Сторінка · с. 6сторінка оригіналу ↗
Текст пошкоджено під час розпізнавання — читайте сторінку оригіналу
Wasyl Hołoborodko. Wybrane listy…
Слово Просвіти, №19 за 2012 рік
Ciąg dalszy. Początek w numerze 18 z 2012 r.
Listy do podbiegunowego osiedla typu miejskiego Tura w Kraju Krasnojarskim (Ewenkia), gdzie pracował adresat Witalij Ablicow, który z niezależnych od niego okoliczności stracił pracę w charkowskiej gazecie obwodowej „Socjalistyczna Charkowszczyzna” (redaktor O. Sytnyk) 24. 16.01.74 Witaliju! Otrzymałem od ciebie już 3 listy, a oto dopiero zebrałem się, by napisać do ciebie choć dwa słowa, choć i przebywam teraz na urlopie. Śmiesznie będzie ci czytać — ale nie odpowiadałem, bo nie miałem koperty „lotniczej”, bo Kraj Krasnojarski — to jednak dalej niż Charków od mojego terikonu. A zatem, jak ci pisałem, teraz jestem na urlopie (już się kończy), wcześniej planowałem wykorzystać urlop na pisanie wierszy, ale jeszcze nie napisałem ani jednego wersu. Wiersze nie piszą się. Staram się coś przeczytać, bo ja jeszcze wiele nie przeczytałem przez zgiełk minionych lat. Póki co jeszcze nie wiem, czy chcieliby moje dzisiejsze wiersze wydrukować, ale jednak nie porzucam nadziei, że to nieporozumienie kiedyś się skończy i wszystko będzie dobrze. Nie wiem, jak ty, ale ja uważam to, że mnie nie drukują, po prostu przykrym nieporozumieniem. Z każdym dniem coraz bardziej utwierdzam się w tym, że żaden mój wers nie idzie w sprzeczności z tym wszystkim świetlanym i radosnym, co jest w naszym życiu. Bywaj! Pisz! W. Hołoborodko.
26. 26.03.74. Dzień dobry, Witaliju! U mnie nic ciekawego nie dzieje się. I dalej pracuję w kopalni, praca ciężka i nieprzyjemna, ale zmienić na jakąś lepszą (a i jaka by to praca mnie zadowoliła?) nie mam możliwości, a, prawdę mówiąc, ja niczego i nie robiłem w tym kierunku, staram się, żeby to nie było najważniejsze, praca. Pieniądze (czyli to, co jest najważniejsze w otoczeniu) i t.d. Staram się po pracy coś przeczytać, wszak ja wiele jeszcze czego nie przeczytałem. Dla twórczości to nic nie dodaje, ale chce się choć w pewnej mierze być poinformowanym w literaturze w granicach uniwersyteckiego kursu (to ja nazywam samokształceniem i taką sobie). Najbardziej mnie martwi to, że już długi czas ja niczego nie piszę, nie pisze się. Bo po długiej przerwie
kopalnię porzuciłem, do tego ją wkrótce zamkną, a w rolnictwie bez specjalności też trudno znaleźć pracę, ale już trzeba gdzieś iść do pracy, bo już dużo czasu nie pracuję. A i kiedy pracujesz, więcej zdążysz przeczytać, praca dyscyplinuje, a to ciągłe obijanie się rozluźnia i nie mogę niczego czytać. Do trzydziestki — poetą być honorowo, a — wstyd straszny — po trzydziestce. A mnie zbliża się trzydziestolecie i trzeba przekwalifikować się w społecznie użytecznego człowieka, odmówić się od wszelkich iluzji, nadziei na książkę, druk, pieniądze i t.d. Już niczego takiego nie ma. Pora poważniej postawić się do życia, bez pretensji i zakusów. Ale bywaj! Pisz! W. Hołoborodko. („Do trzydziestki — poetą być honorowo…” — wers poety Aleksandra Mieżyrowa)
