Емблема «Просвіта»ПРОСВІТАЦИФРОВАЗнання · Люди · Майбутнє
Сторінка · с. 11сторінка оригіналу ↗

MARCZENKO NINA MYCHAJLIWNA 7.02.1929 — 15.04.2011

Слово Просвіти, №16 за 2011 рік

nie w wymagającą wiarę, którą syn pozostawił jako testament. Nina Mychajliwna uporządkowała i wydała wzruszające i prawdziwe książki „Listy do matki z niewoli”, „Twórczość i życie”, „Wierzyć – i tylko tyle!”. Często występowała z głębokimi i pouczającymi opowieściami o synu. Wokół niej gromadziła się młodzież, która uczyła się głęboko rozumieć obywatelskie cnoty, oparte na czynnej miłości. Dla Niny Mychajliwny nie było to tylko uczczenie pamięci syna – było to kontynuowanie jego dzieła wychowywania uczciwych i odważnych obywateli, których słowo jest pełne miłości do Ukrainy i wiary w Boga. W praktyce była to nauka aktywności obywatelskiej i odpowiedzialności za los ojczystego kraju. Za książki o synu Nina Mychajliwna została wyróżniona nagrodą imienia Oleny Teligi, a także odznaczona Orderem „Za męstwo” I stopnia. Należała do tych aktywnych, autorytatywnych obywateli, którzy dają przykład służby i pozostają żywi w pamięci pokoleń. Pożegnanie zmarłej odbyło się 17 kwietnia, w Niedzielę Palmową, w cerkwi Zwiastowania Najświętszej Bogurodzicy, przy Patriarszym Soborze UAPC. Ninę Marczenko pochowano w Hatnem. Pochylamy się w modlitwie o spokój jej dobrej duszy: Jewhen i Walerija Swerstiukowie, Osyp i Nadija Zinkewyczowie, Wiktor i Kateryna Juszczenkowie, Walentyna Popelucz (Stus), Walentyna Czornowił, Mykoła Plachotniuk, Atena Paszko, Alla Marczenko, Semen Hluzman, Raisa Rudenko, Petro Wins, Andrij Hryhorenko, Raisa Moroz, rodzina Antonenki-Dawydowycza, Natalia Kuczer, Wasyl Ow

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад

Емблема «Просвіта»Просвітянин