Сторінка · с. 10сторінка оригіналу ↗
OCHRONA SKARBCA PISMA ŚWIĘTEGO Przez 20 lat pracy Ukraińskie Towarzystwo Biblijne wydrukowało i rozprowadziło ponad pięć milionów Biblii w języku ukraińskim
Слово Просвіти, №26 за 2011 рік
Dmytro STEPOWYK, doktor filozofii, doktor nauk teologicznych, profesor, członek Zarządu Głównego UTB od 1991 roku, wiceprezes UTB w latach 1994—2003, akademik Akademii Nauk Szkoły Wyższej Ukrainy. Zakończenie. Pocz. w nr 24 z 2011 r. W dyskusji nad sprawozdaniem wystąpili Terry Herbert ze Zjednoczonych Towarzystw Biblijnych, Mykoła Melnyk, Borys Tymoszenko, Mykoła Żukaliuk, Dmytro Stepowyk, Witalij Kozubowski, Leonid Rudenko z Wszechzwiązkowego (później Rosyjskiego) Towarzystwa Biblijnego, ks. Bohdan Mychajłeczko, ks. Wałerij Szkarupśkyj oraz inni delegaci. A delegatów w sumie było 68. Pierwszy Zarząd Główny UTB został wybrany na konferencji założycielskiej w składzie 15 osób. Na prezesa UTB wybrano jednogłośnie Jakiwa Duchonczenkę, na wiceprezesa — pisarza Borysa Tymoszenkę. Na pierwszym posiedzeniu Zarządu Głównego UTB mianowano dyrektorem wykonawczym Pawła Stawnijczuka. Odpowiedzialnym za przekład Słowa Bożego zostałem mianowany ja, za drukowanie przekładu — Pawło Stawnijczuk, za rozpowszechnianie Biblii między Kościołami — Borys Tymoszenko. Oczywiście konferencja przyjęła statut, w którym mowa była o tym, że każdy Kościół, mały czy duży pod względem liczby swoich wiernych, ma być reprezentowany w Zarządzie Głównym UTB przez dwie osoby. A Zarząd Główny zbiera się cztery razy w roku, pod koniec każdego kwartału w środy. Nie pamiętam, kiedy oficjalnie zarejestrowano ten statut, ale kierownicy Towarzystwa i osoby odpowiedzialne zbierali się tamtego lata i jesieni 1991 roku częściej. Tak, zbieraliśmy się u Jakiwa Duchonczenki w jego biurze przy ul. L. Tołstoja 3a 9 lipca, 19 sierpnia, 5 września, potem — w październiku, listopadzie i grudniu 1991 roku. Szczególnie niepokojące było posiedzenie 19 sierpnia. Właśnie ogłoszono w środkach masowego przekazu, że w Moskwie utworzono państwowy komitet stanu wyjątkowego (tzw. „GKCzP”) i odsunięto od władzy Michaiła Gorbaczowa. Zebraliśmy się, aby przemyśleć i zdecydować, co będzie z nowo utworzonym UTB przy nowym dyktatorskim prostalinowskim reżimie. Duchonczenko bardzo spokojnie swoim aksamitnym basem uciszył nasze niepokojące emocje, mówiąc, że UTB zostało stworzone z woli Bożej, a co jest Boże, to jest niezwyciężone. I przekonaliśmy się, pomodliwszy się do Boga tego dnia, w wielkie święto Przemienienia Pańskiego, że Boża sprawa jest rzeczywiście nie do pokonania: 24 sierpnia przeżyliśmy niebywałe uniesienie, kiedy „GKCzP” zmyła fala historii, a Ukraina stała się samodzielnym niepodległym państwem, wychodząc ze składu ZSRR. Temu wydarzeniu i zadaniom dalszej pracy UTB poświęcone było posiedzenie Zarządu Głównego UTB 5 września 1991 roku. Tymczasem ja zacząłem bardzo pilnie pracować nad poszukiwaniami wysoko wykwalifikowanego tłumacza Biblii z języków oryginalnych. To była moja praca nie na dni, tygodnie, miesiące, ale na lata. Spotkałem się i przetestowałem z kolegami wielu pretendentów na tłumacza, nie porzucając oczywiście swojej głównej pracy w Instytucie Sztuki, Folklorystyki i Etnologii Akademii Nauk Ukrainy. Dało to możliwość mi wraz z kierownikami UTB szukać specjalistów od przekładu właśnie w kręgach akademickich. Niestety, w obu językowych instytutach akademickich (Instytucie Językoznawstwa im. Potebni i Instytucie Języka Ukraińskiego) nie okazało się, że są specjaliści — znawcy dawnych języków archeologicznych, gotowi tłumaczyć Biblię. Ale w ciągu 1991—1993 lat do UTB i do mnie osobiście jako odpowiedzialnego za przekłady zwróciło