Сторінка · с. 1сторінка оригіналу ↗
Ukraina a NATO
Слово Просвіти, №16 за 2018 рік
nowej polityki wewnętrznej i złożyć wniosek o członkostwo w NATO oraz sprzyjać przeprowadzeniu ogólnoukraińskiego referendum w sprawie poparcia członkostwa Ukrainy w NATO. Prawo Ukrainy do członkostwa w NATO zostało potwierdzone decyzjami szczytu w Bukareszcie w 2008 roku. Dziś ukraińskie społeczeństwo opowiada się za jak najszybszym przystąpieniem do NATO. Nadszedł czas, aby kwestię członkostwa Ukrainy w NATO wynieść na ogólnoukraińskie referendum w celu ostatecznego potwierdzenia bezpiecznego i cywilizacyjnego wyboru Ukrainy. Wzywamy wszystkich obywateli Ukrainy, aby stali się aktywnymi uczestnikami Ruchu „Ukraina — w NATO” i powiedzieli w referendum: „Ukraina powinna być w NATO”. 14 marca tego samego roku 2015 r. w gazecie „Literaturna Ukraina” został opublikowany „Deklaracja założycielskiego posiedzenia organizacyjnego komitetu społecznego Ruchu «Za Ukrainę w NATO»”. Deklaracja kończyła się apelem do najwyższej władzy w Ukrainie o poparcie Ruchu „Za Ukrainę w NATO”. Ruch „Za Ukrainę w NATO” przejmował na siebie obowiązki pomocy władzy: „Ruch będzie dążyć do zapewnienia prawdziwej swobody wyrażania woli narodu podczas referendum. Będziemy prowadzić szeroką pracę wyjaśniającą poprzez dostarczanie obywatelom wszechstronnych i obiektywnych informacji o naturze Sojuszu jako demokratycznej międzynarodowej organizacji bezpieczeństwa, jego działalności i roli w zapewnieniu bezpieczeństwa państw członkowskich, a także o prawach i obowiązkach wynikających z członkostwa Ukrainy w NATO dla państwa, społeczeństwa i każdego obywatela. W swojej działalności Ruch „Za Ukrainę w NATO” będzie opierać się na Konstytucji
...Ukrainy, obowiązującym krajowym prawodawstwie. Wzywamy obywateli do aktywnego udziału w Ruchu „Za Ukrainę w NATO”, w szczególności do tworzenia w regionach struktur Ruchu i przygotowań do referendum. Referendum w sprawie poparcia wstąpienia do NATO ostatecznie utrwali europejski cywilizacyjny wybór narodu ukraińskiego, stanie się drogowskazem ku członkostwu Ukrainy w NATO i będzie pewną gwarancją zapewnienia niepodległej państwowości Ukrainy, potwierdzonej w swoim czasie w ogólnoukraińskim referendum 1 grudnia 1991 roku”. Prezydent, Rada Najwyższa, Rząd Ukrainy nie zwróciły uwagi ani na pierwsze, ani na drugie wezwanie do alarmu od ludzi czynnych, gotowych poprowadzić nasz naród do referendum o wstąpieniu do NATO. Wtedy napisano Otwarty list do Prezydenta, Premiera, Przewodniczącego Rady Najwyższej Ukrainy.
„Szanowny Petrze Oleksijowiczu! Szanowny Arseniju Pietrowiczu! Szanowny Wołodymyrze Borysowiczu!
My, członkowie organizacyjnego Komitetu społecznego Ruchu „Za Ukrainę w NATO”, zwracamy się do Państwa, aby wyrazić swoje zaniepokojenie losem Ukrainy w czasie, gdy nasze ziemie — Krym oraz części obwodów donieckiego i ługańskiego — są okupowane przez zbrojne siły Rosji, a narzucona przez Putina naszemu narodowi wojna rozgorzewa, zagraża samemu istnieniu państwa i narodu ukraińskiego.