34. 22.07.75 Dzień dobry! Wybacz za długie milczenie. Właściwie i pisać szczególnie nie ma o czym, wszystko, co dzieje się teraz w moim życiu, to wszystko w płaszczyźnie codzienności. Prawda, 31 maja w woroszyłowgradzkim oddziale SPU odbyło się omówienie mojej ostatniej twórczości. Wiele rzeczy zostało powiedzianych na tym omówieniu, wszystko ono jakoś było obok wierszy, obok tego, o czym trzeba było mówić. Praktycznych rezultatów z tego omówienia żadnych, bo, może, ja ci wcześniej pisałem, że i zbiorowa książka przygotowuje się, że i dobór w niej dorównywać będzie pierwszej książce i w ogóle o wszelkich tęczowych nadziejach. Wszystko to nie stało się, choć i nie pokładało się nadziei wiele na to. A jednak… Z książek czegoś ciekawego dostać bardzo trudno, bo zupełnie nie bywam w księgarni. Choć wiem, że w tym roku (według tematycznych planów) ma wyjść dość dużo dobrych książek, wśród nich i zbiór prac Potebni, i Paul Valéry, i Maksymilian Wołoszyn, i Edgar Poe, i Rilke, i dwutomnik Lorki. Ale żadnej z nazwanych książek ja nie nabyłem, a i raczej nigdzie nie dostanę, jeśli dobra dusza gdzieś w Moskwie czy Kijowie nie zapomni o mnie, a i nie podrzuci egzemplarza i dla mnie, choć to bywa nazbyt rzadko, u każdego swoje kłopoty. Wiele piszę o książkach, bo wciąż staram się nadrobić utracone uniwersyteckie studia — staram się coś czytać, choć to wszystko i bezsystemowo, i nieregularnie. Długi czas ja nie pracowałem w kopalni (bardzo nieładnie ze mną się obeszli, przyszło się rozliczać, z wielkimi trudnościami, komplikacjami, nerwowaniem i t.d.), ale czas ten zupełnie nie wykorzystałem dla siebie, niczego nie przeczytałem i ani jednego wersu nie napisałem. Możliwe, wszystko, co ja chciałem powiedzieć wierszami światu, ja już powiedziałem, teraz ode mnie wymaga się twórca innego planu — elektroslusarz sowchozu (kim ja w danym momencie pracuję). Dlatego tym razem i nie przesyłam tobie niczego wierszowanego, nic się nie zwierszowało. W miesiącach sierpniu, wrześniu a i dalej ja nie planuję żadnych długotrwałych wyjazdów, a zatem, mam być w domu, proszę wpadaj, rad będę zobaczyć, wszak my z tobą nie widzieliśmy się już bardzo dawno. Wszystkiego dobrego! W. Hołoborodko.
36. 21.01. 76 Dobry dzień, Witaliju! Witam cię w Nowym Roku! Dziękuję za list oraz za powitania, cieszę się, że szczęśliwie dojechałeś. U mnie zmian żadnych, tak samo pracuję jako elektryk, trochę czytam, wiersze nie piszą się. Szkoda, że ty straciłeś prenumeratę, ale jeśli będzie coś ciekawego, ja napiszę, chociaż nie myślę. Przejrzałem ja tematyczne plany na następny (czyli 1976) rok, czegoś wybitnego rzeczywiście mało, ale jest co nieco. Kilka książek „Naukowa dumka” planuje wydać, poświęconych pierwszej połowie pierwszego tysiąclecia, ciekawie będzie przejrzeć. A teraz ja napiszę co nieco z tego, co ma wyjść w następnym roku, to wszystko na mój gust, ale jest co nieco i takie, co i każdemu czytelnikowi spodobałoby się: Kawabata, K. Vonnegut (w jęz. ukr.), S. Lenz „Lekcja niemieckiego”, Dracz (w jęz. ros.), Bieły „Petersburg”, (nieczytelne) Nowele, M. Proust „W cieniu zakwitających dziewcząt”, o Faulknerze, o Zabołockim (dwie książki), Pasternak, G. Seurat i P. Signac, listy… Luis Buñuel, zbiór. Dracz (w jęz. ukr.), Teofan Prokopowicz — utwory w 3 tomach. Język urzędowy i potoczny XII–XIII w. (na materiałach setek kancelarii i ratuszy Lewobrzeżnej Ukrainy). Bajki o zwierzętach („Naukowa dumka”), Pieśni Podola. Jeśli chcesz, przyślę cały spis tych książek, które ja sobie wymyśliłem kupić, w sumie 60 tytułów, ty napisałbyś, które i tobie do gustu, a ja starałbym się kupić i tobie. Ja i poprzednim razem troszkę więcej dla ciebie trzymałem, a przed samym twoim nosem wykupili. Oczywiście, o wiele lepiej samemu pisać, aniżeli czytać kogoś. To znaczy, trzeba pisać i czytać, a nie czytać i pisać, albo, co zupełnie źle, tylko