Емблема «Просвіта»ПРОСВІТАЦИФРОВАЗнання · Люди · Майбутнє

WYDARZENIA, FAKTY, KOMENTARZE CO BĘDĄ NAM OBIECYWAĆ DALEJ?

Слово Просвіти, №22 за 2008 рік

Andrij ŁOZOWYJ Kijowianie wymienili Czernoweckiego na… Czernoweckiego. Mimo że urzędujący mer zgodnie z oczekiwaniami zwyciężył, sytuacja w kręgach władzy ukraińskiej stolicy prawdopodobnie ulegnie zmianie. Według prognoz ekspertów koalicyjną większość w przyszłej Radzie Miasta Kijowa stworzą Blok Łeonida Czernoweckiego, Blok Łytwyna, „Aktyw Społeczny Kijowa” oraz Blok Mykoły Katerynczuka. W związku z tym wkrótce nastąpi redystrybucja stanowisk. Ciekawostką jest jednak, komu oddadzą miejsca zastępców przewodniczącego Kijowskiej Miejskiej Administracji Państwowej i kto zostanie sekretarzem Rady Miasta Kijowa. Otoczenie kształtuje króla. Dzisiaj charakterystycznym zjawiskiem jest neofeudalizacja, polegająca na wzroście roli i wzmocnieniu autonomii władz lokalnych, a Kijów nabiera cech państwa w państwie. Zatem stolicę czekają zmiany. Przedterminowe wybory mera Kijowa i rady miejskiej zainicjował Blok Julii Tymoszenko, a 21 marca Prezydent Ukrainy Wiktor Juszczenko podpisał odpowiedni dekret. Łeonid Czernowecki zadziwiająco łatwo zgodził się na wybory — i Kijów zamienił się w muzeum technologii politycznych pod gołym niebem. Oficjalnych wyników jeszcze nie ogłoszono, jednak można z pewnością stwierdzić, że skutki tych wyborów wpłyną na sytuację polityczną w kraju. Według wstępnych podsumowań, wśród kandydatów na stanowisko mera Łeonid Czernowecki prowadzi z wynikiem 36,85 % głosów wyborców, Ołeksandr Turczynow zdobywa 18,64 %, Witalij Kłyczko — 17,77 %, Wiktor Pyłypyszyn — 6,55 %, Mykoła Katerynczuk — 4,33 %, Wasyl Horbal — 2,5 %, Ołeksandr Omelczenko — 2,7 %, Ołeh Tiahnybok — 1,35 %, Ołeksandr Pabat — 1,28 %. W wyborach do Rady Miasta Kijowa Blok Łeonida Czernoweckiego zdobył 30 %, BJuT — 22,45 %, Blok Kłyczka — 10,52 %, Blok Łytwyna — 8,08 %, „Aktyw Społeczny Kijowa” — 5,8 %, Kijowski oddział miejski Partii Regionów — 4,05 %, Blok Mykoły Katerynczuka — 3,99 %. Niektórym siłom politycznym nie udało się dostać do stołecznej rady miejskiej: Blok Ołeksandra Omelczenki otrzymuje 2,3 % głosów wyborców, Kijowski komitet miejski Komunistycznej Partii Ukrainy — 2,2 %, Kijowska organizacja miejska Wszechukraińskiego Zjednoczenia „Swoboda” — 2,08 %, Blok „Nasza Ukraina—Ludowa Samoobrona” — 1,99 %. Ostateczne obliczenia raczej nie zmienią znacząco sytuacji, więc można wyciągać wnioski. Nie należy odrzucać możliwości uznania wyborów za nieważne, zaskarżenia wyników i blokowania Rady Miasta Kijowa, ponieważ opozycyjne doświadczenie Tymoszenko i jej kreatywność w walce z oponentami może po raz kolejny zaskoczyć. A Julii Wołodymyriwnie, bez wątpienia, nie odpowiadają takie wyniki, biorąc pod uwagę to, ile wysiłku pani premier i BJuT włożyli w przeprowadzenie przedterminowych wyborów, popularyzację swojego zjednoczenia oraz Ołeksandra Turczynowa w szczególności. A Łeonid Mychajłowycz, pomimo przewagi nad resztą kandydatów, nie odpowiada bardzo wielu obywatelom. Ukraiński naród jest już zmęczony niestabilnością polityczną, podmioty władzy to rozumieją, a prawdopodobieństwo przedterminowych wyborów do Rady Najwyższej ożywia dążenia polityków do ostatecznego postawienia kropki nad „i” choćby w Kijowie. Dlatego spróbujmy przeanalizować, jaki będzie skład rady miejskiej stolicy. O prawdopodobnej koalicji już wspominano i nikt nie będzie zaskoczony, jeśli do większości przyłączą się deputowani z różnych frakcji. Na Ukrainie jest to dość powszechne zjawisko. Liderem opozycji, którą stworzą BJuT i Blok Kłyczka, zostanie Julia Tymoszenko. Politolodzy przewidują, że pozycja Partii Regionów w nowej kadencji będzie taka sama, jak w poprzedniej kadencji