Zakończenie na str. 2
NOTATKI O IWANIE KORSAKU
MIŁOŚĆ OLEKSANDRA JAKOWCZUKA
с. 2 · сторінка оригіналу ↗
Zakończenie. Początek na str. 1. Na tej podstawie, że Ukraińcy na Krymie i na wschodzie Ukrainy mówią po rosyjsku, Putin uważa, że Ukraińcy i Rosjanie to jeden naród. Nigdy nie będzie w stanie pojąć, dlaczego Austriacy i Niemcy to dwa narody, choć mówią po niemiecku, dlaczego Amerykanie z Północy i Anglicy to dwa narody, choć mówią po angielsku. Putin to faszysta, nigdy nie będzie w stanie pojąć, że narody ukraiński i rosyjski są na wieki rozdzielone nie tylko językami i ziemią, ale także tysiącletnią walką Ukrainy jako narodu, uformowanego przez kulturę europejską, przeciwko azjatycko-ordyńskiej, okrutnej, imperialnej, zaborczej rosyjskiej państwowości. Putinowska Rosja teraz, tak jak setki lat temu, jest zagrożeniem dla samego istnienia nie tylko państwa i narodu ukraińskiego, ale i dla istnienia krajów Unii Europejskiej, NATO, w ogóle dla istnienia demokratycznego świata. Cena wolności i bezpieczeństwa świata jest dziś opłacana życiem tysięcy ukraińskich obywateli, którzy stawiają opór rosyjsko-terrorystycznym formacjom i regularnym wojskom Rosji. Wspieramy wysiłki kierownictwa Ukrainy, skierowane na podniesienie zdolności obronnych naszej Ojczyzny, na poszukiwania adekwatnego pokojowego rozwiązania konfliktu, zrodzonego przez rosyjską agresję. Witamy polityczną, moralną i materialną pomoc dla Ukrainy ze strony USA, Kanady, Niemiec, Francji, Polski oraz innych krajów Unii Europejskiej i NATO, jesteśmy wdzięczni naszym zachodnim sąsiadom i krajom bałtyckim za wsparcie w wojnie z odrodzonym imperialnym reżimem Rosji. Ale jednocześnie rozumiemy, że Ukraina pozostanie geopolitycznie samotna i izolowana w sensie bezpieczeństwa, dopóki nie wstąpi do NATO — wojskowo-politycznego sojuszu wolnych krajów. Konstatujemy, że niestety dziś Ukraina znalazła się sam na sam w wojnie z Rosją, kierowaną przez oszalałego wroga naszej państwowości Putina, nieprzewidywalnego dyktatora, który jest gotów użyć broni jądrowej w imię realizacji swoich schizofrenicznych globalnych planów i ambicji. Uważamy, że w tych warunkach wyższe kierownictwo Ukrainy powinno zrobić wszystko, aby maksymalnie przyspieszyć przystąpienie naszego państwa do obronnego Sojuszu. To problem naszego bezpieczeństwa narodowego nr 1. Właśnie w tym celu tworzymy ogólnonarodowy Ruch „Za Ukrainę w NATO”. 14 marca tego roku przeprowadziliśmy zebranie naszych zwolenników ze wszystkich obwodów Ukrainy w Kijowie i przyjęliśmy „Deklarację posiedzenia założycielskiego komitetu organizacyjnego obywatelskiego Ruchu „Za Ukrainę w NATO”. Dokument ten został opublikowany w „Literackiej Ukrainie” i w „Słowie Proświty”, ale nasza wyższa władza nie zwróciła na niego uwagi, nie wezwała nas na rozmowę o najbardziej bolesnym problemie życia Ukrainy. Jesteśmy głęboko zaniepokojeni biernością organów państwowych Ukrainy w tej kwestii. Pomimo bezprecedensowego na dziś poziomu wsparcia Ukrainy ze strony NATO, Ukraina nie wypełnia swoich zobowiązań w ramach konkretnych programów współpracy z Sojuszem. Na Ukrainie nie ma jednego organu, obdarzonego szerokimi uprawnieniami państwowymi, odpowiedzialnego za koordynację współpracy z NATO na czele z wicepremierem ds. euroatlantyckiej współpracy, nie ma też przy Prezydencie Ukrainy osoby odpowiedzialnej za kontakty naszego państwa z NATO, a deputowani Rady Najwyższej z reguły unikają rozmów o referendum w sprawie wstąpienia Ukrainy do NATO. Odpowiednich struktur nie ma ani w RBNiO, ani w Ministerstwie Obrony Ukrainy, a w Ministerstwie Spraw Zagranicznych niby jest ktoś, kto zajmuje się kontaktami z NATO, ale milczy, bo przecież pan Minister stale powtarza: „My z NATO się przyjaźnimy, ale wstępować do Sojuszu na razie nie