Емблема «Просвіта»ПРОСВІТАЦИФРОВАЗнання · Люди · Майбутнє

UKRAIŃSKA KWESTIA KRYZYSU PAŃSTWOWEGO

Слово Просвіти, №23 за 2007 рік

Lubow HOŁOTA Jesienią, jeśli odbędą się wybory, będziemy mogli w pełni ocenić obywatelską i polityczną odwagę deputowanych ludowych dwóch frakcji opozycyjnych — BJuT i „Naszej Ukrainy”, którzy dobrowolnie złożyli swoje mandaty (nawiasem mówiąc, jest to pierwszy przypadek w historii parlamentaryzmu w Europie). Zatem, zgodnie z artykułem 82 Ustawy Zasadniczej, Rada Najwyższa powinna była ulec samorozwiązaniu i, zgodnie z najwyższymi ustaleniami politycznymi trójki W. Juszczenko—W. Janukowycz—O. Moroz, potwierdzić datę wyborów — 30 września. Jednak parlament koalicyjny, jak gdyby nigdy nic, kontynuuje pracę: 5 czerwca 262 deputowanych ludowych zarejestrowało się imiennie i pod przewodnictwem O. Moroza, który oświadczył, „że dopóki Centralna Komisja Wyborcza nie przekaże sygnałów, że tych, którzy odeszli, nie ma kim zastąpić i że mandaty zostały złożone, Rada Najwyższa będzie pracować”. Kurczowa próba utrzymania władzy, jawne nadzieje na „celową pracę” z „odmawiającymi” oraz proceduralne kruczki prawne jedynie pogłębiają kryzys polityczny w państwie: oczywiste są próby blokowania pozbawienia mandatów deputowanych opozycyjnych. Obserwatorzy polityczni już wyrażają przypuszczenia, że kolejnymi krokami koalicji będzie próba odciągnięcia wyborów na czas nieokreślony, a później socjaliści, komuniści i regionali mogą wezwać swoich wyborców do ignorowania wyborów. Strasząc naród „twardymi rządami prezydenckimi”, koalicja chce kontynuować zajmowanie się „tworzeniem prawa” w nieskończoność, to znaczy do otwarcia pierwszego posiedzenia Rady Najwyższej Ukrainy nowego zwołania. Zarówno Wiktor Janukowycz, jak i Ołeksandr Moroz jednoznacznie to oświadczyli. I tylko trzeci uczestnik wysokich negocjacji — Prezydent Wiktor Juszczenko jeszcze nie wyraził swojej opinii na temat tych zamiarów. Zatem o zakończeniu kryzysu na Ukrainie nie ma mowy, co więcej, staje się on przedmiotem międzynarodowych dyskusji i targów. Mówiąc o chęci zachowania równowagi sił, niedopuszczenia do monopolu władzy poprzez koncentrację jej w jednych rękach, zarówno Rosja, jak i Waszyngton, i Unia Europejska napomykają o tym, że na „Ukrainie nie ma oponentów politycznych, którzy nie wyszliby z prawego pola”. A prezydent W. Putin, „demokrata czystej wody”, pożałował „chłopaków z Ukrainy”, którzy od demokracji rwali się w stronę autokracji… Właściwie, jeśli się zastanowić, to stworzenie przez frakcje SPU, PR i KPU koalicji w lipcu ubiegłego roku właśnie to oznaczało, a ta nietolerancja, polityczne bezguście i brutalność (czego warte są łyse „wyrocznie” i „pytie” z bazarowymi głosami!), które panują w parlamencie i na antenie (czy nie warto zaprzestać transmisji posiedzeń RN?), zmuszają do ubolewania nad Prezydentem W. Juszczenką, który nie odważył się rozwiązać Rady Najwyższej jeszcze na początku 2005 roku. Bezsprzecznie, imię kryzysu to walka o władzę. I nie jest to już banalne kłócenie się o miskę, a próba zmiany ukraińskiej drogi, ekonomicznego i humanitarnego rozwoju społeczeństwa, na którego życiu zgubnie odbijają się wzajemne zwalczanie się najwyższych władców. Ukraińcy coraz bardziej męczą się kryzysem politycznym, który powoli, ale groźnie nabiera cech zarówno ekonomicznych, jak i destabilizacyjnych — w odniesieniu do porządku społecznego i obywatelskiego, i grożą moralną depresją społeczeństwa, rozbudzonego pomarańczowym Majdanem 2004 roku. Błądzenie labiryntami poradzieckiego minotaura, faktyczny brak narodowo zaangażowanej elity ekonomicznej, rozmywanie tożsamości narodowej Ukraińca na tle braku państwowej idei narodowej nie dają nadziei na szybkie przezwyciężenie ukraińskiego kryzysu. Naród już dawno zrozumiał, że nieodpowiedzialność i bezkarność polityków najwyższego szczebla stwarzają zagrożenie zarówno dla państwowości, jak i dla prawa oraz ustawy. „Ryba psuje się od głowy”, a wyrzuty dotyczące niskiej moralności i świadomości będą wysłuchiwać szeregowi członkowie społeczeństwa. Zastraszanie i prześladowania staną się metodami zarządzania, pierwsze dzwonki — bicie ludzi na stadionie, obietnice przypomnienia każdemu, kto co mówił i mówi, rozchwianie władzy sądowniczej, która raczej nie obroni gwarantowanych praw i wolności obywatela. Imię naszego kryzysu to kwestia ukraińska. W aspektach geopolitycznym, międzynarodowym, wewnątrzpaństwowym. Rozwiązywać i rozwiązać kwestię ukraińską trzeba i można nie formalnie, kiedy ta czy inna junta oligarchów opłaci sukces polityczny i wygraną tej czy innej siły politycznej. Jedynie wola polityczna i decyzje polityczne są zdolne rozwiązać kryzys, który z każdym dniem coraz bardziej zagraża ukraińskiej państwowości, przybliżając dyktaturę oligarchów. A, jak wiadomo, aby rozwiązać problem, warto go bezlitośnie i dokładnie zdiagnozować oraz nazwać. Piętnastoletnia anihilacja tego, co narodowe na Ukrainie, brak państwowego programu likwidacji kolonialnych i postkomunistycznych standardów form życia i działalności społeczeństwa, ciągłe zdrady władzy wobec narodu i państwa nie dają nadziei na szybkie rozwiązanie kryzysu. Jedynie te siły polityczne, które nie przestraszą się sformułować kwestii ukraińskiej i dać na nią odpowiedź w swoich programach politycznych, są warte poparcia narodu. Być może właśnie to doprowadzi upragnioną połowę wyborców do lokali wyborczych nie jako kurczęta, które liczy się jesienią, a jako naród, który ma państwowość i któremu potrzebna jest ukraińska władza.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад

Емблема «Просвіта»Просвітянин