Емблема «Просвіта»ПРОСВІТАЦИФРОВАЗнання · Люди · Майбутнє

KILKA SŁÓW O KURZYCH MÓŻDŻKACH, UKRAIŃSKIM KINIE I CZERWONEJ KSIĘDZE WRAŻENIA I NOTATKI WIDZA

Слово Просвіти, №22 за 2011 рік

Wiktoria KRAWCZUK, studentka Ostatnimi czasy coraz częściej przychodzi słyszeć o tym, że Ukraińcy są dalecy od prawdziwej sztuki. Nie będę wymyślać kryteriów dyferencjacji tego, co Polacy nazywają „sztuką elitarną”, i kiczu, ale jeśli wierzyć własnym oczom, to ukraińskie gusta są rzeczywiście dalekie od ideału. Oto na przykład na bezpłatne koncerty na Majdanie Niepodległości przychodzą tysiące ludzi, zapalają ich bezsensowne popowe piosenki. Ta młodzież może cały wieczór podskakiwać i krzyczeć upojonymi głosami coś w rodzaju: „Tina, kocham cię!”. Takie nietrzeźwe eksponaty można zauważyć w każdy weekend w centrum stolicy. Natomiast na retrospektywnych pokazach filmów z kolekcji festiwalu filmowego „Otwarta Noc” „Czerwona księga współczesnego ukraińskiego kina”, na które 28 maja poszłam z przyjaciółką, udało się zobaczyć zaledwie dziewięciu widzów (nie licząc nas). Teraz rozumiem, co próbowała wyrazić jedna moja znajoma pytaniem: „A czy my w ogóle mamy ukraińskie kino?”. Tak, mamy. Ale my go nie znamy. Co więcej: nie rozumiemy i nie wspieramy. Gdyby istniała Czerwona księga ukraińskiej kultury, to musielibyśmy wpisać do niej naszą współczesną kinematografię. Na festiwalu udało mi się nie tylko zobaczyć filmy krótkometrażowe („Długi spacer — na zawsze”, „Po drugiej stronie tęczy”, „Dzieciństwo”, „Odpowiedź na modlitwę”, „Winda”, „O biegu”, „Skrzydła”, „Egzekucja”, „Tragiczna miłość do zdradliwej Nuśki”), ale i obserwować reakcję na nie publiczności. „Długi spacer — na zawsze” Maksyma Bujnyckiego — film krótkometrażowy o miłości na motywach opowiadania Kurta Vonneguta — wywołał śmiech audytorium. Powstawało wrażenie, że niektórzy widzowie nastawili się wcale nie na oglądanie prac studenckich. Ale jeśli szczerze, to mnie najbardziej poraziła nie sama fabuła, nie jej wcielenie. Język ukraiński — naprawdę czysty jak kryształ. Z jakiegoś powodu moje stereotypowe myślenie nastawione jest na odebranie go jako szczęśliwego wyjątku, który bardzo rzadko zdarza się na ukraińskim ekranie. „Po drugiej stronie tęczy” wywołało niejednoznaczną reakcję. Widzowie nie od razu ocenili zamysł reżysera — przedstawić życie niemego teatru. Ale kiedy wszyscy zrozumieli, o co chodzi, to siedzieli w milczeniu i starali się patrzeć. „Dzieciństwo” — film o wyborze życiowej drogi. Publiczność nie do- Kadr z filmu krótkometrażowego „Cross” Maryny Wrody, laureatki Festiwalu Filmowego w Cannes kończyła, aby ocenić autorski zamysł. Ogólnoludzkiego wymiaru nabierają słowa Szewczenki: „A wszystkim nam razem na ziemi // Jednomyślność daj // I bratomiłość ześlij”. „O biegu” — tytuł mówi sam za siebie. Chłopak i dziewczyna spotykają się na przystanku. Autor próbował pokazać ich zachowanie, reakcję, emocje. Przebieżki po mieście dodawały filmowi beztroski i swobody. Taką nie do końca poprawnie odebrała wcieloną przez Dmytra Sucholytkiego-Sobczuka ideę — trzeba było usłyszeć nie słowa, a głos emocji aktorów: matki, która modli się za dziecko, ojca, który odprowadza syna w nowe życie, dziewczynę, która jest gotowa jechać za ukochanym, chłopaka, który stara się uspokoić swoje serce i jednocześnie zrozumieć wszystkich. „Odpowiedź na modlitwę” trwała zaledwie minut ze trzy, ale tego wystar-

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад

Емблема «Просвіта»Просвітянин