Сторінка · с. 3сторінка оригіналу ↗
COŻ SIĘ STAŁO WE LWOWIE?
Слово Просвіти, №20 за 2011 рік
Wasyl KUCZERUK
Wiosennego słonecznego dnia we Lwowie odbył się czerwony demarsz prorosyjskich partii. Jego celem było zademonstrowanie Ukraińcom, że te partie są „gospodarzami tej ziemi”. Nie miało to nic wspólnego z obchodami i uczczeniem pamięci tych, którzy zginęli w II wojnie światowej, lub tych, którzy jeszcze żyją. Z wyprzedzeniem prorosyjskie profaszystowskie organizacje „Russkoje jedinstwo” oraz „Rodina”, finansowane przez rosyjskie służby specjalne, ogłosiły swój zamiar. Naturalnie lwowianie i organizacje społeczne ruszyli do władz po ochronę przed prowokacją. Zwrócili się również do sądu. Miejscowe władze rzekomo zareagowały: odbyło się posiedzenie sądu, rozwieziono osobiście kierownikom ukraińskich organizacji decyzję o zakazie prowadzenia jakichkolwiek działań z tej okazji. Władze demonstracyjnie odmówiły użycia czerwonych flag na terenie obwodu. Wydawałoby się – pokój i spokój w domu. I mądrość, niechby nie państwowa, a regionalna, zatriumfowała. Jednak 8 maja 2011 roku stało się wiadome, że autobusy napakowane mężczyznami o określonym wyglądzie przybyły do Lwowa. Trudno coś ukryć przed ludźmi – stało się wiadome, gdzie się zatrzymali, gdzie nocowali. Po mieście rozeszły się plotki. Powstaje pytanie: jeśli wiedzieli o tym zwykli obywatele, to dlaczego struktury siłowe były tak niedoinformowane i nie zapewniły wykonania decyzji sądu? Następnego dnia, 9 maja, liczne oddziały milicji i „berkutowcy” ogrodzili miejsca, gdzie tradycyjnie odbywa się sabat komunistów. Dlaczego wyrażam się tak ostro? Bo w rzeczywistości te działania nie miały nic wspólnego z uczczeniem poległych. Była to raczej spekulacja na pamięci ludzi, ich przynależności do radzieckiej armii. Kilka słów o tak zwanym „Polu Marsowym” we Lwowie na Cmentarzu Łyczakowskim. „Pole Marsowe” przyjęło w swoją ziemię prawie 15 tysięcy osób, które zginęły w I wojnie światowej, strzelców siczowych – w listopadzie 1918 roku, ofiary NKWD (1941 r.), radzieckich żołnierzy dywizji NKWD (1944–1950 rr.). Przy czym pochówek tych ostatnich odbywał się w bardzo charakterystyczny sposób – po prostu zrównano buldożerami groby Ukraińców i na nich z góry pochowano szczątki sowieckich żołnierzy. Rano deputowany ludowy Ukrainy Petro Pysarczuk z Partii Regionów z grupą młodzieńców z gieorgijewskimi wstążkami przyszedł świętować na Cmentarz Łyczakowski Dzień Zwycięstwa. Tutaj przyszli także przedstawiciele ukraińskich organizacji społecznych, nieobojętni młodzi lwowianie. Zrozumiałe, że deklaracje o komunistycznym demarszu ich „nakręciły”. Byli deputowani rad miejscowych, przeważnie z partii WS „Swoboda”. Sądzę, że deputowani, niezależnie od przynależności partyjnej, byli po prostu zobowiązani przyjść, aby zapobiec prowokacjom. Ale nie wszystkim wystarczyło na to odwagi. Potem konfrontacja przeniosła się na Wzgórze Sławy, gdzie odbyło się składanie wieńców przez szefów władz. Około godziny 14.00 przyjechały autobusy z ludźmi w różnym wieku. Rozjuszony tłum nie pozwalał im wyjść, ale milicja sprawnie pełniła służbę. „Goście” przejechali przez kordon milicji, rozwijając czerwone płótno. Była szarpanina, wszystko to odbywało się w określonym stylu. Na przykład jeden ze zwolenników komunistów szczuł ludzi psem, przyszły jakieś starsze panie z gieorgijewskimi wstążkami. Nie przebierając w słowach, jakaś pani krzyczała, że jest majorem milicji (czy wypada jej pracownikom brać udział w takich masowych imprezach?). Młodzieniec z oddziału regionalnych wystrzelił z pistoletu traumatycznego i zranił członka „Swobody”. Jak się okazało, „strzelec” okazał się również należeć do struktur siłowych. Czy te wydarzenia świadczą o spontanicznym świętowaniu? Nie. Raczej o zaplanowanej akcji, której nasze organy ścigania nie potrafiły przeciwdziałać. Było to po raz kolejny demonstracją tego, że niektórym siłom decyzja sądu jest obojętna.
