Сторінка · с. 1сторінка оригіналу ↗
Wystąpienie Dmytra Pawłyczki na Kongresie KUIN-u
Слово Просвіти, №18 за 2004 рік
Na pierwszym etapie kształtowania się ukraińskiej państwowości Leonid Kuczma, będąc jeszcze premierem, powiedział: „Idea narodowa nie zadziałała”. I rzeczywiście nie zadziałała ani wtedy, ani później, ponieważ państwowa wierchuszka, ukształtowana z ludzi bez kultury i świadomości narodowej, wychowana na dogmatach ideologii marksistowskiej i zauroczona z przerażenia Moskwą (w tym także Prezydent), odrzuciła główną ideę narodu ukraińskiego, nie chciała nawet zastanowić się nad tym, na jakich fundamentach i po co buduje się organizacje państwowe. Przyjąwszy zewnętrzne atrybuty ukraińskiej państwowości, niektórzy przedstawiciele naszej władzy przypominają kagiebistów przebranych w mazepinki i petlurówki, którzy, śpiewając „Jeszcze nie umarła Ukraina”, zbierali polud z patriotycznych podwórek, torturowali i wieszali schwytanych żołnierzy UPA.
Władza boi się, nie zna i nie chce znać ideałów, które w cywilizowanych krajach stały się głównymi motywacjami aktywnego życia jednostki, społeczeństwa, narodu. Zarówno wobec własnego narodu, jak i wobec świata występuje ona nie jako narodowa, lecz jako bezosobowa biznesowa drużyna, która handluje zagrabionymi bogactwami, uzurpując sobie prawo do sprzedania wraz z nimi także ich samego właściciela — naród ukraiński. Dokładnie tak stało się 20 kwietnia 2004 roku, gdy komuniści i „bolszewicy” w Radzie Najwyższej pod przewodnictwem spikera ratyfikowali umowę o EWG, która nie jest niczym innym jak zdradą interesów narodowych, pierwszym krokiem do nowego poniewierania Ukrainy przez Moskwę. Czy trzeba tłumaczyć, że Prezydent, rząd i prezydencka część parlamentu postawiły krzyżyk na niezależnej polityce Ukrainy, która przez dziesięć lat zawracała głowę Brukseli, pięknie kłamiąc o swoim pragnieniu integracji z NATO, z Unią Europejską, wstąpienia do Światowej Organizacji Handlu. Teraz, jako terytorium gospodarcze podporządkowane Moskwie, możemy jedynie wyprosić u kremlowskiego bonzy zgodę na to, by iść za jego plecami do Europy, trzymać się oczami jego cesarskiego karku, a nogami — jego śladów, czerwonych od czeczeńskiej krwi. Władza milczy o swoich osiągnięciach w polityce narodowej, a jeśli mówi, to wyłącznie o pokoju, który rzekomo ustanowiła między narodem tubylczym a mniejszościami narodowymi, zapominając o tym, że ten pokój utrzymali ruchowcy, którzy wyrzucili ze swojego Zjazdu Założycielskiego antysemicką moskiewską organizację „Pamięć” i jeszcze przed rozpadem imperium nawiązali kontakty z rosyjskimi, tatarskimi, żydowskimi i innymi wielojęzycznymi grupami ludności Ukrainy. Władza reklamuje swoje sukcesy wyłącznie w dziedzinie gospodarki, przedstawiając siebie, jakby jakąś czarodziejską wybawicielkę Ukrainy od śmierci głodowej. Najpierw sprzedaje za granicę zboże co do ziarnka, a potem trzykrotnie drożej kupuje dla nas tę samą pszenicę od tego samego zagranicznego pośrednika. Pochłonięta partykularnymi interesami, obdarowana hojnymi jałmużnami oligarchów, nasza władza żyje w ciągłym strachu przed wymiceniem przez naród z własnych gabinetów, dlatego jak kameleon w razie potrzeby zmienia barwę swojej istoty z jednym celem — przetrwać. Tak zwana reforma konstytucyjna została wszczęta tylko po to, by uprawnienia prezydenckie przekazać premierowi, a premiera mianować przez prezydencką większość w parlamencie i — o, Boże! — dopiero wtedy nastanie złoty wiek demokracji. Żaden z ludzi nie myślałby o rozpoczęciu jakiejkolwiek reformy konstytucyjnej, gdyby nie nadciągały na władzę tak strasznie, jak lawina śnieżna, wybory prezydenckie, gdyby nie zachodziła potrzeba, by kameleon przemienił czarne dyktatorskie barwy w śnieżnobiałe, anielskie kolory.
Zakończenie na s. 5
s. 9 Cerkiew oczyściła się
s. 11 Barwy „Tęczy”
s. 12–13 Kino: na tydzień i na zawsze
s. 14
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