będziemy”. Nie odczuwamy ze strony kierownictwa Ukrainy wspólnej zdecydowanej woli politycznej, chęci przygotowania Ukrainy do wstąpienia do Sojuszu Północnoatlantyckiego. A my musimy przezwyciężyć wszelkie wątpliwości naszych sojuszników w tej sprawie oraz nuklearny szantaż wroga. Dlaczego tak się dzieje? Gdzie jest przyczyna? Czyżby kierownictwo Ukrainy miało nadzieję na udobruchanie agresora, przekupienie go obietnicami — nigdy nie wstąpimy do NATO? Jeśli tak, to jest to śmiertelnie niebezpieczna iluzja. Od naszych ustępstw Putin nie stanie się lepszy i bardziej przychylny dla Ukrainy. Zagubienie Ukrainy i niezdecydowanie naszych sojuszników zachęci reżim kremlowski do wzmacniania agresji. Tylko wspólna wola oporu, stanowczość pozycji Ukrainy i NATO, tylko nasza gotowość do odparcia Rosji zatrzyma staczanie się w stronę trzeciej wojny światowej. Podkreślamy, przebywanie Ukrainy w NATO to nie tylko sprawa naszego narodowego ratunku. Wiemy, że na Zachodzie są ludzie przestraszeni, zdolni porzucić Ukrainę na pastwę rosyjskim faszystom, ale zwycięskie referendum na Ukrainie w sprawie wstąpienia do NATO zmusi ich do myślenia, że mają zobowiązanie być obywatelami Europy i świata, kiedy Europa i świat będą padać pod ciosami nowego „Hitlera”. Głosowanie na Ukrainie za wstąpieniem do NATO to akcja potrzebna przede wszystkim nam, ukraińskim obywatelom. Musimy pokazać samym sobie, że jesteśmy narodem zdolnym walczyć o wolność i o integralność swoich ziem wszelkimi sposobami, pamiętając, że bronimy przy tym nie tylko siebie, ale wszystkich wolnych narodów. Uważamy, że stosunki między Ukrainą a Rosją mogą stać się normalne, nawet przyjazne, tylko wtedy, gdy Ukraina, jak Polska, Litwa, Łotwa, Estonia, będzie w NATO. Żądamy udzielenia odpowiedzi co do istoty poruszonych w tym liście kwestii, które niepokoją i głęboko wzruszają nie tylko nas, ale całą opinię publiczną Ukrainy. 24 czerwca 2015 roku, m. Kijów. Leonid Krawczuk, Jewhen Marczuk, Dmytro Pawłyczko, Jurij Szczerbak, Wołodymyr Wasylenko, Iwan Zajeć, Wołodymyr Ohryzko
* * * Prezydent Ukrainy Petro Poroszenko przyjął Leonida Krawczuka, przewodniczącego „Ruchu Ukrainy do NATO”, poradził mu, by nie spieszyć się z referendum. Nie spieszyć się? Dlaczego? Na to pytanie nie było jasnej odpowiedzi. Nie wypada mi opowiadać, jak reagowali moi przyjaciele „natowcy” na radę Prezydenta Ukrainy. Skąd wzięła się ta powściągliwość, niechęć do wspierania działań ludzi, którzy budowali niepodległą Ukrainę? Ukraina za pierwszych prezydentów nie czuła się w pełni bezpieczna. Leonid Krawczuk i Leonid Kuczma demonstrowali przychylność wobec jelcynowskiej Rosji, ale jednocześnie rozumieli, że przystąpienie Ukrainy do NATO to jedyny sposób na zachowanie ukraińskiej państwowości. To, że nie podjęli zdecydowanych, prawdziwych kroków w kierunku uzyskania przez nasze państwo członkostwa w Sojuszu Północnoatlantyckim, nie jest ich błędem, a ich nieuwagą wobec działań swoich doradców — Anatolija Złenki oraz Anatolija Orła, ukrytych moskiewskich polityków. Prezydent Wiktor Juszczenko, który w 2008 r. w Bukareszcie na szczycie państw natowskich zadeklarował chęć Ukrainy do przystąpienia do NATO, działał słusznie, ale znów – nie zdecydowanie. On jeszcze tam, w Bukareszcie, prowadził jakieś dziwne, przyjacielskie rozmowy z przedstawicielami Rosji, która była nastawiona ostro przeciwko wstąpieniu Ukrainy do obronnego Sojuszu. Niemcy i inne państwa natowskie powiedziały Ukrainie: „Poczekaj!”