Емблема «Просвіта»ПРОСВІТАЦИФРОВАЗнання · Люди · Майбутнє

PRZEZ CIERNIE DO

Слово Просвіти, №24 за 2004 рік

W PRZEDEDNIU Dwiema ogromnymi łyżkami dziegciu do ostrożnego ocieplenia ukraińskich stosunków z Zachodem stały się wybuchy najpierw w Artemiwśku, potem — pod Melitopolem. Chociaż o wysokim poziomie dyscypliny i zdolności bojowej ukraińskiego wojska jego głównodowodzącemu L. Kuczmie i bez wspomnianych przykrości mówić podczas szczytu nie przyszłoby. W końcu i udział Prezydenta w tureckim zgromadzeniu sojuszu jeszcze niedawno stał pod znakiem zapytania, oficjalne zaproszenie nadeszło na liczone tygodnie przed wydarzeniem. Nieprzypadkowo jeszcze pod koniec maja polski sekretarz bezpieczeństwa narodowego Marek Siwiec, przebywając z wizytą w Kijowie, wyrażał życzenie o konieczności przedstawicielstwa Ukrainy w Stambule „na najwyższym szczeblu”. Jednak jeszcze kilka tygodni temu o takim szczeblu dla Kijowa nie było mowy. Tymczasem żadna z wizyt w naszej stolicy wysokich zachodnich urzędników nie obywała się bez uprzejmego przypominania Leonidowi Danyłowyczowi o konieczności otwartych i uczciwych wyborów. O tym mówili wszyscy — od Zbigniewa Brzezińskiego po Wesleya Clarka, byłego kandydata na prezydenta USA i byłego dowódcę sił zbrojnych NATO w Europie. Temat wyborów prezydenckich na Ukrainie, zapewne, będzie poruszany także w Stambule. Czym jeszcze, oprócz deklaracji, poświadczy głowa państwa ukraińską determinację do integracji z strukturami euroatlantyckimi, na razie nie wiadomo. Ponadto nie udaje się zdać relacji z pomyślnego wdrożenia reformy wojskowej: w zeszły czwartek parlament nie przegłosował liczebnej redukcji wojskowych. Jedyny ukraiński atut przed sojuszem — to obecność naszego kontyngentu w Iraku, „gorącym punkcie”, któremu pisane było „odmrozić” dialog Kijowa z Waszyngtonem. Sekretarz parlamentarnej Komisji do spraw bezpieczeństwa narodowego i obrony Heorhij Manczulenko („Nasza Ukraina”) przypuszcza, że w Stambule Leonid Kuczma usłyszy już znane żądania: — Będzie mowa o wolności słowa na Ukrainie, przeprowadzeniu przejrzystych wyborów prezydenckich z równymi możliwościami dla wszystkich kandydatów, przestrzeganiu praw człowieka — czyli, wszystkich warunkach, które stawia się krajom w odniesieniu do ich zgodności z euroatlantyckimi standardami. — To, że Rada Najwyższa odmówiła głosowania za redukcją personelu armii, jakoś wpłynie na nasze stosunki z NATO? — Oczywiście, w sojuszu śledzą takie wydarzenia, choć my i nie złożyliśmy oficjalnej deklaracji o chęci wstąpienia do NATO, — jest tylko deklaracja. NATO mówi tak: musicie zbliżyć się do naszych standardów w dziedzinie obrony i bezpieczeństwa, a jak to robić, decyduje właściwie strona ukraińska. NATO nie stawia żądań, żebyśmy obowiązkowo zredukowali swoje siły zbrojne, w żadnym wypadku kwestia tak nie stoi. Niestety, w ukraińskiej interpretacji reforma wojskowa sprowadziła się do szeroko zakrojonej redukcji, czym faktycznie wyrzucono by na ulicę dużą liczbę wojskowych i cywilnych pracowników sił zbrojnych. Oczywiście, parlament nie mógł poprzeć takiej inicjatywy. Potrzebna jest pewna redukcja, ale nie w takiej skali, jak proponowano. Przejście naszego wojska na trzyrodzajowe siły zbrojne, jak to przyjęto w wielu krajach świata, — to bezwarunkowy pozytyw, za tym zagłosowała Rada Najwyższa. To, właściwie, i będzie przewidywać pewną redukcję — powiedzmy, na bazie sił powietrznych i wojsk obrony powietrznej zostaną stworzone jednolite siły powietrzne, będą uwalniać się struktury, które do tej pory nierzadko dublowały jedna drugą. — Polski kontyngent w Iraku będzie się rozszerzał. Czy oznacza to liczebne zwiększenie naszego batalionu w tym kraju? — Tak kwestia nie stoi i nie będzie stać. Rada Najwyższa zatwierdziła liczbę 1800 osób — pod względem liczebności to dzisiaj czwarty kontyngent w Iraku po USA, Wielkiej Brytanii i Polsce. Chociaż obecnie jest tam 1653 osoby, wszystkie miejsca nie są wypełnione. Sądzę, że dzisiaj w porządku obrad — kwestia wysłania tam śmigłowców wsparcia ogniowego. — W pewnej mierze ukraińscy żołnierze sił pokojowych w Iraku pozostają zakładnikami naszego mniej więcej stabilnego dialogu z Zachodem i NATO, w szczególności. — Trudno mi się z tym zgodzić. Jeśli mowa o jakichś poważnych obietnicach Zachodu, to są one możliwe tylko pod warunkiem adekwatnego zachowania ukraińskiej władzy, która w wielu przypadkach nie działa w ukraińskim interesie. Kiedy zostanie wybrany nowy Prezydent, Zachód zupełnie inaczej będzie rozmawiał z Ukrainą. Ludmyła PUSTELNYK Stambulski szczyt NATO 26—28 czerwca raczej nie zmieni znacząco naszych stosunków z sojuszem, które mają status szczególnego partnerstwa. Osobliwość na przestrzeni minionych lat polega na wzajemnych zapewnieniach o dobrych intencjach, które na razie nie zmaterializowały się jakimiś gwarancjami czy obietnicami.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад

Емблема «Просвіта»Просвітянин