Емблема «Просвіта»ПРОСВІТАЦИФРОВАЗнання · Люди · Майбутнє
Сторінка · с. 11сторінка оригіналу ↗

Wasyl SYCZEWSKI ŚWIECA Opowiadanie

Слово Просвіти, №19 за 2007 рік

pokłaść go, przemarzniętego, na piec, to będzie źle. Zaczęła rozcierać mu twarz, ręce, nogi samogonem. Potem natarła go olejem słonecznikowym. A na dworze zawieja, zła, straszliwa, jak ta teraz. Zamiotło aż pod same okna. Chata jej odskoczyła od wsi pod sam las. Po takim śniegu do niej tylko końmi. A konia policaja, który nad ich wsią doglądał, nie było. I gdzież mu po takim śniegu… Tak i dożyli, bez złego oka, aż do wiosny. A wiosną za tetiereweckimi lasami nagle zagrzmiało, zahuczało. Ale to nie grzmot grzmiał, to huczała wojna. Jakby za te trzy straszne lata osłabła, zaziębiła się. Długo kaszlała, aż w tamtej stronie, gdzie biegła droga od Kijowa, rozległo się jakieś straszliwe wycie i łoskot — taki, że nawet pod lasem ziemia drżała. Iwanko zerwał się: „Samoloty! Bombardują…”. — „Nie, chłopcze, to nie samoloty, to katiusze! Tak tylko katiusze wyją. To nasi nacierają, biją Niemców. Słyszałem je, kiedy jeszcze walczyłem na froncie. Nieraz słyszałem… Aż dopóki nie trafiłem do oddziału partyzanckiego. To dobrze, wkrótce nasi i tu będą!” Upragniona radość ogarnęła wszystkich w chacie. Grisza miał oczy błyszczące, policzki mu się zarumieniły, jakby odmłodniał. A front przetoczył się gdzieś bokiem. Naszego wojska we wsi ludzie nawet nie widzieli. Gdzieś po linii kolejowej, po szosach, które przecinały Polesie, przetoczyła się wojna. A ich pustkowia, ich zagajniki ominęła. Ale i o nich nie zapomniała. Pewnego razu w południe weszło dwóch: „Jesteśmy z komisariatu wojskowego — mówią. — Czekajcie na wezwania. A przede wszystkim, żebyście siedzieli w domu. Żeby nie trzeba było szukać was po lasach, jak innych dezerterów”. Wezwanie… Boże, jakie straszne słowo. Ono od razu zabiło w jej sercu radość, nadzieję na lepsze życie, na które tak długo czekała. Wydawało się, że przyjdą nasi i wszystko się rozjaśni. Nie trzeba już będzie bać się tych przeklętych Niemców, tych wściekłych gicli-policajów, a tu przyszli ci dwaj z komisariatu i ukradli radość. Wkradła się w jej serce paląca trwoga. Choć nie chciała tak myśleć, to jednak myśl wyjadała jej duszę: ach, zabiorą jej ukochanego Griszę. I znów będzie jej być samej. Czekać, wypatrywać, spodziewać się w niepokoju. Myślała, że może jednak Bóg zmiłuje się nad jej ukochanym. Przecież jest ranny! Czy tym z komisariatu zrozumieć kobietę, która tak gorąco kochała. U tamtych dwóch oczy puste, zimne, jak lodowe krople. A tu jeszcze Iwanko się uparł: „Pójdę i już pójdę od was… Dziękuję wam za wszystko dobre. Za to, że przygarnęliście mnie w swojej chacie… Pójdę do swojej wsi, do swojej Dziadowej Budy. Może ktoś z krewnych tam ocalał? Choć wieś spalono do jednej chaty, a wielu ludzi uciekło w

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад

Емблема «Просвіта»Просвітянин