Сторінка · с. 4сторінка оригіналу ↗
Wariagowie wewnętrzni i wariagowie zewnętrzni
Слово Просвіти, №24 за 2012 рік
Wasyl OWSIIENKO, laureat nagrody im. Wasyla Stusa Zaprzyjaźniliśmy się w 1974 roku w Mordowii, gdzie razem odbywaliśmy karę za „antysowiecką działalność”. Ja – za rozpowszechnianie ukraińskiego samizdatu, a Petro – za to, że wraz z przyjaciółmi wzniósł nad Czortkowem cztery flagi narodowe 22 stycznia 1973 roku (tego dnia w 1918 roku Centralna Rada ogłosiła Ukrainę niepodległym państwem). Prezydent Wiktor Juszczenko dekretem z 18 sierpnia 2006 roku odznaczył Petra Wynnyczuka i siedmiu jego towarzyszy broni orderami „Za męstwo” I stopnia. Ich imiona wyryto na tablicy pamiątkowej, poświęconej 26 stycznia 2012 roku na budynku Czortkowskiego Kolegium Pedagogicznego, gdzie również zawiesili flagę. Ale bohater Petro Wynnyczuk, wywalczywszy niepodległość Ukrainy od Moskwy, musiał szukać zarobku w tejże Moskwie. Czyż wyzwolił się on od Moskwy? Bo państwo Ukraina nic mu, poza orderem, nie dało. On, co prawda, i nie prosił, bo największą nagrodą i zapłatą było podniesienie narodowej flagi nad całą Ukrainą. Ale czy Ukraina pod niebiesko-żółtą flagą stała się rzeczywiście niepodległa? Osobiście ja za Prezydenta Juszczenki, przynajmniej przez pierwsze pół roku, czułem się szczęśliwy. Bo niby spełniało się nasze odwieczne marzenie: wreszcie na Ukrainie – ukraińska władza. To szczęście trwało tylko 5 lat. A obecnie, za Prezydenta Janukowycza, czyja u nas władza? Z przyzwyczajenia mówią: ukraińska władza. Ale spójrzmy, kto teraz na Ukrainie włada. Kim jest Wiktor Fedorowycz Janukowycz? Ojciec jego, Fedir Wołodymyrowycz, urodzony w 1923 roku we wsi Januki w obwodzie witebskim (Białoruś), za „dezerterstwo i pomocnictwo niemiecko-faszystowskim okupantom” odbywał karę w obwodzie stalińskim (donieckim). W internecie do dziś jest dokument: KGB Białorusi proponuje KGB obwodu stalińskiego zwrócić pięciu więźniów, w tym F. W. Janukowycza, w celu dodatkowego śledztwa (zob.: http://ord-ua.com/2007/09/25/politsajska-ya-blyaha). Widocznie za grzech ojca duch poległych czerwonoarmistów uderzył „Głównodowodzącego” wieńcem. Bo za grzechy trzeba odpowiadać do siódmego pokolenia. Po zwolnieniu Fedir Janukowycz ożenił się z Rosjanką Olgą Semionowną Leonową z obwodu orłowskiego (Rosja). Urodziwszy syna Wiktora, po dwóch latach zmarła. Ojciec zostawił syna babci. I na wychowanie ulicy. W zeszłym roku, w lutym, W. F. Janukowycz, szykując się do wyjazdu do Polski, rozsiewał plotki, że jego dziadek i pradziadkowie byli litewskimi Polakami, katolikami. Tylko – broń Boże! – nie Ukraińcami. Można być Ukraińcem z rodu, a można – z ducha, z wychowania. Janukowycz w żadnym wypadku nie jest człowiekiem ukraińskiej kultury. On w swoje prawie 60 lat po raz pierwszy na grobie Tarasa Szewczenki przeczytał sylabizując ze ściągi: „I na stronie koła ich postawię słowo” (zamiast „I na straży koło nich…”). To było odkrycie w geometrii: dotąd strony miał trójkąt, wielokąt, a koło strony nie miało, bo ono jest okrągłe. A w Humaniu czyta: „Gułag Artiomowskij”. Zamiast „Hułak-Artemowski”. Zmodyfikowany GUŁAG on zna z własnego doświadczenia, a „Artiomowsk” – to gdzieś w pobliżu jego rodzinnego Jenakijewego. Co już mówić o „wielkim ukraińskim poecie