Сторінка · с. 3сторінка оригіналу ↗
POŁTAWSZCZYZNA: KOGO CHRONI MILICJA? Zapytania poselskie Pawła Mowczana
Слово Просвіти, №19 за 2004 рік
NIEWOLA W WILNICY O ignorowaniu wniosków mieszkańców wsi Wilnica w rejonie czutowskim obwodu połtawskiego, którym lokalni zarządcy nie wypłacają ani pensji, ani odsetek za dzierżawioną ziemię i mienie, Rada Najwyższa Ukrainy wysłała zapytanie do przewodniczącego Połtawskiej Obwodowej Administracji Państwowej Ołeksandra Udowyczenki. Napisała o tym w liście do deputowanego ludowego była kołchoźnica, radna rady wiejskiej Wałentyna Puhlij ze wsi Wilnica w rejonie czutowskim. W 2000 roku we wsi dokonano podziału ziemi i mienia na udziały. Utworzono prywatne przedsiębiorstwo „Wilnyćke”, którego kierownikiem został Mykoła Hryń. Do tej pory nie rozliczył się on z ludźmi ani z wynagrodzeń, ani za udziały ziemskie. Dla siebie otworzył sklep, w którym handluje jego żona. A towar dowożą transportem, który jest mieniem współmieszkańców. W. Puhlij, jako radna rady wiejskiej, wielokrotnie zwracała się w tej sprawie do przewodniczącego Czutowskiej Rejonowej Administracji Państwowej Andrija Wisycza, lecz on nie zareagował. W 2003 roku kierownictwo doprowadziło „Wilnyćke” do bankructwa. Zaległości z tytułu udziałów ziemskich wyniosły 382 tys. hrywien, a z tytułu wynagrodzeń 147 tys. hrywien. Po pieniądze i mienie wieśniaków odsyłają teraz do likwidatora Piczuhina, który przebywa gdzieś aż w Kijowie. Dla siebie zaś M. Hryń stworzył inne przedsiębiorstwo rolne pod nazwą „Switanok”. „Ludzie, którzy wystąpili przeciwko kierownikowi — pisze W. Puhlij — nie są dopuszczani ani do punktu przygotowania pasz, aby zmielić karmę dla gospodarstwa domowego, ani do olejarni, a przecież to mienie ludzkie. Pomóżcie! W zeszłym roku naliczono nam 1% z udziału ziemskiego i znowu się nie rozliczono, a według dekretu Prezydenta powinno być 1,5%. Ludzie są zastraszeni, boją się powiedzieć cokolwiek przeciwko. W 2003 roku zasiano 400 ha słonecznika, 380 ha jęczmienia, 195 ha owsa, 125 ha kukurydzy — dla nich jest, a dla ludzi — nie ma. Jestem już gotowa na wszystko: wezmę powróz i pójdę po krowy, które są rozpisane w umowach, i niech tylko ktoś stanie na drodze — obleję kwasem i będę ciągnąć krowy na nasze podwórko, bo są mi winni 6 tysięcy hrywien pensji, nie licząc udziału ziemskiego”. We wsi są ludzie, którym odcięto gaz, bo nie mają z czego płacić, są rodziny wielodzietne, są chorzy, którzy umierają, bo nie ma pieniędzy na leki i na żywność. Dlatego deputowany ludowy prosi O. Udowyczenkę o przeprowadzenie dochodzenia służbowego w sprawie bezczynności swoich podwładnych, którzy naruszyli ustawę „O wnioskach obywateli”, a co najważniejsze — o pomoc wieśniakom w ich niedoli i zwrot mienia lub jego wartości, wynagrodzeń oraz opłat za dzierżawioną ziemię. DETEKTYW ZE STARYCH SANCZAR O bezczynności organów ścigania w rejonie nowosanczarskim obwodu połtawskiego w wykrywaniu głośnych przestępstw i wykroczeń Rada Najwyższa wysłała zapytanie do Prokuratora Generalnego Ukrainy Hennadija Wasiljewa. Wielu mieszkańców rejonu nowosanczarskiego zwróciło się do biura poselskiego w Połtawie ze skargami na lokalne organy ścigania: Sąd Rejonowy w Nowych Sanczarach, prokuraturę rejonową, rejonowy oddział spraw wewnętrznych. Niektóre fakty zostały ujawnione przez środki masowego przekazu, co nadało temu tematowi szeroki wydźwięk społeczny. Tak oto 100 właścicieli mienia i ziemi, mieszkańców wsi Popowe w rejonie nowosanczarskim, podpisało się pod listem do prokuratora rejonowego A. Perederija w sprawie rozkradzionego, wyprzedanego mienia, które jest ich własnością. Przytoczyli dziesiątki przykładów przestępczego zachowania L. Nowochnatniej, kierowniczki prywatnego przedsiębiorstwa rolnego „Promiń”, gdzie mieli nieszczęście oddać w dzierżawę swoje mienie i ziemię. Nie mają teraz ani opłaty za ziemię, ani mienia, ani pieniędzy za nie.
