Емблема «Просвіта»ПРОСВІТАЦИФРОВАЗнання · Люди · Майбутнє

Błogosław, duszo moja, Ukrainę!

Слово Просвіти, №20 за 2012 рік

W Ukraińskim Domu odbyło się wręczenie prestiżowej nagrody im. Iwana Ohijenki, której współzałożycielami są Ogólnoukraińskie Towarzystwo Iwana Ohijenki, Żytomierska Obwodowa Administracja Państwowa oraz Rada Obwodowa, Narodowy Związek Pisarzy Ukrainy, Fundusz Wspierania Rozwoju Sztuki, Ogólnoukraińskie Towarzystwo „Proświta” im. T. H. Szewczenki. Siedemnasty rok z rzędu jej laureatami zostają znani działacze literatury, nauki, oświaty, a także ci, którzy zdobyli uznanie w dziedzinie działalności społeczno-politycznej i duchowej. Od 1995 r., kiedy otrzymywali ją pierwsi laureaci w pomieszczeniu Brusiłowskiej Rejonowej Administracji Państwowej, aż do dnia dzisiejszego, 10 maja 2012 roku, kiedy jedna z najbardziej prestiżowych sal koncertowych stolicy zebrała uczestników, gości i widzów, przebyto ogromny dystans. Oceniany jest on nie latami, a tym, co zrobili laureaci, poziomem przywracania pamięci narodowej i zmianą stosunku społeczeństwa do jednego z najsławniejszych imion Ukrainy — I. I. Ohijenki. Szef Żytomierskiej Obwodowej Administracji Państwowej Serhij Ryżuk (z prawej) wręcza nagrodę im. Ohijenki Mykole Pokropywnemu. Żytomierskiej Obwodowej Administracji Państwowej i Radzie Obwodowej udało się godnie i na wysokim poziomie przeprowadzić niejedno wydarzenie upamiętniające Wielkiego Rodaka. Właśnie Wielkiego. Bo w konstelacji sławnych imion, z których szczyci się Ukraina, które przynosiły i przynoszą jej światową sławę, jasną gwiazdą płonie imię Iwana Ohijenki. „Wybitny działacz państwowy, społeczny i religijny, filozof, historyk, filolog, znawca sztuki, błyskotliwy pisarz Iwan Ohijenko stał się, — powiedział Wołodymyr Szynkaruk, prowadzący historyczno-krajoznawcze i kulturalno-oświatowe wydarzenie z okazji wręczenia nagrody im. Iwana Ohijenki, „Gorąca modlitwa moja — przede wszystkim za Was”, — symbolem talentu, wszechstronnej obdarowaności narodu ukraińskiego”. Nagroda jego imienia powołana jest, by czcić i wyróżniać tych, którzy kontynuują jego dzieło w dziedzinie humanitarnej. Miło zaznaczyć, że szczególnie w ostatnich latach to prestiżowe wyróżnienie nabiera coraz większego rozgłosu społecznego i wagi. Jeszcze jednym dowodem na to jest ceremonia uhonorowania laureatów nagrody im. Iwana Ohijenki w 2012 roku w Ukraińskim Domu. Pawło Mowczan, przewodniczący Komitetu ds. nagrody im. I. Ohijenki, otwierając uroczystości, miał rację, mówiąc, że postać Wielkiego Ukraińca jest jeszcze w drodze do nas. Wielu do dziś nie uświadamia sobie, co skłoniło Iwana Ohijenkę do przyjęcia święceń duchownych i zajęcia katedry metropolitalnej. Jakie były motywy, co zmusiło tego człowieka do podjęcia ogromnego, fundamentalnego trudu — przekładu Biblii? Wiadomo, że w tamtym czasie istniał już jej przekład na język ukraiński. Trudno zrozumieć, jak mógł ten człowiek w niezwykle skomplikowanych warunkach społecznych i bytowych pracować 24 godziny na dobę, pisząc w ciągu życia tysiące i tysiące stron opracowań naukowych, artykułów, książek z różnych dziedzin wiedzy. Jaki wyczyn, jaka siła kierowała nim, wtedy gdy zwracał światu ukraińskie skarby duchowości, badał źródła ukraińskiej kultury, ukraińskiego słowa… Nie mniej ważna jest potrzeba zrozumienia i wyciągnięcia wniosku, dlaczego obecnie my, mając już własne państwo, nie wypełniamy tych testamentów, które on nam pozostawił. Może dlatego, że zapomnieliśmy jego prorocze słowa: droga do Boga jest możliwa tylko wtedy, gdy opanowujesz ojczyste słowo, droga do Boga — przez ojczyste słowo. Obecni przychylnie przyjęli słowo Serhija Ryżuka, szefa Żytomierskiej Obwodowej Administracji Państwowej, który przejął sztafetę

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад

Емблема «Просвіта»Просвітянин