Емблема «Просвіта»ПРОСВІТАЦИФРОВАЗнання · Люди · Майбутнє

a w sercu — Ukraina»

Слово Просвіти, №16 за 2014 рік

Wasyl SZAROJKO Testament dla wnuka Niedaleko od Czortomłyka Przepływa kozacka rzeka. W szerokim stepie wśród łąk Od wieków płynie Bazawłuk. Pamięta jeszcze do dziś rzeka Atamana Iwana Sirkę. Czyhali na nasze prawa Krym, Turcja, Polska, Moskwa. Lecz od ich zaborczych watah Kozacy bronili nasz kraj. Bronili nie raz w boju Ojczystą mowę i wiarę swą. A teraz sytuacja nie ta. Przelatują lata i lata… Minęło już kilka stuleci Od tych czasów, jak zburzono Sicz. Niby u siebie, na naszej ziemi Gospodarzą wszędzie Moskale. Już moskiewski u nas patriarchat, Już Moskal — to najstarszy nasz brat. A tego, wszystkim wiadomo, tego U nas i mowa, i wiara jego. Ucichli wszędzie Kozacy. Przygryźli swoje języki. Nie w bojach, nie na polu wojny Roztrwonili odwagę oni. Poschylali w pokorze czoła. Już nie wojownicy to, a niewolnicy. Wodzom oddają buławę Tym, którzy bardzo kochają Moskwę. Oddają buławę za towar, Za towar dla swoich szarawarów. Służą tylko jedynie bogaczom. Cóż powiem ja swoim czytelnikom? Chcę, żeby mój kozacki wnuk Znał kozacką rzekę Bazawłuk. Chcę, żeby on swój ród pamiętał, Żeby u siebie gospodarzem został. I żeby zawsze w każdym czasie Bronił Ukrainy i nas. Kijów Mykoła ADAMENKO Błysk krwi Lwów, Tarnopol, Donieck czy Gorłówka — Odwieczna święta Ojczyzna. Ukraina o wolność walczy Przeciwko dzikiemu despotyzmowi. Wzburzył się lud prowincji, Piana z krwią (wzdrygnęły się gaje!). Dokuczyli nam obcy cudzoziemcy, Dziś zaś jeszcze i cudzoziemcy swoi. Bujny błysk kozackiej krwi, W duszach wolności ogień nie zgasł. Wirus carskiej niechęci Bezgranicznością przeniknął do nas. Ominąwszy wierzby i kaliny, Agresywnie zawisł w górze I na władcze sięgnął wyżyny, W kryminalnym gruncie wyrósł. Rozgorączkowały się dusze nasze, Stało się gorąco na ziemi. Urzędnicy warzyli kaszę, A uwarzył się kozacki kulesz. * * * Państwowym rękom Dyktowała obłuda Amnestię ofiarom, Katom niepodległość. A potem strzelbę Bezlitosną trzymała I kule w piersi Ludzkie posyłała. A potem z trybun O modlitwach rozprawiała I brudnymi łzami Nad ofiarami płakała. * * * Przez strome zwały, Przez przelaną krew Niesie naród powstały W przyszłość miłość Zrodzoną Majdanem, Uświęconą z niebios, Zerwawszy z dusz kajdany, Narodowy duch zmartwychwstał. Nadchodzą wiosna i lato Przez dzikie chłody, Wznosimy się nad światem My stanem młodym. * * * Nas zawsze wabi wysokość, Dwuskrzydłość — w naszym losie. Jedno skrzydło — to dobroć, Drugie — miłość do wolności. W rytmie skrzydeł — krzepa głębin, Gdzie nasze prakorzenie I wieczny zew walki, I do świętości dążenie. I wszystko, co jest świętym dla nas I co podległe Bogu, W głębię duszy wchłonął Taras I rozjaśnił nam drogę. I kiedy nowa przyszła bieda, Przyszła nowa ruina, Prorok nasz wyszedł na Majdan W centrum Ukrainy. Przyszła wiosna w głośnej krasie, Zrobiły się błękitne rzeki. Zjednoczył Taras majdany wszystkie W jeden Majdan wielki. Obwód czernihowski Ołeksandr WOŁOSZCZUK Za Ukrainę Za Ukrainę My na Majdanie, Na barykadach, Przeciwko zabójcom! Za prawo żyć, Za krew przelaną Nowych bohaterów Wzywa dzwon! Ukrainie chwała! Bohaterom chwała I pamięć dobra Na wieki! Za Ukrainę, Prawo i sprawiedliwość, Przeciwko złodziejom My idziemy! My Europejczycy, Słowian rodzina, I nasze hasło — Z nami Bóg! Napisano pod wpływem ukraińskiego Euromajdanu do muzyki J. Jarosławenki. m. Równe Jurij KOSENKO Bohaterom Ukrainy Wydawało mi się: Choćby na chwilę Mógłbym zgiąć kolana, Dla swoich córki i syna… Lecz zalała Majdanu fala — Mnie, całą moją rodzinę. I kolana nie gną się — Krew kozacka zagrała! I syn mój, bezbronne dziecko, Stanął na Majdanie — Za naszą, wolną Ukrainę! Lecz w żałobny dzień, kiedy upiory sprawowały swój Czarnodzień, Upadł mój syn, przyjaciel obok upadł Od strzałów poczwar! Mój wnuk mi pozostał, W pamięć o tym dniu… Nauczę go śpiewać O Majdanie pieśni! I nigdy, nigdy, nawet