Сторінка · с. 3сторінка оригіналу ↗
W oparach szaleństwa
Слово Просвіти, №18 за 2014 рік
Wadym PEPA, pisarz
Osoby, na które należałoby patrzeć jak na wzorce honoru i sumienia, schodzą do takiej podłości, że niżej już się nie da. Stokroć boleśniej jest z powodu nieodwracalnej straty prawdziwie wielkich osobowości, w których niezgasłym gwiazdozbiorze jest i dobra pamięć o Mykole Amosowie. On, śladem wielkiego austriackiego psychoanalityka Freuda, ostrzegał, by nie budzić w istocie zwanej człowiekiem ukrytej zwierzęcej natury, stłumionej tysiącleciami cywilizacyjnego rozwoju. Nie budzić bestii, która przycichła w otchłani psychiki, nie wyganiać jej z głębin ciemnej podświadomości. I co widzimy? Współczesność zerwała się ze smyczy. Jak podczas złego ordyńskiego najazdu, łowcy ludzi ze wstążkami św. Jerzego rzucają się na sobie podobnych, kaleczą, torturują, zabijają. Gdybyż to święty Jerzy z ikon jednym spojrzeniem spopielił antychrystów, lżej by się oddychało milionom ziemian, przede wszystkim Słowianom. Albo gdyby on na strzał armatni nie dopuścił do swojego imienia „głodnej wilczycy” Katarzyny II i nie dopuścił do tego, żeby lubieżna cudzoziemka nie wyprawiała na śmierć „za cara i ojczyznę” odurzonych „kawalerów św. Jerzego”. Dlaczego Zwycięzca nie zesłał kary niebieskiej na białogwardyjskich generałów ze wstążkami św. Jerzego — Denikina i Wrangla, którzy zalali krwią pracujących miasta i wsie Południa i Wschodu Ukrainy, a na dodatek i przyległe do Ukrainy rosyjskie gubernie? Dlaczego Pogromca Węża nie skierował swojej włóczni, jak błyskawicy z gromem, na milionowe zgromadzenie własowców, spowitych w wstążki św. Jerzego na rozkazy biesującego Hitlera? Wydawałoby się, że na wieki runęła w Lete symbolika złowieszcza, odrażająca. Aż tu nie. Zachłanne carskie i profaszystowskie wyszczerza kły, jak z tamtego świata. Zakorzeniona przestępczość przypina wstążkę św. Jerzego i zdra-
Zapamiętaj! Zapamiętaj, jeśli jesteś Ukraińcem: Twoja ziemia — od Sanu po Kaukaz. Tyś Światosława prawnuk, mazepieniec, Dla ciebie „Testament” pisał Taras.
Słońce prawdy, co cię ogrzało, Nie zadusi imperialna Moskwa. Ukraina — krew twoja i ciało, I dusza twoja, wiecznie żywa.
Zapamiętaj, jeśli nie jesteś przybłędą, A synem i wojownikiem rodzimej ziemi: Twoja miłość i mowa, i wolność — To wierna broń na twoim skrzydle.
Słońce prawdy, co cię ogrzało, Nie zadusi imperialna Moskwa. Ukraina — krew twoja i ciało, I dusza twoja, wiecznie żywa.
Zapamiętaj, jeśli idziesz do boju: Za prawdę polec nie wszystkim dano. Jak ty upadniesz, naród podniesie broń I wieczny niebiesko-żółty sztandar.
Słońce prawdy, co cię ogrzało, Nie zadusi imperialna Moskwa. Ukraina — krew twoja i ciało, I dusza twoja, wiecznie żywa. 28.04.2014
Głos Ihora Stoją na czatach — przy setce setka, Granica państwa — ścieżka stepowa. Tam patrzy głęboka, jak otchłań, Na Ukrainę imperialna Moskwa.
Z tej strony — chłopcy z Majdanu, Z tamtej — putinowska stara horda. Zwycięży jutro o świcie Ukraińska pieśń młoda.
Nam oddycha w twarz Morze Azowskie, A z morza falami brodzą bagnety.