Wnioskodawcy zwrócili się do prokuratora, powołując się na decyzję sesji rady wiejskiej, która poparła ich żądania. Od prokuratora otrzymali jednak wymijającą odpowiedź. Chodzi o mienie o łącznej wartości 1 miliona 92 tysięcy hrywien. Na oczach właścicieli mienia bogaci się dzierżawca. Podobna sytuacja zaistniała we wsi Wełykyj Kobelaczok. Tutaj kierownik prywatnej agrofirmy „Kobelaczok” M. Bodak zadłużył się wobec wydzierżawiających na 80 tysięcy hrywien, a wobec zatrudnionych pracowników — na około 100 tysięcy hrywien. Ludzie wiedzą, że prywatny przedsiębiorca sprzedaje zarówno ich sprzęt, jak i złom, zbiory oraz inwentarz. Trzy lata temu prywatna agrofirma „Majak”, znajdująca się we wsi Małyj Kobelaczok w tym samym rejonie, oddała do sąsiedniej Liszczyniwskiej cukrowni (wieś Biłyky w rejonie kobelackim) buraki cukrowe. Tam rządziła kijowska firma „Zenit-serwis”. To ona zadłużyła się wobec wieśniaków na 403 tysiące hrywien za buraki. Gdzie tylko nie zwracało się kierownictwo „Majaka”, w tym także do nowosanżarskich organów ścigania, ale… „Majak” stał się dłużnikiem, ponieważ nie zwrócił kredytów, a przyjezdni biznesmeni „wzięli” go gołymi rękami: w zamian za paliwo na jesienne siewy zawarli lichwiarską umowę na użytkowanie ziemi na dziesięć lat, a inwentarz już wycięli, dojarki, paszowych, hodowców i traktorzystów wysłali na giełdę pracy. We wsi Stari Sanżary podczas Dnia Wsi 23 września 2003 roku siedmioro pijanych nastolatków i nieletnich (wśród nich syn miejscowego kierownika przedsiębiorstwa rolnego) zatłukło na śmierć 47-letniego zduna Wiktora Ipatowa, znanego we wsi jako dobrego, pracowitego człowieka. Społeczność od razu zatrzymała całą siódemkę, przyznali się oni do popełnienia przestępstwa. Organy ścigania aresztowały tylko dwóch, którzy feralnego wieczoru znaleźli się obok zabójców wtedy, gdy piątka już rozprawiła się ze swoją ofiarą. Wpływowi rodzice szybko wykupili swoich synków, a matki tych dwóch domagają się od organów ścigania sprawiedliwej kary dla wszystkich. W rezultacie bezkarności, w tym roku dwoje nastolatków z tej samej wsi w tak samo bestialski sposób zabiło 32-letniego prywatnego taksówkarza, któremu pozostało dwoje małych dzieci. Tymczasem w samym centrum rejonowym Nowi Sanżary, pod bokiem prokuratury, milicji rejonowej i sądu, sprytni biznesmeni rozkradli mienie zbiorowe spółdzielni rejonowej i towarzystwa spożywczego. Tak przeszedł w inne ręce zakład piekarniczy — dawna własność pięciu tysięcy udziałowców. Nie otrzymali oni nic. Poczawszy bezkarność, sprytni przyjezdni biznesmeni, za którymi, jak mówią, stoją byli wysokiej rangi milicjanci, zabrali się za najsmakowitszy kąsek udziałowców — kompleks „Uniwermag-restoran” w samym centrum Nowych Sanżar. Do biura poselskiego wpłynął sygnał o zaplanowanej przestępczej transakcji i poprzez operacyjne wyjście do środków masowego przekazu udało nam się obronić prawa majątkowe udziałowców. I nie mniej wymowny fakt z działalności nowosanżarskich organów ścigania: udział miejscowych pracowników drogówki w produkcji i zbycie fałszowanego koniaku. 14 lutego 2004 roku pracownicy Charkowskiego Zarządu do Walki z Przestępczością Zorganizowaną zatrzymali samochód ciężarowy, który wiózł fałszywy towar o dużej wartości z rejonu nowosanżarskiego do Charkowa w eskorcie pracownika drogówki. Wszczęto sprawę karną. Ale, jak stało się wiadomo z nieoficjalnych źródeł, winowajcy chcą uniknąć odpowiedzialności: pracowników miejscowej drogówki zwolniono ze służby z datą wsteczną. Aby w ten sposób odciąć organy ścigania od nich jako współuczestników przestępstwa, naczelnik milicji rejonowej W. Fedorenko tego samego dnia nagle poszedł na zwolnienie lekarskie i do służby już nie wrócił, ponieważ kierownictwo obwodowe MSW rzekomo przeniosło go do rezerwy kadrowej. „Zgodźcie