czytać. Zatem, czekam od ciebie czegoś twojego, może i mnie to podgoniłoby, w porządku współzawodnictwa. U nas tutaj też zima, mrozy dotkliwe, śniegu dużo spadło, starzy ludzie mówią: urodzaj będzie. Witaliju, nie wiem, czy wygodnie będzie pytać u ciebie, czy nie mógłbyś mi przesłać czapki „pyżykowej” czy jak tam ją u licha, bo spod lady za nich żądają szalonej ceny, a ja nie chcę wzbogacać jakichś handlarzy. Czapka niezbędna, mój status podniesie się „jak rtęć” (P. Tyczyna), a to ważne w planie społeczno-bytowym. Kiedy sposobność i zgoda, napisz, i napisz wartość jej, ja potem albo z góry, niezwłocznie wyślę pocztą. Ale bywaj! Pisz! W. Hołoborodko. Listy do Charkowa 42. 18.22 1977 Dobry dzień, Witaliju! Otrzymałem twój list, książkę i artykuł o Lorce. Ja i dalej pracuję w sowchozie jako elektryk. Tego lata udało się odnowić się w pedagogicznym instytucie w Woroszyłowgradzie na 2. kurs, jeszcze niczego nie zdawałem, zatem kłopotów przede mną do licha. Tak samo latem udało się wydrukować się w młodzieżowej gazecie obwodowej. Wiersze wydrukowałem znane tobie — to pierwsze pięć rymowanych wierszy, które ja nimi miałem rozpocząć zbiorek, który podawałem do wydawnictwa „Radianśkyj pysmennyk” i rękopis którego mi stamtąd zwrócili, o czym ja tobie pisałem i haniebne, poniżające recenzje na nią tobie przysyłałem. Teraz ten rękopis leży w Woroszyłowgradzkiej filii SPU, mają zamiar omówić i w razie pozytywnej oceny jej przez naszych pisarzy rekomendować do wydawnictwa „Donbas”. Oto takie moje sprawy na dzisiaj. Wierszy dawno już nie pisałem, ale przysyłam tobie arkusik z wierszami, możliwe, one okażą się tobie nieznanymi. Dziękuję za książkę. Książek z tej serii mam już pięć, wśród nich Potebnia i Estetyka amerykańskiego romantyzmu (tam są po prostu wstrząsające materiały!). Żal, oczywiście, że nie dostałem „Semiotyka i szt. tw.”, ale napisz mi, proszę, szybciej, jeśli ona wyszła w wydawnictwie „Nauka”. W razie tego, że ona tam wyszła, ja ją mógłbym wypisać nakładową pocztą. Przez sklep „Książka-pocztą” udało się kupić książkę I. P. Smirnow „Artystyczny sens i ewolucja systemów poetyckich”. Książka wstrząsająca, autora imię zapamiętaj, jego książki drukują się, jak np. „Staroruski śmiech i logika komicznego”, albo wychodziły wcześniej. „Aby tekst posiadał indywidualny sens, on musi być dwuznaczny. Oto dlaczego, w przeciwwadze do naiwnej opinii i bezpośredniego postrzegania artystycznych tekstów, trzeba nalegać na tym, że literacki sens nie jest dany w bezpośredniej obserwacji i wymaga, aby być pojętym, przeprowadzenia stosunkowo złożonych myślowych operacji…” Uwagi do artykułu (chodzi o artykuł W. Ablicowa, poświęcony twórczości F. G. Lorki i przygotowany do druku w czasopiśmie „Don” — W. A.): „4. wiersz z góry: u ciebie „swojeobraznost” warto zamienić na „swojeobrazije”. Str. 2, 4 wiersz z góry: „włączone tłumaczenia, które zrobili (wykonali) pionierzy rosyj… itd. Kelin, itd. 7. od dołu: trzeba by: Wiacz. Ws. Iwanow.? Artykuł ogólnie ciekawy, potwierdzeniu metodologicznych założeń bardziej posłużyła analiza wiersza L. „Memento”, niż „Gitara”. Ale bywaj! Pisz. W. G. P.S. Witaliju: czy nie ma w Charkowie w sprzedaży ładnej przenośnej maszyny. Zachciało się kupić. Dowiedz się. 44. 19.03 1979 Dobry dzień, Witiu! Dziękuję, że pamiętasz i że odezwałeś się. Dziękuję, że myślałeś o mnie, kiedy książki kupowałeś. Ty nie napisałeś, jaką właśnie książkę ty przy-
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
