi. Rozmawiał Petro ANTONENKO

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад

Емблема «Просвіта»Просвітянин