Сторінка · с. 3сторінка оригіналу ↗
Pamięć o Bohaterze naszych dni...
Слово Просвіти, №20 за 2017 рік
Heorhij ŁUK’JANCZUK Zdjęcie autora 4 maja w Kijowie na Łukianowskim Cmentarzu Wojskowym (kwatera nr 4) odbyło się uroczyste odsłonięcie pomnika Ołeksandra Humeniuka, kombata i założyciela batalionu obrony „Kijowska Ruś”. Ołeksandr Łeonidowycz Humeniuk urodził się 5 sierpnia 1964 roku we wsi Jasenowe Druhe w rejonie lubasziwskim obwodu odeskiego, która w dobie Ukraińskiej Republiki Ludowej była jednym z centrów ruchu powstańczego. Ojciec trzech młodych kozaków (Swiatosława, Ołeha oraz Maksyma) bohatersko zginął dziesięć dni po swoim półwiecznym jubileuszu w pobliżu wsi Małoіwaniwka w rejonie perewalskim obwodu ługańskiego, wykonując zadanie bojowe... Pułkownik (pośmiertnie), kawaler orderu Bohdana Chmielnickiego III klasy (2014, pośmiertnie), orderu „Narodowy Bohater Ukrainy” (2015, pośmiertnie). Pokłonić się legendarnemu kombatowi Humeniukowi przyszli krewni i bliscy, ale najwięcej było towarzyszy broni... Podpułkownik Humeniuk był jednym z tych, którzy nie wysyłają do walki, lecz prowadzą do walki. Zawsze szedł na przedzie — jak legendarny w czasach URL pułkownik Petro Bołboczan. Dlatego cały batalion wierzył i ufał swojemu kombatowi. „Im bardziej dbasz o towarzyszy, tym silniejszy jest kolektyw — uważał „Batia”. — Najważniejsze, żeby politycy nie przeszkadzali nam wypełniać swój święty obowiązek wobec Ukrainy”. Ołeksandr Humeniuk poszedł bronić Ojczyzny dobrowolnie. Stworzył 11. batalion obrony terytorialnej „Kijowska Ruś” i został jego pierwszym dowódcą. Ze swoim batalionem wyzwolił pięć miast w obwodzie donieckim, osobiście brał udział we wszystkich bez wyjątku walkach. Zawsze potrafił dodać otuchy tym, którzy tracili ducha. Dbał o żołnierzy jak o swoje dzieci. A oni kochali go jak ojca. „Wojna ma wielkie minusy — mawiał — ale ma i plusy, gdyż dopiero ze stratami ludzie zaczynają rozumieć, czym jest Wolność i za jaką cenę jest ona zdobywana”. Swoje 50-lecie świętował w marszu — podczas przemieszczania batalionu z góry Karaczun pod Debalcewem. „Urodziny to nie święto, a podsumowanie tego, co zrobiłeś, a czego nie zrobiłeś” — uważał Ołeksandr Humeniuk. Na wojnie jak na wojnie: zakurzony, smagany wiatrem, spokojny i małomówny — taką zobaczyła kombata Humeniuka na górze Karaczun w Słowiańsku dziennikarka Wioletta Kyrtoka. Pani Wioletta jest wdzięczna losowi, że zdążyła wypowiedzieć słowa szacunku i wdzięczności Ołeksandrowi Humeniukowi. Cztery dni po jego śmierci, 19 sierpnia 2014 r., dzięki publikacji Wioletty dowiedzieliśmy się, jakiego patriotę-bohatera stracił nasz naród. Najdzielniejsi giną pierwsi... Do 15 sierpnia 2014 roku — ostatniego dnia życia kombata Humeniuka — w batalionie „Kijowska Ruś” nie było ani jednej straty! W tej walce zginął także jeden z najlepszych zwiadowców batalionu Ołeh Onykijenko — „Korsar”. Został ranny starszy porucznik Ołeksyj Demczenko. Ciężko ranny kulą dum-dum w twarz został Eduard Malowanyj. Morderców Ołeksandra Humeniuka i Ołeha Onykijenki — rosyjskich specnazowców — tego samego dnia wysłali do piekła żołnierze batalionu Humeniuka. Mężny, energiczny, zdeterminowany. Wymagający, ale sprawiedliwy. Z humorem, z uśmiechem na ustach, jak prawdziwy kozak. Takim zapamiętali go na zawsze towarzysze broni, przyjaciele i krewni. „Ta wojna pokazała, kto jest przyjacielem, a kto wrogiem. Ale wojna pokazuje także, jaką masz rodzinę” — mówił Ołeksandr Humeniuk. Żona Ołeksandra okazała się w najcięższych chwilach kozaczką, wierną przyjaciółką męża, następczynią, kontynuatorką jego dzieła. Żonie kombata Olenie Humeniuk przypadł w udziale niełatwy los samodzielnego wychowywania trzech synów Narodowego Bohatera Ukrainy. Swoimi wspomnieniami o Bohaterze podzielili się podczas odsłonięcia pomnika pułkownicy Wałerij Wowk i Ołeksyj Sawycz, autor pomnika, artysta ludowy Ukrainy. Żona Bohatera Ołena Humeniuk z jego synami Swiatosławem, Ołehem i Maksymem, pisarz Roman Kowal, autor pomnika artysta ludowy Ukrainy Anatolij Hajdamaka, honorowy przewodniczący Związku Oficerów Ukrainy Jewhen Łupakow, kobziarz Taras Syłenko, poetki Antonina Łytwyn i Zoja Rużyn, ochotnik ODC „Karpacka Sicz” Mykoła Tychonow oraz wolontariusze przy pomniku Ołeksandra Humeniuka
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
