Емблема «Просвіта»ПРОСВІТАЦИФРОВАЗнання · Люди · Майбутнє

W poszukiwaniu najistotniejszego składu. Listy jako drogowskazy na drodze duchowego samostwarzania

Слово Просвіти, №20 за 2012 рік

Naród nie łatwo odzyskać swoje prawdziwe oblicze, swój cywilizacyjny wizerunek. Przez wieki bowiem go zniekształcano, starając się nałożyć na oblicze narodu maskę niewolnika, obcinano mu język, skracano jego historyczny rozwój, wypleniano z jego szeregów najlepszych, godnych, dumnych. I wielu się z tym pogodziło. I dlatego pozwoliło „wyhodować taki ogród”, w którym samowolnie rozrastała się tyrania, przemoc, okrucieństwo, zasiewano beznadziejność i rozpacz. Dlatego nie przypadkiem nastroje i uczucia samego poety zabarwiały się w czarne barwy smutku i beznadziei. Wkradała się straszna myśl: „Być może wszystko, co chciałem powiedzieć światu wierszami, już powiedziałem…” Lecz nieustannie „łaknący pożytecznej lektury” poeta-elektryk nadal buduje swój duchowy świat dzięki książce: „Książki też cenię ponad wszystko”. Szczególnie interesuje go działalność estetyczna jako akt indywidualnego samowyrażania, sam proces rozkoszowania się wysoką poezją jako przedmiotem zmysłowym. Wasyl Hołoborodko przeżywa szczęśliwe chwile swoistego zanurzania się w żywioł obrazowego wyrazu takich talentów, jak Lorca, Apollinaire, Iwan Drach, Borys Pasternak, Paul Valéry, Stéphane Mallarmé, Lina Kostenko, Maksymilian Wołoszyn, Wasyl Stus, R. M. Rilke, Ihor Kalynec, Edgar Po… Dla jego estetycznego odbioru charakterystyczne jest przejście od rozumienia tekstu do poznawania natury poetyckiego języka poprzez wnikanie we wewnętrzną formę słowa i języka, ponieważ to właśnie tam, według O. O. Potebni, kryje się twórcza energia. Sądząc po tym, że Wasyl Hołobородько interesował się poetyką symbolizmu — przestudiował książkę Stefana Jarocińskiego „Debussy”, głównie ten rozdział, w którym mowa o impresjonizmie i symbolizmie, za pośrednictwem „Książki-pocztą” nabył monografię I. P. Smirnowa „Художественный смысл и эволюция поэтических систем” i w liście z 18 grudnia 1977 r. przytacza z tej „zdumiewającej książki” następujące wiersze: „Чтобы текст обладал индивидуальным смыслом, он должен быть двусмысленным”. Dwuznaczność, a dokładniej wieloznaczność tekstu rodzi się w procesie twórczego dążenia do wyrażenia tego, co w zasadzie jest niewypowiedziane, co żyje we wewnętrznym świecie artysty i co ostatecznie często rodzi dramatyczny konflikt między zamysłem autora a odbiorem czytelnika. Zdawałoby się, że w wierszu Wasyla Hołobородька „Milczenie” wyraźnie uchwytna jest myśl o oczekiwaniu przez poetę swojej muzy, o nadziei na rozkwit twórczej wyobraźni dzięki natchnieniu. Łowię nad stołem białą gołąbkę, która wpada z nocy wiśniowych drzew. Okruchy słów rozsypuję na papierze, a pióro i palce wystawiam przed siebie jak gałązki — przywabiam ptaka, któremu ufałem. Interpretacja tego tekstu zakłada jego odbiór na poziomie symboli, alegorii i metafor, po to, by uświadomić sobie problem tego, co niewypowiedziane, kwestię niemożności pełnego wyrażenia myśli i uczuć w słowie. Z niektórych aluzji, które znajdujemy w listach Wasyla Hołobородька, wynika, że przyrodę poetyckiego próbował on najpierw „wyprowadzić” z dziedzin etymologii, ustnego folkloru, słowiańskiej mitologii i etnografii, opracowując ogromny zbiór literatury specjalistycznej. „Stoję na progu nowych odkryć…” — tak poeta informuje przyjaciela o swojej pracy naukowej, poświęconej zagadnieniom natury myślenia artystycznego, genealogii narodowej obrazowości oraz mitopoetycznego systemu odzwierciedlania. Przede wszystkim Hołobородько dąży do tego, by poszerzyć symboliczną przestrzeń ukraińskiej bajki ludowej

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад

Емблема «Просвіта»Просвітянин