Сторінка · с. 9сторінка оригіналу ↗
„Jak wypiłem morze”
Слово Просвіти, №22 за 2012 рік
Dwa pęczki przebiśniegów
I ja bym tak chciał, i ja bym tak mógł, gdybym był już taki jak ten chłopak w czarnym ubraniu z twarzą pomalowaną sadzą, i ja bym tak przeniósł przez rzekę dwie dziewczynki, które z rana poszły po kwiaty.
Z rana jeszcze można było po kamieniach przebiec na drugi brzeg rzeki, żeby pójść na słoneczną niebieską górę po przebiśniegi, a po obiedzie, gdy słońce przygrzało, rzeczka napełniła się wielką wodą.
Teraz nijak przejść z powrotem, biegają po tamtej stronie rzeki z pęczkami przebiśniegów w rękach, płaczą, głośno wołają mamę, aż ludzie z naszego kąta się zeszli, i ja, mały, stoję w tłumie i widzę, jak chłopak w czarnym ubraniu z twarzą pomalowaną sadzą wchodzi w szybki nurt, nabrał wody pełne buty, zamoczył się aż do pasa, bierze dziewczynkę na ręce, niesie dziewczynkę z pęczkiem przebiśniegów w ręku — dwa pęczki przebiśniegów niesie — i przenosi na ten brzeg, potem wraca po drugą, bierze i tę dziewczynkę na ręce, znów niesie dziewczynkę z pęczkiem przebiśniegów w ręku — dwa pęczki przebiśniegów niesie — i przenosi na ten brzeg.
To ja, to ja, chłopak w czarnym ubraniu z twarzą pomalowaną sadzą, przenoszę przez wielką wodę dziewczynkę z pęczkiem przebiśniegów w ręku — dwa pęczki przebiśniegów.
Imiona siedmiokropkowych biedronek
Dziewczyna — początkujący entomolog — studentka pierwszego roku wydziału biologicznego zna imiona wszystkich siedmiokropkowych biedronek.
„Jak nazywa się ta biedronka, która wzlatuje z twojej dłoni — z opuszka kciuka?”
„Biedronka-leć-do-Iwanka”.
„Jak nazywa się ta biedronka, która wzlatuje z twojej dłoni — z opuszka palca wskazującego?”
„Biedronka-leć-do-Iwanka”.
„Jak nazywa się ta biedronka, która wzlatuje z twojej dłoni — z opuszka palca środkowego?”
„Biedronka-leć-do-Iwanka”.
„Jak nazywa się ta biedronka, która wzlatuje z twojej dłoni — z opuszka palca serdecznego?”
„Biedronka-leć-do-Iwanka”.
„Jak nazywa się ta biedronka, która wzlatuje z twojej dłoni — z opuszka małego palca?”
„Biedronka-leć-do-Iwanka”.
Kot z liczydłem
Sprawiono kota, młodego kota, bo stary już na nic się nie nadawał: ani mruczeć, ani łapać myszy,
...a skóra na bokach nawet wyłysiała — z kimś takim na kolanach nie usiedzisz!
A ten — jeśli nie mruczy u kogoś na kolanach, to łapie myszy, a jeśli nie łapie myszy, to mruczy u kogoś na kolanach, a sierść na bokach aż lśni.
A od pewnego czasu upodobał sobie bawić się liczydłem, które kiedyś znalazło się na podłodze i tak już tam zostało na długo: kiedy tylko go nie widzę, przewraca łapą koraliki tam i z powrotem, ale ile by nie przewracał, zawsze po prawej stronie wychodzą mu dwa koraliki.
To młody kot i nie wie, ilu ludzi umarło w naszym domu; gdyby wiedział, nie przypominałby mi tylko o dwóch, żebym ich zawsze pamiętał.
Bez książki
Chyba wyjdę z tej księgarni bez książki, której potrzebuję — pokazałem sprzedawcy półkę, na której stoi potrzebna mi książka, a ona stanęła przed półką, wyciąga to jedną książkę, to drugą, ale tej, która mnie interesuje, jakoś omija — i wzrokiem, i palcami — wpatrzyła się w grzbiet jakiejś książki, jakby zamarła, tak — stoi i zasłania swoim ciałem książkę, która mnie interesuje.
Proces szukania książki się przeciąga, już mi samemu jest niezręcznie, że sprawiłem sprzedawczyni tyle kłopotu, więc przepraszam i wychodzę z księgarni bez potrzebnej mi książki.
Konie nie puszczają mnie ze wsi
Wypadłem z czasu, nic wokół nie zauważam, nie wiem, ile czasu już tu jestem, w dolince, szukając pomocnej trawy, więc gdy podnoszę głowę, widzę konie: oto leżą wzdłuż pagórków wokół mnie, jeden przy drugim, tak gęsto, że nie wiadomo, gdzie kończy się jeden koń, a zaczyna drugi.
Leżą cichutko, odwróciwszy swoje nagrzane brzuchy, leżą tak długo, że z ich boków wyrosła już trawa i krzaki dzikiej róży i dzikiej róży szypszyny.
Kołem leżą wokół mnie, tworząc dla mnie końską niewolę — nijak przez nie przejść.
Ale konie jakby odgadują moje myśli o odejściu, o moim odejściu ze wsi — rozstępują się, podnosząc się, robią okna na wszystkie cztery strony — między pagórkami drogi w świat — same zaś zbijają się w niewielkie stadka, chodzą nie spiesząc się, skubią trawę pod nogami.
Konie zostają, a ja odchodzę ze wsi w świat.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