się, szanowny Panie Prokuratorze Generalny — czytamy w zapytaniu — że wszystko to są fakty z rzędu rezonansowych. A zatem nie mniej rezonansowa jest działalność lub bezczynność miejscowych organów ścigania, w szczególności prokuratury, w ich ujawnianiu lub tuszowaniu”. Dlatego P. Mowczan prosi o skierowanie do rejonu kompetentnej komisji, pociągnięcie winowajców — osób urzędowych — do należytej odpowiedzialności i wyciągnięcie wniosków kadrowych, a także przeprowadzenie działań operacyjno-śledczych w oparciu o przytoczone fakty, aby obronić okradzionych wieśniaków i ukarać tych, którzy się tym zajmowali lub tuszowali działania złoczyńców. Odnośnie braku działań organów ścigania na apel byłych kołchoźników ze wsi Popowe w rejonie nowosanżarskim obwodu połtawskiego w sprawie rozkradzionego mienia zbiorowego. Ponad rok byli kołchoźnicy wsi obijają progi prokuratury i innych organów władzy oraz ochrony prawnej. Tymczasem ich mienie, którego wartość obliczana jest na miliony hrywien, znika na oczach, a w ich rękach pozostają tylko świstki papieru. Na apel grupy wieśniaków pierwszy zastępca naczelnika Głównego Zarządu Rolnictwa i Żywności Połtawskiej Obwodowej Administracji Państwowej S. Frołow odpowiedział, że mienie wydzielone na spłatę zadłużenia podlega podziałowi na udziały. Jednak taka praca we wsi nie była prowadzona, dlatego współwłaściciele nie otrzymali mienia. „W ten sposób — podsumowuje S. Frołow — wychodząc z obowiązującego ustawodawstwa, należy przeprowadzić dodatkowy podział mienia na sumę 579,8 tys. hrywien między wszystkich współwłaścicieli mienia byłego KSP „Popiwśke”. Dla rozwiązania wyżej wspomnianej kwestii, zgodnie z określonymi przez walne zgromadzenie pełnomocnictwami komisji ds. organizacji rozwiązywania kwestii majątkowych przedsiębiorstwa rolnego, należy przeprowadzić dodatkowy podział mienia i przedłożyć do zatwierdzenia walnemu zgromadzeniu współwłaścicieli byłego KSP. Kwestie związane z zachowaniem mienia, przeprowadzeniem jego inwentaryzacji z inicjatywy dzierżawcy bez decyzji współwłaścicieli, skierowane na zmniejszenie wartości mienia, a także kwestie wydawania mienia po zaniżonych cenach krewnym dyrektora PAF „Promiń” Nowohatniej L. M., należą do kompetencji organów ścigania. Główny Zarząd Rolnictwa i Żywności Obwodowej Administracji Państwowej wysłał wniosek do prokuratury rejonu nowosanżarskiego w celu sprawdzenia w trybie nadzoru prokuratorskiego zgodności aktów normatywno-prawnych podziału mienia byłego KSP „Popiwśke”. Jeśli chodzi o „kompetencję organów ścigania”, na którą kładzie nacisk S. Frołow, to według słów liderki wiejskiej grupy inicjatywnej ds. obrony praw wydzierżawiających Ludmyły Karapuz, ona oraz inni właściciele mienia wielokrotnie zwracali się do prokuratora rejonu nowosanżarskiego, ale otrzymywali wymijające odpowiedzi. Kilkakrotnie członkowie grupy inicjatywnej ds. ochrony praw majątkowych byłych kołchoźników zwracali się także do sołtysa oraz do władz rejonu nowosanżarskiego. Wynik — zerowy. Zdaniem wieśniaków, L. Nowohatnia, korzystając z poparcia organów władzy, ignoruje żądania wydzierżawiających. Odnosi się wrażenie, że prokuratura rejonu nowosanżarskiego obwodu połtawskiego, nie wszczynając do tej pory sprawy karnej przeciwko rozkradającym mienie zbiorowe, w istocie tuszuje działania złodziei. Dlatego P. Mowczan prosi Prokuratora Generalnego o pomoc prokuratorom w terenie w pociągnięciu do odpowiedzialności tych, którzy naruszyli we wsi Popowe ustawodawstwo dotyczące podziału na udziały i zachowania mienia zbiorowego, którzy sabotowali rozpatrzenie apelu obywateli wbrew ustawie „O apelach obywateli”. Także poseł ludowy prosi H. Wasyljewa o przeprowadzenie dochodzenia służbowego i pociągnięcie do surowej odpowiedzialności. DOKĄD PIENIĄDZE „ODGAZOWAŁY”?