się aż siedem osób, które chętnie, z zapewnieniami, wzięłyby się za przekład Biblii. Podam ich nazwiska i imiona w porządku alfabetycznym: Herasymczuk Les (zapewnił, że samodzielnie opanował dawne języki i zna terminologię biblijną, toponimikę itp.), Dułuman Jewhraf (zapewnił, że ma prawie gotowy przekład Biblii), Zajac Borys (profesor-językoznawca z Równego), ks. Łutkowśkyj Leonid (pokazał nam swoje próby biblijnych przekładów, fragmentami wydrukowanych w kijowskich czasopismach „Witchyzna”, „Łjudyna i Swit” w latach 1990—1991), Mazore Illa (wykładowca hebraistyki w Instytucie Filologii Kijowskiego Narodowego Uniwersytetu im. Tarasa Szewczenki, zapewnił, że jest specjalistą od przekładu Starego Testamentu), Mostowyj Mykoła (profesor z m. Gorłówka w obwodzie donieckim, zapewnił, że pracuje nad przekładem Nowego Testamentu), ks. Turkonak Rafał (naukowiec, mnich-biblista, ma znaczne opracowania przekładów biblijnych). My w UTB wysłuchaliśmy wszystkich pretendentów, zapoznaliśmy się z ich próbami w przekładach, przeprowadziliśmy swoisty konkurs. To zajęło dużo czasu i energii, ale to konieczne było zrobić dla obiektywizmu. Ich przekłady pokazywaliśmy recenzentom z instytucji akademickich i uniwersytetów, a także z ukraińskiej diaspory, ale przede wszystkim — głowom Kościołów, członkom UTB. W moim archiwum figuruje 16 recenzentów, którzy zapoznali się z opracowaniem kandydatów na przekład Biblii pod egidą UTB, wśród nich znani profesorowie-filolodzy S. Semczynśkyj i A. Sodomora, sławny tłumacz literatury klasycznej Hryhorij Koczur, bibliści Jan-Maria Andrzejewski i Iwan Petrośkyj, specjaliści od języka starogreckiego biskup Danyjił Czokaliuk i wykładowca Ołeksandr Kysluk, pastorzy Wołodymyr Domaszoweć, Jarosław Szepeławieć, Anatolij Prokopczuk i inni. Stanem na początek wiosny 1993 roku my w UTB mieliśmy już jasne wyobrażenie, kto co może zrobić w dziedzinie przekładu. Znakiem, wyraźną granicą stało się posiedzenie Zarządu Głównego UTB 8 marca 1993 roku. Zarząd po całej wcześniejszej ekspertyzie wybrał na tłumacza 4. pełnego przekładu Biblii w języku ukraińskim doktora-księdza, mnicha Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego Rafała Turkonaka i polecił mu zabrać się do pracy. Ta praca trwała — teraz my to wiemy — 18 lat: od 1993 do obecnego 2011 roku. Będąc wybranym na wiceprezesa UTB, ja przez wszystkie 9 lat swojej kadencji byłem mianowany odpowiedzialnym z ramienia UTB za przekład — przy kolejnych prezesach UTB Mykole Melnyku i Anatoliju Hłuchowśkym. O tej epopei można by napisać całą książkę, ale ja we współpracy z Mykołą Żukaliukiem ograniczyłem się do książki o wszystkich dotychczasowych przekładach Biblii w języku ukraińskim. Niestety, w grudniu 1993 roku zasnął w Bogu Jakiw Kuzmycz Duchonczenko; w jego osobie ponieśli wielką stratę wszyscy ukraińscy chrześcijanie, a szczególnie UTB, którego inicjatorem stworzenia i pierwszym prezesem był niezapomniany Jakiw Kuzmycz. Tłumacz ks. Rafał stopniowo przesyłał ze Lwowa swoje opracowania przekładu. Stałymi redaktorami tego przekładu byli profesor Lesia Zwónśka-Denysiuk, profesor Dmytro Stepowyk i językoznawca-stylista Olha Kaharlyćka. Mieliśmy kilku konsultantów w sprawach terminologii, w zasadzie byli to doktorzy nauk filologicznych Wasyl Nimczuk i Ołeksandr Ponomariw. Na wielki i sławny jubileusz Dwutysiąclecia Narodzenia Pana naszego Jezusa Chrystusa nasza redaktorska trójca całkowicie zakończyła niełatwą redakcję Turkonakowego przekładu Nowego Testamentu, a Towarzystwo Biblijne już w 2001 roku wydrukowało go w dużym nakładzie. Ukraińska społeczność chrześcijańska przyjęła ten gruntowny
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