we śnie, Nie zostać niewolnikiem podłych umysłów Na ziemi Niebiańskiej Sotni — Naszych dzieci i braci! Kijów, Majdan Olha OSTAPCZUK Bohaterom Niebiańskiej Sotni I zatrąbił trzeci anioł — zawołał do boju, A wtedy — tylko ogniem i mieczem, i świętą modlitwą… Ja tak szczerze chciałem, Ukraino, szczycić się tobą, Ja tak pragnąłem, żebyś zaistniała, prawdziwa i jasna. Lecz dokąd to moja łódź płynie? I co to za morze? Ja i nie wiedziałem o takim — może, źle uczyłem się geografii? Ręce-fale kołyszą mnie, podnoszą nad mrokiem I latarki jak latarnie nad trumną błyskają. Lecz dokądże to ja, mamo? Czyżby w Pańską siedzibę? Tak chciało się hodować ogrody i dzieci psotne! Lecz na chwilę odwrócił się od sprawy mój anioł-stróż, Wycierając łzy krwawe skrzydłem nadpalonym. Mamo, mateczko, wybacz! Siostrzyczko, żoneczko, córko… A dlaczego to mój sotnik szlocha, jeszcze ten kozaczysko? I czyżby to do mnie ów krzyk: “Wieczna pamięć bohaterom!” Skąd tyle kwiatów, świec, tyle łez, tyle tęsknoty? Ja Majdanem płynę… obok Romko, Serhijko, Mykoła. Iluż nas? Mówią, wojownicy Sotni Niebiańskiej! Sam Archanioł Michał teraz będzie wydawał broń Abyśmy, zabici, i dalej walczyli z nieczystością! Tak, na wszystko Boża wola. U wszystkich swój los czy karma. Komuś — nagrody, komuś — podła kula i stypa. A mój nienarodzony syn zaszlocha przenikliwie: “Byleby to nie na darmo, tatusiu, byleby to nie na darmo…!” Natalja MAZUR Uderzyły dzwony Pamięci Niebiańskiej Sotni, poległej 19—20 lutego 2014 r. na Majdanie Uderzyły dzwony! Wzburzenie, nerwowo, szeroko! Uderzyły dzwony w boleśnie-luty alarm. Oddźwięk spłoszonym ptakiem popłynął do Boga, Krzykiem trwożnym napełniwszy dusze stokrotnie. Dzwony wciąż biły i biły na białej dzwonnicy. Głuchy kościelny, lecz wydzwaniał głośno, jak mógł. Dość! Ocknijcie się! Krew — to przecież nie woda! Dzwony, jakby zaklinały — błagały wszystkich. …U taty bezsilnie toczyły się łzy rzeką, W piersiach u matki bił rozpaczliwy krzyk: “Synu mój, synu! Synku jedyny! Bohaterze! Ty dla Ojczyzny i matki byłeś obrońcą…” Dzwony dzwoniły, szalały od krzyku i bólu. “Ojcze Prawdziwy Święty, który w niebie jesteś, Niech będzie wola Twoja, — poniosło się nad tłumem, — Boże, usłysz! Zachowaj nas, zmiłuj się, ratuj!” Ludmiła WESEŁA * * * zima już nie młoda i cóż tu takiego wrasta w bruk skrzydlata droga zima co naznaczona w kolor czerwony wędruje krajem w zimnych wagonach w dalekie stepy do zagubionych stacji rozwozi synów w miejsca dyslokacji zima poczernieje ściekając brudem tacy jak byli już nigdy nie będziemy mi stąd widać wszystko co marne i wieczne wszystkich kozaków i chachłów pozaocznych ja tu nie sama — pobratymców dosyć nieugiętość Stusa i ból Czornowoła …szkoda tylko mam co rozpaczliwie krzyczały żeby ziomkowie w ich dzieci nie strzelali… wczoraj już deszczyk wiosenny zakropił a dziś w serce trafił mnie snajper Ołena IŚCZUK, Wstawaj, narodzie! Majdan nie śpi! Majdan wrze! Ługański ukraiński nasz majdan! Miejscowej władzy on świadomie deklaruje: My — Ukraina, nie dzielcie nas! Nie histeryzujcie, nie śmiejcie nas straszyć, Na tej ziemi my Ukraińcami wyrośliśmy, I ziemi wschodnie ukraińskie oderwać Wam nie pozwolimy! Wy słyszycie, caci? Rosja nam imperialna niepotrzebna, Tu Ukraina i zaporoski duch kozactwa, Naród skanduje: “Sława Ukrainie!”, W odpowiedzi brzmi: “Bohaterom sława!” Antymajdanów więcej nie pozwolimy, Donbas hańbić Regionom — won! Biegną bandyci — czuć zapach wolności! Wstawaj, narodzie, już przyszedł twój czas! Majdan Ługańska Nadija PAWŁYSZENA * * * My już nie ci… Majdan przekuł Nam wolność, dusze, zbolałe serca. My zdobyliśmy tę prawdę i ogień, Z którymi idą do samego końca! I każde słowo, powiedziane w boju, To miecz i sąd dla tych, co nie pojęli: My LUDZIE już, nie bydło, nie niewolnicy, Naród, co wolność w wojnie zdobył! os. typu miejskiego Piszczanka, obwód winnicki

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад

Емблема «Просвіта»Просвітянин