Antonie Czechowie”. Za to WeFe – „proFFesor”! Janukowycz – poza ukraińską kulturą. I w ogóle poza jakąkolwiek kulturą. Nie darmo Janukowycz w strefie miał niby „ksywkę” Cham. Tam zaprzyjaźnił się z „gospodarzem” strefy, który miał, jak na moje ukraińskie ucho, wymowne nazwisko Lewoczkin. Co nie przeszkodziło mu później stanąć na czele Departamentu Wykonywania Kar. Janukowycz pod jego opieką „wstał na drogę poprawy” i został przedterminowo zwolniony. Kto siedział, ten wie, za co zazwyczaj, Zdjęcie Ołeksandra Łytwynenki zwalniano przedterminowo… Teraz przełożonym Janukowycza jest syn tego Lewoczkina, Serhij Wołodymyrowycz – Szef Administracji Prezydenta. Trzeci, chyba, Azarow. Ten „chłopak z Kaługi” przybił do obwodu donieckiego w 1984 roku. Mówią, potomek „czerwonych Łotyszy”, który wstydził się z jakiegoś powodu nazwiska swojego ojca (Pachło Jan Robertowycz) i przyjął żony. Myślałem, że książę Światosław Igorowicz rozgromił Kaganat Chazarski jeszcze w 969 roku. Aż tu nie: Nikołaj Janowycz – do dziś pełnoprawny kagan Ukrainy! On codziennie publicznie znęca się nad językiem ukraińskim. Kto tam czwarty? Może Serhij Łeonidowycz Tihipko ze wsi Dragoneshti w Mołdawii, który nie potrafi poprawnie po ukraińsku napisać swojego nazwiska? Pochodzi ono od dźwiękonaśladowczego „tyhypnuty” – uderzyć czymś ciężkim. Niedawno w telewizji „tyhypnął” mnie szczerym wyznaniem, że swoje pieniądze trzyma w strefie offshore. Czyli nie płaci podatków państwu, w którym pracuje jako wicepremier. Wezwanie młodego Puszkina: „Mój druhu! Ojczyźnie poświęćmy duszy piękne porywy!” nie jest dla niego. Dalej w randze, chyba, sekretarz Rady Bezpieczeństwa Narodowego i Obrony. Do niedawna kierowała nią ginekolog z obwodu czelabińskiego Raisa Wasyliwna Bohatyriowa (z domu Łaktionowa). Teraz bezpieczeństwo i obronę Ukrainy gwarantuje nam „doniecki” milioner Andrij Petrowycz Klujew. Skąd pochodzą jego rodzice – Internet milczy. Może z „dwudziestopięciotysięczników”. Albo z przesiedleńców, których nawieziono z Rosji do opustoszałych po głodzie w 1933 roku ukraińskich wsi. Oficjalnie określano to terminem „dosiedlenie”. Hołodomor – to nie jest ich historia, dlatego Janukowycz i jego otoczenie nie uznają ludobójstwa narodu ukraińskiego. Bo oni są fizycznymi lub ideowymi spadkobiercami organizatorów i wykonawców tego ludobójstwa. W czasach sowieckich bojową awangardą KPZR było KGB. Partia Regionów, która składa się głównie z Rosjan i solidnie zrusyfikowanych „donieckich”, też chce mieć solidną tarczę. Dlatego w lutym 2012 roku postawiła na czele Służby Bezpieczeństwa Ukrainy szczerego Moskala… Pardon, urodzonego w obwodzie moskiewskim Ihora Ołeksandrowycza Kalinina – kadrowego kagiebistę (kandydat nauk wojskowych ze specjalności wywiad i obce armie). Czyli SBU pod jego mądrym kierownictwem staje się strukturą, która otwarcie wysługuje się FSB Rosji. Jeszcze niedawno ministrem spraw wewnętrznych u nas był Anatolij Wołodymyrowycz Mohylow, rodem z Pietropawłowska Kamczackiego. Który w przeddzień Dnia Jedności 2011 roku krakał nam o „krwi”. W Moskwie, 30 maja 2012 roku, na zawał serca zmarł mój 58-letni przyjaciel Petro Wynnyczuk. On wraz z synem i współmieszkańcami wsi po raz kolejny pojechał tam do pracy jako budowlaniec. A wrócił z Moskwy w trumnie.
