Сторінка · с. 12сторінка оригіналу ↗
Dzwonki przez serce
Слово Просвіти, №20 за 2012 рік
Inna RUSNAK, m. Nowodniestrowsk
Szkoła jest niezbywalną cząstką życia zasłużonego pracownika oświaty Ukrainy, posiadacza medalu im. Antoniego Makarenki i Orderu Przyjaźni Narodów, laureata nagrody im. O. Popowicza, honorowego obywatela miasta Nowodniestrowsk Anatolija Szambry, autora książki wspomnień „Dzwonki przez serce”, która niedawno ukazała się drukiem w czerniowieckim wydawnictwie „DrukArt” (projekt okładki — Wołodymyr Szpyrka).
W 1974 roku rozpoczęły się trudy i radości dyrektorowania Anatolija Wasylowicza w Nowodniestrowskiej Szkole Średniej, która stała się największa w rejonie, a potem — wśród największych szkół obwodu; uczyło się tu 1600 uczniów w 57 klasach. „To nie zwykła miejska czy wiejska szkoła, lecz szkoła-nowobudowa, która została wzniesiona równocześnie z budową najmłodszego miasta Bukowiny — Nowodniestrowska, a przede wszystkim — Dniestrowskich Elektrowni Wodnych i Elektrowni Szczytowo-Pompowej na rzece Dniestr” — czytamy w adnotacji do wydania. Tę szkołę autor kierował od 1974 do 2001 roku. W książce opowiada się o formach i metodach pracy zespołu, zamieszczono fotografie różnorodnych wydarzeń.
Na prezentacji książki kartami historii szkoły i losów ludzkich poprowadziły prowadzące święto: dyrektor miejskiego muzeum Halina Razgonjuk oraz autorka wstępu do wydania, członkini NSŻU, redaktorka gazety „Nasza gazeta. Nowodniestrowsk” Inna Honczar. Ciepłymi wspomnieniami podzieliła się nauczycielka języka i literatury ukraińskiej L. M. Popowa: „Kiedy po raz pierwszy w 1974 roku rozpoczęła naukę nasza placówka oświatowa, utworzona na bazie ośmioklasowej szkoły w Ożiwie, radość dzieci i rodziców, wzruszenie nauczycieli, postać Anatolija Wasylowicza, jesienne ciepłe, łagodne słoneczne promienie, różnobarwność kwiatów, srebrne dźwięki szkolnego dzwonka — wszystko to połączyło się w jedną, niewidzianą dotąd falę, która wzbiła się w górę, rozpoczynając kronikę tak drogiej nam szkoły. I choćby jakie trudności się pojawiały — wszystko było do pokonania. Jestem dumna, że stałam razem z utalentowanym dyrektorem i innymi członkami naszego małego, lecz zgodnego i ukierunkowanego na cel zespołu u początków oświaty w Nowodniestrowsku”.
Lata współpracy wspominali byli kierownik Sokyriańskiego rejonowego wydziału oświaty L. I. Mjech, ówczesna zastępczyni dyrektora ds. nauczania i wychowania T. D. Honczar, pierwszy zastępca ds. gospodarczych W. J. Tkacz, inni członkowie zespołu. „Jubilata” pozdrowił jeden z autorów przedmowy do tej kroniki, członek NSPU i NSŻU I. S. Nahirniak, kierownik wydziału polityki humanitarnej S. M. Łazarenko wraz z grupą pedagogów, sekretarz rady miejskiej M. W. Łutczak, zastępca przewodniczącego Sokyriańskiej RDA P. P. Beskupski. Na zakończenie autor serdecznie podziękował wszystkim, którzy pomogli przygotować i wydać jego pierwszeństwo.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
