Сторінка · с. 4сторінка оригіналу ↗
NA ALARM!
Слово Просвіти, №22 за 2011 рік
Dokończenie. Początek na str. 1. …W poniedziałek rano stałem w tym świętym dla nas, dla naszej historii miejscu. Szczyt Góry Starokijowskiej, dokładnie tam, gdzie była Cerkiew Dziesięcinna, otoczony jest wysokim drewnianym płotem. Pusto. Tłumy kijowian, gości miasta jeszcze nie zalały Góry. Prawie nikogo przy Muzeum Historii Ukrainy. Nikogo przy „kapliczce” Patriarchatu Moskiewskiego. Ale jaka tam kapliczka, to prawdziwa i niemała drewniana cerkiew! Przyczółek do dalszej okupacji Dziesięcinnej. W kaplicy tylko milicjant, pilnuje czy to jej samej, czy muzeum, czy Dziesięcinnej. Dziesięć metrów dalej stoją na miejscu te dwa skandaliczne, nowiutkie, niebieskie wagony budowlane. Zielony płot wokół szczątków cerkwi w jednym z miejsc został przez kogoś rozchwiany, zrobiono przejście. Żadnych znaków ochronnych, napisów, że wstęp tutaj jest wzbroniony, że to zabytek historyczny, teren badań naukowych, nie widać. Spokojnie wchodzę za płot i trafiam na ogromne ruiny. Boli na nie patrzeć. Przedostatniej zimy zawaliło się tutaj, nie wytrzymawszy ciężaru śniegu, liche zadaszenie, ustawione nad szczątkami cerkwi, miejscem wykopalisk archeologicznych. Drugi rok wszystko to jest pod gołym niebem, pod śniegami, deszczami i wiatrami. Gigantyczne wysypisko śmieci. A to nie tylko miejsce badań naukowych, ale i święte miejsce śmierci ostatnich obrońców Kijowa przed hordami! Ołeksa RIZNYCZENKO, dwukrotnie represjonowany, pisarz. 27 maja 2011 r. w Odessie wydarzyło się nadzwyczajne zdarzenie: na ulicę R. Karmena 10 o godz. 5.30 przyjechała brygada milicji i rozpoczęła przeszukanie w mieszkaniu Bohdana Osińskiego, czterdziestoletniego ukraińskiego dziennikarza. Postanowienie o przeszukaniu podpisał sędzia Żurik Serhij Wołodymyrowycz, najwyraźniej na żądanie śledczego Babajewa, który prowadzi sprawę próby podpalenia 20 stycznia 2011 r. biura regionalnych przy ul. Prochorowskiej 17. Trzech „poszukiwaczy” na czele z porucznikiem Iwanowem Ołeksandrem Jurijowyczem przez trzy godziny prowadziło przeszukanie, angażując dwóch sąsiadów jako świadków. Zabrali komputer i wszystkie nośniki, wyszywaną koszulę (!). Na koniec Bohdana Anatolijowycza Osińskiego około 8.30 zabrano do Malinowskiego rejonowego oddziału milicji. Wiadomo, że w przeddzień dnia Zwycięstwa w bezpośredniej transmisji kanału telewizyjnego ATV Bohdan Osiński dowodził nieprawomierności wywieszania czerwonego sztandaru. Jego oponentami byli deputowany Rady Najwyższej Ukrainy, komunista Carkow, oraz krymski „rusnak-jedynyszcz”, który dwa dni później zawiózł sztandar do Lwowa. Tow. Carkow w bezpośredniej transmisji groził – słyszała cała Odessa – dziennikarzowi, że jeszcze za to zapłaci. Odescy dziennikarze stanęli w obronie kolegi. Mamy nadzieję, że wesprą nas wszyscy, którym nie jest obojętna wolność słowa na Ukrainie.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