W sprawie niecelowego wykorzystania środków, przekazanych przez mieszkańców Dryżynoji Hreblji w rejonie kobielackim obwodu połtawskiego na gazyfikację wsi, oraz prześladowania obywateli, którzy nagłośnili tę informację, Rada Najwyższa skierowała zapytanie do Prokuratora Generalnego Ukrainy Hennadija Wasyljewa 9 kwietnia 2004 roku. Mieszkańcy wsi Dryżyna Hreblja jeszcze w 1995 roku przekazali znaczne środki na gazyfikację swoich gospodarstw. Tymczasem państwo zgazyfikowało wieś na własny koszt. A gdzie podziały się pieniądze ludzi, zwykli wieśniacy do tej pory (minęło 8 lat!) nie wiedzą, a jedynie się domyślają. Sołtys Kyryło Proskurnia powiedział asystentowi-konsultantowi deputowanego ludowego, przewodniczącemu połtawskiej organizacji obwodowej Ukraińskiej Partii Ludowej Ołeksandrowi Kułykowi, że te pieniądze zostały wykorzystane na rozwiązanie problemów socjalnych. Jednak jakich konkretnie, kiedy i na czyją decyzję — nie wiadomo. — Najważniejszym problemem od dwudziestu lat pozostaje w Dryżynij Hreblji brak wody pitnej, ponieważ w studniach jest ona skrajnie zanieczyszczona azotanami. Ludzie codziennie w bańkach, beczkach ciągną ją z jedynego odwiertu, odległość do którego dla niektórych wynosi ponad półtora kilometra — mówi O. Kułyk. Zwrócić się do Prokuratury Generalnej P. Mowczana zmusiło zachowanie sołtysa Dryżynoji Hreblji Kyryła Proskurni oraz kierowniczki miejscowego prywatnego przedsiębiorstwa rolnego STOW „Ukraina” Zinaidy Norki (to rodzeństwo) oraz bierność miejscowych organów ścigania. Po publikacji w prasie na temat sytuacji z pieniędzmi oraz innych problemów wsi i STOW, wpływowi krewni uciekli się do gróźb, prześladowań i zastraszania tych współmieszkańców, którzy opowiedzieli o wiejskich kłopotach O. Kułykowi. To on przekazał materiał do gazety. Groźby były tak poważne, że Wasyl Wasyłyneć i Ołeksej Donskow zmuszeni byli pisemnie zwrócić się o ochronę do organów ścigania rejonu kobielackiego. Na ostrą publikację w prasie obwodowej (gazeta „Połtawśka dumka” z 22 sierpnia 2003 roku) o niejawnym wykorzystaniu, a w istocie kradzieży dużej sumy pieniędzy, do tej pory nie zareagowała ani prokuratura rejonowa, ani obwodowa. Dlatego deputowany prosi o interwencję Prokuraturę Generalną, aby w sprawie faktów niejawnego wykorzystania środków społecznych oraz gróźb ze strony kierowników z Dryżynoji Hreblji pod adresem obywateli W. Wasyłyncia i O. Donskowa wszczęto sprawę karną, a sprawcy zostali pociągnięci do odpowiedzialności. Nastia TOPOLA, m. Połtawa
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