. Nasze dążenie do przystąpienia do NATO zostało uwzględnione, ale Ukraina nie otrzymała MAP. Natowscy (zachodnioeuropejscy) liderzy wymyślili dla Ukrainy lekceważącą nazwę. Ochrzcili ją „aspirantką”, czyli samotną, otwartą od Wschodu i Północy dla wrogiego imperium, które już wstało z grobu… Myślę, że Petro Poroszenko usłyszał głos Ruchu „Za Ukrainę w NATO”. Stało się wreszcie to, o czym my, autorzy wyżej wymienionych dokumentów, marzyliśmy! Rada Najwyższa Ukrainy zagłosowała w 2015 r. za tym, że celem naszego państwa jest wstąpienie do NATO. To głosowanie zostało usłyszane przez liderów NATO w marcu 2018 r. Dwa lata natowscy liderzy myśleli, jak to być z Ukrainą i wreszcie odważyli się pójść naprzeciw narodowi, który w krwawej, niewypowiedzianej, zorganizowanej przeciwko Ukrainie przez Moskwę wojnie, nie tylko sam się broni, ale i chroni swoich zachodnich sąsiadów, którzy byli koloniami stalinowskiego imperium, ale w porę zadbali o swoje przystąpienie do NATO. Wiemy, Prezydent Petro Poroszenko próbował i próbuje przekonywać Sekretarza Generalnego NATO Jensa Stoltenberga o tym, że pomoc Sojuszu dla Ukrainy powinna być nie tylko dyplomatyczna, ale i zbrojnie obecna na froncie z wrogiem. NATO poważnie pomaga Litwie, Łotwie, Estonii, Polsce, Słowacji, Rumunii, Węgrom, krajom natowskim, a w odniesieniu do naszego państwa Sojusz do tej pory kierował się oświadczeniem Janukowycza o tym, że „Ukraina nie ma formalnych dążeń do członkostwa”. Jakże w to uwierzyć? Ukraina od czterech lat spływa krwią, broniąc się przed rosyjskim agresorem, a natowscy politycy oglądają się na Moskwę, trzymają się oświadczenia wygnanego przez Rewolucję Godności z Ukrainy zdrajcy Janukowycza. Dlaczego tak się dzieje? Dlaczego Ukraina nie zorganizowała referendum o swoim wstąpieniu do NATO zaraz po zajęciu przez Moskwę Krymu? Widocznie tak się dzieje dlatego, że na Ukrainie parlament w połowie nie jest ukraiński, oligarchat prawie w całości jest antyukraiński, a niektórzy ukraińscy politycy, którzy teraz łają Poroszenkę i rwą się na prezydenta, to znani pachołkowie Kremla. Ale tak się dzieje również dlatego, że nasi zachodni sojusznicy nieustannie oglądają się na Rosję, bo po cichu obiecali Putinowi, że nigdy nie poprą przystąpienia Ukrainy do NATO. Ukraina musi pamiętać, że na Zachodzie Europy i w Ameryce są politycy-komersanci, którzy uważają, że od kremlowskiej Moskwy można się wykupić, darowując jej za swoje spokojne i szczęśliwe życie Ukrainę. Jakże powinna zachować się teraz Ukraina: podziękować kierownictwu NATO za to, że znów obiecuje nam MAP, ale planuje dać go dopiero wtedy, gdy nasze państwo osiągnie taki poziom życia, jak kraje natowskie. O jakich krajach natowskich mowa? To przecież kłamstwo, bo życie narodów w krajach natowskich nigdy nie będzie mogło być jednakowe. Taką samą obietnicę Ukraina od NATO już otrzymywała w 2008 r. Ale i wtedy, i teraz — to obietnice przestraszonych bronią atomową Moskwy krótkowzrocznych, samolubnych mędrców. Jeśli państwa i narody natowskie nie zrozumieją, że odnowiona przez Putina polityka carskiego i komunistycznego rosyjskiego imperium zagraża całemu światu i pierwszą ofiarą tej ludobójczej siły stała się Ukraina, wtedy rozpoczęta już wojna Kremla przeciwko Ukrainie zamieni się w światową katastrofę. Prezydent Petro Poroszenko jest w niełatwej sytuacji. Musi wypełnić wolę ukraińskiego narodu, całego społeczeństwa naszego państwa, już przygotowanego przez Ruch „Za Ukrainę w NATO” do głosowania w odpowiednim referendum. Powinien powiedzieć naszym zachodnim sojusznikom, że będzie działał nie według ich woli, a według woli swojego narodu. Rozumiem, wstąpienie Ukrainy do NATO i do Unii Europejskiej wymaga zmian w naszej Konstytucji. Mowa o Rozdziale 1 Konstytucji. Wniesienie nowej normy do niego wymaga większości konstytucyjnej Rady Najwyższej i zatwierdzenia odpowiedniego projektu ustawy drogą ogólnoukraińskiego referendum, które zarządza Prezydent Ukrainy. Tak ustalono w Rozdziale XIII Konstytucji. Zatem proponuję przybliżony tekst noweli: celem Ukrainy jest wstąpienie do Sojuszu Północnoatlantyckiego (NATO) oraz do Unii Europejskiej. Rozumiem, że osiągnięcie większości w Radzie Najwyższej dla poparcia wstąpienia Ukrainy do NATO będzie trudne, ale trzeba to zrobić przy pomocy woli ukraińskiego narodu. Dmytro PAWŁYCZKO Marzec 2018 r. Książki-nielegałki: skonfiskowano wydania wwiezione na Ukrainę bez dokumentów zezwalających