przelotem”. A w zeszłym roku został Przewodniczącym Rady Ministrów Autonomicznej Republiki Krymu. Chociaż większość życia przeżył na Ukrainie („doniecki”!), to kalać swoje „szlachetne” usta językiem ukraińskim czy krymskotatarskim (jak tego wymaga Konstytucja) nie życzy sobie i żąda nadania statusu państwowego jego ojczystemu, rosyjskiemu językowi. Nie pomyliłem się w „tabeli rang”: liczebność milicji u nas jest dwukrotnie większa niż żołnierzy. Obecnie nawet to drugorzędne stanowisko nie jest powierzane tubylcom. Dlatego Janukowycz sprowadził sobie na to stanowisko Rosjanina Dmytra Albertowycza Sałamatina. Pochodzi z Karagandy (Kazachstan). Ma zasługi bojowe: bił się w Radzie Najwyższej Ukrainy, do której trafił nielegalnie. Ten rosyjski obywatel otrzymał obywatelstwo Ukrainy 6 grudnia 2005 roku. Zgodnie z ustawą, aby zostać deputowanym ludowym Ukrainy, trzeba być obywatelem Ukrainy przez co najmniej 5 lat. A Sałamatin został deputowanym z listy PR już w 2006 roku. Jaki naród reprezentował ten „deputowany ludowy” w Radzie Najwyższej? Kazachski? Rosyjski? Partię Regionów! Czyżby ten rozrabiaka (z zawodu górnik) miał bronić Ukrainę przed agresją swojej własnej ojczyzny — naszego najbardziej zaciekłego historycznego wroga — Rosji? Jeszcze jeden wicepremier, Borys Wiktorowycz Kołesnikow, pochodzi z Mariupola. Czyli „doniecki”. Ktoś słyszał od niego choć jedno, choćby zniekształcone, ukraińskie słowo? Albo ługańczyk Ołeksandr Serhijowycz Jefremow — lider frakcji Partii Regionów w Radzie Najwyższej. Formalnie Przewodniczącym Rady Najwyższej jest Ukrainiec Wołodymyr Łytwyn, który „przyłączył się” do regionalnych. Ale dyrygentem parlamentu jest Rosjanin Mychajło Wasylowycz Czeczetow, który urodził się w obwodzie kurskim. Jak machnie — tak większość zagłosuje. A macha tak, jak piszą na Bankowej. Prezes Narodowego Banku — Serhij Hennadijowycz Arbuzow, Rosjanin, „doniecki”. To jakiej narodowości jest u nas bank? Prokurator Generalny Ukrainy Mykoła Pawłowycz Pszonka — też „doniecki”. „Doniecki” — to już prawie „rosyjski”. Mówią, że na Doniecczyźnie niebezpiecznie wychodzić na ulicę: teraz łapią, wiozą do innego obwodu i stawiają jakimś naczelnikiem, choćby i drobnym. Nawet dyrektorzy cmentarzy są już „donieccy” — dochodowe miejsce! „Wszystko będzie Donieck!”. Jeden tylko Dima Tabacznyk — „rdzenny kijowianin”, z Podołu. Przed dwoma laty, w czasopiśmie „Knyhołub”, bezwstydnie chwalił się: „Dziadek ze strony ojca był zagorzałym bolszewikiem lat dwudziestych; dziadek — wykładowca i profesor katedry ekonomii politycznej, wyrazisty i szalony zwolennik władzy radzieckiej”. Zrozumiałe, dlaczego wnuk szalonego (czyli krwawego) bolszewika-czekisty tak samo szalenie nienawidzi wszystkiego, co ukraińskie. Uważa on, że „nie można prowadzić polityki kulturalnej tylko w interesach wąskiej warstwy ukraińskojęzycznej inteligencji, która po prostu boi się konkurencji we wszystkim”. Pseudopułkownik, doktor nauk historycznych, rzekomy autor dwóch dysertacji o represjach na Ukrainie w latach 20–40. dobrze wie, gdzie podziała się „ukraińskojęzyczna inteligencja” i kto wtedy pracował w CzeKa-GPU-NKWD-KGB. Koledzy z roku Tabacz-
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