-dę znów zadziera głowę, bo czuje się jakby zaliczoną do świętych. I choć obrzydliwe jest potępiane jako „kołorado”, kryminalitet, jak i w strefie, „dyktuje warunki”. Triumfują z rzekomo „świętym jerzowskim” niskie instynkty. Szaleje skrajna agresywność: pali, plądruje, jak za najazdu Batu-chana, ośrodki życia. W podgrzanej trującą propagandą niepoczytalności niszczą porządne budowle tak samo, jak po 1917 roku zrzucali ze złotych kopuł krzyże i stukilogramowe dzwony, wysadzali w powietrze cerkwie, sobory, świątynie, pałace. Kiedy i kto będzie odbudowywał? Historia imperium rosyjskiego jest straszna. Lecz jest klasyczna literatura rosyjska, a w niej — utwory utalentowanego pisarza Aleksandra Kuprina. Między innymi pozostawił on dla przyszłych pokoleń wysokiej klasy artystycznej opowiadanie „Gambrinus”, napisane w 1906 r. w Gatczynie. A jakby o tym, co dzieje się dzisiaj we wschodnich obwodach Ukrainy. I, na ogólne nieszczęście, nie ominęło Odessy, która na początku XX w. już cierpiała od czarnosotnieńskiej zarazy. Potworność tego nieszczęścia utrwalił A. Kuprin: „Potem nastała niepewna godzina, podobna do snu człowieka w paraliżu. Wieczorami w żadnym oknie nie świecił ogień, natomiast jasno płonęły ogniste szyldy kawiarni i okna szynków. Zwycięzcy sprawdzali swoją władzę, nie nasyciwszy się jeszcze do syta bezkarnością. Jacyś rozpasani ludzie w mandżurskich papachach ze wstążkami św. Jerzego w butonierkach kurtek chodzili po restauracjach i z natarczywą bezczelnością żądali wykonania hymnu narodowego i śledzili za tym, żeby wszyscy wstawali. Włamywali się także do prywatnych mieszkań, przeszukiwali łóżka i komody, żądali wódki, pieniędzy i hymnu i napełniali powietrze pijanym bekaniem. Pewnego razu przyszli w dziesiątkę do Gambrinusa i zajęli dwa stoliki. Zachowywali się skrajnie wyzywająco, władczo traktowali obsługę, pluli przez ramię na nieznajomych sąsiadów, wylewali na podłogę piwo pod tym pretekstem, że nie jest świeże. Nikt ich nie ruszał. Wszyscy wiedzieli, że to szpicle, i spoglądali na nich z tym samym utajonym przerażeniem i wstrętną ciekawością, z jakimi prosty lud patrzy na katów. Jeden z nich wyraźnie przewodził. Był to niejaki Motka Gundos, rudy, z rozbitym nosem — jak mówiono, wielkiej siły fizycznej, początkowo złodziej, potem wykidajło w domu publicznym, później sutener, szpicel…” Takie oto triumf Chamstwa sto lat temu. Jakieże siły władcze teraz przypinają je-
Czyż Europa Wschodnia w XXI w. wpada w trójkąt bermudzki bezbrzeżnego barbarzyństwa albo, bardziej obrazowo, w niekontrolowany rozpas zwierzęcego dzikusa? Wysokie ideały duchowe, do których tysiącleciami wznosiła się ludzkość, odrzucane są jako niepotrzebne. Podstawy światowego ładu są niszczone. Prawo międzynarodowe nie jest warte grosza. Wściekli propagandyści rozpluwają wszędzie truciznę waśni narodowościowych. Usta już nie są zniesławiane, głosząc „moczyć” niepokornych w wychodku. Kryminalni autorytety i jeszcze ciepłe zeki ze strefy rządzą, jak wybrańcy władzy ludowej. Nawet Szatanowi z ostatniego kręgu piekła nie udałoby się wtrącić mas w taką niemoralność, która, ponad wszystko, jest jeszcze przed oczami i na słuchu całej ludzkości.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