rady miejskiej. Czyli regionaliści nie staną się częścią większości, ale też nie będą zachowywać się jak opozycja. Można więc odnotować jeszcze większą deideologizację Rady Miasta Kijowa, ponieważ tym razem żadna siła, która jednoznacznie pozycjonuje się jako lewicowa czy prawicowa, nie przeszła. W najbogatszym mieście Ukrainy zwyciężają poglądy centrowe lub lobbingowi stołecznego biznesu najwygodniej jest ukrywać się za centryzmem, wykorzystując jednocześnie sytuacyjnie korzystne hasła lewicowe i prawicowe. Dość wysokie wyniki otrzymały też dwie przeciwne pod względem poglądów partie: WO „Swoboda” oraz KPU. Zgodnie z wynikami jednego z autorytatywnych exit-polli, zespół Ołeha Tiahnyboka miał nawet dostać się do rady miejskiej, ale tak się nie stało. Spośród sił, które nie zdobyły 3 %, warto wyróżnić Blok „Nasza Ukraina—Ludowa Samoobrona”. Istnieją różne punkty widzenia, dlaczego struktura z trzecią pod względem liczebności frakcją w Radzie Najwyższej tym razem znalazła się poza Radą Miasta Kijowa. Wołodymyr FERENC, m. Iwano-Frankiwsk Wszystkie nieprzyjemne wydarzenia na Ukrainie dzieją się na oczach sennych Ukraińców, często za pieniądze z budżetu, wszak większość podatników to etniczni Ukraińcy. Ci, którzy podważają narodowe fundamenty państwa, demonstrują niezrównaną bezczelność. Dlaczego ona rośnie? Dzięki dziwnej „tolerancji” ukraińskiej władzy, która nie śmie powiedzieć „nie” tym, którzy stają się bezczelni z każdym dniem. Boją się problemów z nośnikami energii, a jeszcze bardziej — oskarżeń o naruszenie wolności słowa, o zamach na tolerancję, demokrację, prawa człowieka, istnieją jeszcze setki innych formalnych tabu, którymi, jak czerwonymi flagami wilka, zręczni manipulatorzy otaczają ukraińską władzę. Nakładają pęta i na wszelki wypadek biją pod żebra oskarżeniami o ksenofobię, antysemityzm, homofobię, uciskanie mniejszości i zakaz języka rosyjskiego. Wkrótce państwo znajdzie się w komediowej roli podoficerskiej wdowy, która sama się wychłostała. A doprawdy, czyż nie jest samobiczowaniem otwieranie pomników Katarzyny II? Niemało ukraińskich partii otwarcie narusza Konstytucję, przynajmniej jej 10. artykuł, a Ministerstwo Sprawiedliwości nie widzi podstaw do anulowania ich państwowej rejestracji. Jeszcze trochę — i czara samopogardy zostanie przepełniona, a reagować będzie jakby za późno. Zaczną się już inne oskarżenia. Zdjęcie Ołesia Dmytrenka Główna przyczyna tkwi w tym, że odgałęzione od NUNS Blok Mykoły Katerynczuka oraz Blok Ołeksandra Omelczenki po prostu „zjadły” elektorat tych, od których się odłączyły. Nieracjonalne działania Sekretariatu Prezydenta sprowokowały niskie poparcie kijowian — taką opinię głosi dyrektor Agencji Modelowania Sytuacji Witalij Bała. Tymczasem szef Sekretariatu Prezydenta Wiktor Bałoha dowodzi, że przesłanka porażki „Naszej Ukrainy” tkwi w konfrontacji wewnątrz koalicji BJuT — NUNS. Blok Julii Tymoszenko twierdzi, że w rzeczywistości przegraną „Naszej Ukrainy—Ludowej Samoobrony” spowodowały działania Prezydenta. Pierwszy wicepremier Ołeksandr Turczynow, któremu udało się zdobyć „srebro” w wyścigu o fotel mera i potężnie zareklamować siebie jako „najlepsze, co jest w BJuT”, oświadczył „Ukraińskiej Prawdzie”, że wybory utrwaliły utratę zaufania do Wiktora Juszczenki z powodu podwójnych standardów pierwszej osoby państwa i jego Sekretariatu. A deputowany ludowy z BJuT Wołodymyr Połohało wypowiedział się tak: „Teraz Juszczenko śmiało może proponować Czernoweckiego na lidera NSNU”. Jeśli rozpatrywać brudną kampanię wyborczą mera i rady miejskiej Kijowa, pełną kłamstw, fałszu, masowych przekupstw i okrutnych iluzji, przez pryzmat zbliżających się wyborów prezydenckich, a może i przedterminowych parlamentarnych, to staje się straszno z powodu lekceważenia przez polityków realnych potrzeb i interesów narodu ukraińskiego, pogardy do niego, wyrażonej próbami odebrania prawa wyborczego poprzez podsuwanie mu pieniędzy, produktów i obietnic na granicy science fiction, jak mówią w ludzie: „Obiecanki cacanki, a głupiemu radość!”