Iryna FARION
PROWOKACJA W tłumaczeniu z łaciny oznacza: zdradzieckie zachowanie, podżeganie kogoś do określonych działań, które mogą wywołać ciężkie skutki. Po naszemu prowokować – wzburzać, podbijać, podszczuwać, podjudzać i in. Czy było to zdradzieckie zachowanie? Tak, władza dawno zdradziła własny kraj, bo realizuje na Ukrainie scenariusz Moskwy dotyczący odnowienia Imperium Moskiewskiego i przekształcenia Ukrainy w kolonię. Dlatego też zapewniła we Lwowie przyjazd szowinistycznych degeneratów z „Rodiny” i „Russkogo jedinstwa” pod przykrywką rzekomych weteranów. Partia Regionów jako najbardziej odpowiedzialna za tę zdradę tysiąclecia jest nie tylko kryminalną oligarchią, to ludzie bez rodu i plemienia, wśród nich niemało janczarów,
W normalnym kraju szefowie władz i organów ścigania po takich wpadkach musieliby podać się do dymisji. Jedynym, który napisał wniosek o dymisję, był gubernator obwodu lwowskiego Mychajło Cymbaluk, i to pod naciskiem deputowanych. A później pan Cymbaluk przekonywał, że prezydent dymisji nie podpisze. Mer Lwowa Andrij Sadowy przyjął postawę oburzonego bohatera — a gdzież wypełnianie obowiązków, przestrzeganie decyzji sądu, o których tak głośno mówiono dzień wcześniej, wreszcie — odpowiedzialność urzędnika? Przypomnę niektóre wydarzenia i fakty, które być może znalazły się poza uwagą ukraińskiego społeczeństwa. Wcześniej w USA deputowana ludowa z Partii Regionów Ołena Bondarenko zadziwiła wszystkich na konferencji prasowej. Oświadczyła: ustawa dotycząca flagi tylko kolorem zbiega się z radziecką. Ot co! To co, nie sowiecka armia zdobywała Berlin? A coż wtedy świętowali? Mimochodem nasuwa się myśl: po co uchwalać ustawę, która rozdziela społeczeństwo i dziwi cywilizowany świat. Dlaczego w 66. roku pojawiła się potrzeba wywieszania jakichś czerwonych flag po wsiach i miasteczkach Ukrainy? Dlaczego zwycięzcy-wyzwoliciele, włącznie z Rosjanami, nie zaproponują Niemcom wywieszenia czerwonej flagi nad Reichstagiem — przecież ich wyzwolili? Pewnie dlatego, że już dawno zwyciężyli samych siebie i w sensie moralnym, i ekonomicznym. A z szanowanej daty, która mogłaby połączyć sojuszników w walce przeciwko brunatnej zarazie, zrobili kolejną błazenadę. Powiedzmy, po co we Lwowie podnosić jakąś mityczną flagę zwycięstwa? W mieście, w którym nie było walk, które nie miało żadnego strategicznego znaczenia, które zostało oddane przez Niemców praktycznie bez walki. Pewnie dlatego, że do tej pory, w 66. roku, zwycięzcy rozumieją: oni nas tak i nie zwyciężyli. Czy coś osiągnęli — znowu nic — pohałasowali, napluli, ranili kilku ludzi, rozbudzili u swoich lokalnych zwolenników nienawiść do sąsiadów z domu i ulicy, rozwinęli na złość „miejscowym” współczesny krwawy sztandar i zabrali się precz. Cóż, będą robić z WS „Swoboda” straszydło. Po raz kolejny będą przekonywać siebie i swoje otoczenie przez kontrolowane media, drukowane i elektroniczne, że wszyscy Ukraińcy to banderowcy. Czy jest w tym kreatywność — nie, raczej — naftalina i obłęd. Ale istnieje inny problem, o którym warto pomyśleć wszystkim. Lwów nie był gotowy na te wydarzenia, tylko młodzi emocjonalni ludzie okazali się nieobojętni na taką sytuację. Dobrze, że znaleźli się deputowani, którzy nie byli obok tych wydarzeń, którzy nie bali się reakcji władzy. Ale nie było plakatów, ulotek informacyjnych, które pogłębiłyby zrozumienie procesów zachodzących na Ukrainie. Brak takiej informacji daje możliwość oponentom sprowadzenia dyskusji na ten temat do poziomu potocznego — kto użył więcej brzydkich słów. I na zakończenie — i my, i oni — rozumiemy, że oni nas tak i nie zwyciężyli nawet po 66 latach! Czerwona flaga tak i nie stała się flagą zwycięstwa nad nami w II wojnie światowej. Po rozpadzie Związku Radzieckiego w ogóle nie ma jej wśród flag krajów członkowskich koalicji. A ci, którzy gromadzą się pod nią, nie zrozumieli, że ich zachowanie, ich zasady moralne, ich nietolerancja i brak szacunku do współobywateli, właściwie, i stały się przyczyną ich przegranej. Mogą uchwalić ustawę, rozwinąć tysiące czerwonych flag za 30 milionów hrywien w okresie kryzysu, wozić flagę po Ukrainie nawet o długości 100 metrów, ale to będzie świadczyć o czymś innym. Bo zwyciężyć mogą ci, którzy w sercu mają to, co nie umiera — miłość do siebie, swojej Ojczyzny, miłość do świata.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