W Ukrainie tradycyjnie do książek odnosi się z szacunkiem, ale obecnie nadszedł czas, kiedy wróg nawet najświętsze rzeczy nauczył się przekształcać w broń hybrydową. Wiele już pisano o zalewie produktów książkowych, które przez dziesięciolecia nielegalnie opanowywały rynek naszego kraju, kradnąc zamówienia ukraińskim wydawcom i zubożając ukraiński budżet o miliony hrywien nieopłaconych podatków. I dopiero w ostatnich czterech latach Ukraińcy przerazili się także szkodą, jaką te „nielegalki” wyrządzają moralności społecznej, a czasem nawet psychice czytelników. Od początku rosyjskiej agresji ukraińscy czytelnicy oburzali się na swobodny handel w kraju rosyjskimi książkami — zwłaszcza tymi, które zostały napisane w ostatnich latach i propagowały pogardę dla tego, co ukraińskie, oraz wychwalały rosyjskie dążenia imperialne. Właśnie dlatego ukraińscy ustawodawcy uzupełnili krajowe ustawodawstwo o normy, które chronią kraj przed utworami zniekształcającymi stosunek czytelników do wartości ogólnoludzkich w ogóle, a do osoby ludzkiej w szczególności. Przypomnijmy, że 1 stycznia 2017 roku weszła w życie Ustawa Ukrainy „O wprowadzeniu zmian do niektórych ustaw Ukrainy dotyczących ograniczenia dostępu na ukraiński rynek zagranicznych produktów drukowanych o treści antyukraińskiej”, zgodnie z którą produkty wydawnicze, które pochodzą lub zostały wytworzone i/lub są wwożone z terytorium państwa-agresora, tymczasowo okupowanego terytorium Ukrainy, mogą być wwiezione na obszar celny Ukrainy i rozpowszechniane pod warunkiem posiadania odpowiedniego zezwolenia (z wyjątkiem egzemplarzy wwożonych przez obywateli w bagażu podręcznym lub w bagażu w łącznej liczbie nieprzekraczającej 10 egzemplarzy). Produkty wwiezione na Ukrainę po 1 stycznia 2017 roku bez odpowiedniego zezwolenia będą wycofywane z sieci handlowej. Na podmioty gospodarcze naruszające ustawę będzie nakładana administracyjno-gospodarcza kara pieniężna w wysokości 10 minimalnych wynagrodzeń za każdy przypadek takiego rozpowszechniania popełniony po raz pierwszy oraz w wysokości 50 minimalnych wynagrodzeń za każdy kolejny przypadek takiego rozpowszechniania. Ustawa realnie zaczęła działać. W minionych dniach Państwowy Komitet Telewizji i Radiofonii, zgodnie z artykułem 28-1 Ustawy Ukrainy „O działalności wydawniczej”, podjął decyzję o nałożeniu administracyjno-gospodarczych kar pieniężnych w wysokości 37 tysięcy 230 hrywien na podmioty gospodarcze: FOP Połowiana W. I., który prowadził handel książkami bez dokumentów zezwalających na stołecznym targu książek „Petriwka”, FOP Piesienkowa O. D. (miejsce handlu — sklep nr 2, centrum handlowe „Nawigator”, Kijów, plac Sławy 1) oraz FOP Charczenkę A. W. (sklep internetowy „yakaboo.ua”). Państwowy Komitet Telewizji i Radiofonii wezwał dystrybutorów książek do bezwarunkowego przestrzegania ustawy i podkreślił, że za legalnie wwiezione na Ukrainę mogą być uznane tylko te produkty, na których wwóz wydano zezwolenie, co potwierdza odpowiedni wpis w informacyjno-telekomunikacyjnym systemie organów dochodów i opłat oraz w Rejestrze produktów wydawniczych państwa-agresora, dopuszczonych do wwozu i rozpowszechniania na terytorium Ukrainy, pod warunkiem udokumentowanego potwierdzenia faktu ich nabycia od podmiotu gospodarczego, który wwiózł produkty zgodnie z otrzymanym zezwoleniem. Przygotowała Olha ŻMUDOWSKA
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