. W jakich to dobrodziejstwach najbliższej przyszłości będą nas przekonywać kandydaci na stanowisko Prezydenta Ukrainy w razie ich zwycięstwa?! Pozostało nam czekać, śledzić dalszy rozwój wydarzeń i mieć nadzieję na to, że wkrótce cała władza będzie w rękach odpowiedzialnych patriotów, których szczerze troszczy los Kijowa, każdego miasta i wsi, całej Ukrainy. Tymczasem ziemia drożeje… Petro MASLAK, proświcianin Każde państwo istnieje według ogólnych praw rozwoju społecznego. Uczeni dawno udowodnili, że w każdym kraju około 30 % populacji nie jest zdolne do samodzielnego myślenia. Taka liczba jest w przybliżeniu jednakowa w USA, Niemczech czy w Rosji, Chinach lub na Ukrainie. Tacy ludzie istnieją nie przypadkowo. Są potrzebni społeczeństwu. I przerobić ich nie sposób. Nie są źli ani dobrzy, po prostu taka jest ich natura, czyli takimi się urodzili. Śledząc jako naukowiec-analityk wstępne wyniki wyborów mera Kijowa i Rady Kijowskiej, chcę powiedzieć o tym, o czym nie piszą i nie mówią politolodzy. Na Czernoweckiego zagłosowało wciąż te same około 30 procent wyborców. Czy przypadkowa jest ta liczba? Zapewne nie, bo i na minionych wyborach była taka sama. Znając niektórych wyborców pana mera, można wyciągnąć wniosek, że obowiązująca we wszystkich rozwiniętych krajach norma, według której człowieka nie wybierają, jeśli zagłosowało na niego mniej niż 50 procent wyborców, jest w pełni uzasadniona. Zachodni analitycy-żartownisie nawet nazywają ją „antydebilną”. Wprowadza się ją, aby te znane nauce 30 % populacji nie wybierały dla siebie i dla 70 % skłonnych do analizy podobnych do siebie jednostek zarządzania krajem czy miastem. Prawdziwe wybory mera zaświadczyły, że na Ukrainie merem Kijowa, czyli stolicy, intelektualnego centrum państwa, mógł zostać człowiek, na którego zagłosowało mniej niż 10 % wyborców. Widocznie nasi wybrańcy ludowi koncentrują w sobie wszystkie negatywne cechy elektoratu, który na nich głosuje. Dlatego nie ma się co dziwić, że skutkiem „ludowego wyrażenia woli” stają się tępaki najwyższej próby. Oni są ekstraktem niedorozwoju i starczego marazmu słynnych 30 procent populacji. Czy potrzebne były te wybory? Tak, potrzebne. W społeczeństwie dojrzewa myśl o tym, że potrzebny nam nie nieudolny parlament czy lokalna jeszcze bardziej nieudolna rada, a lekarz-reanimator. Tylko działając w trybie jednoosobowego zarządzania państwem, bez wielomiesięcznego marazmatycznego blokowania trybuny, ten człowiek jest zdolny radykalnie zmienić sytuację w kraju na lepsze. Tą osobą musi być mężczyzna lub kobieta, która nie przestraszy się wziąć na siebie całej odpowiedzialności za Ukrainę i zabezpieczyć ją przed nieudolnym „wyrażeniem woli” wyborców, którzy sami sobie rady nie potrafią dać, a zmusza się ich do myślenia o czymś. Myślenie dla takich ludzi jest najcięższą pracą. Nasze społeczeństwo rozwija się siedmiomilowymi krokami. Socjaliści nie pokonali nawet dwuprocentowego progu. Prawie zniknął NUNS. Na granicy są regionali. Wszystko to wskazuje na to, że myśląca większość społeczeństwa jest już gotowa przyjąć radykalne idee, partie i „lekarza-reanimatora”. Jeszcze trochę chaosu i bezwładu w kraju, braku walki z korupcją w najwyższych organach władzy — i dojdziemy do tego, że do przejęcia władzy „lekarzowi-chirurgowi” wystarczy na cały kraj oświadczyć o swoich niezachwianych zamiarach zaprowadzenia w nim porządku.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад

Емблема «Просвіта»Просвітянин