Сторінка · с. 15сторінка оригіналу ↗
Boska moc uzdrowicielska ukraińskiej pieśni
Слово Просвіти, №27 за 2011 рік
nabierało w ustach mówiącego świętego brzmienia. I nie wolno było go używać bynajmniej w codziennym życiu. Takim słowem należało zwracać się wyłącznie do Najwyższych Sił. Tak właśnie powstawały dawne sławienia. Wołchwy, ludzie o szczególnych zdolnościach, dobierali do nich słowa o określonej tonacji, określonym strumieniu energii, określonej wibracji, co przekształcało wypowiadane słowo w skupisko energii. W tej wczesnej epoce poetyckie Słowo jako wyraz duchowych dążeń człowieka, jako środek komunikowania się z Bogami zaczęło radykalnie różnić się od codziennej mowy swoim epickim tonem i rytmem wiersza, uroczystością i natchnieniem. Dlatego poezję, która żywiła i żywi naszą pieśń, od dawna uważano za świętą czynność, mowę Bogów. Stawała się ona wieszczą. Poeta-pieśniarz ze „Słowa o wyprawie Igora” jest wieszczy, prorociczny. Od śpiewania szumiącego pod brzęk gęśli. Wieszcze Słowo kryło w sobie nadzwyczajne, czarodziejskie właściwości, zawierało tak wysokie, pełne mocy wezwanie, że nie mogli mu odmówić nawet Bogowie. „Panie! Boże! Jarylku Jasny! Jarylku Jasny, Rycerzu Niebieski, słonecznowłosy! Przegoń ciemności, mroczne posłania! Roztop całuny mrozu! Rozbij z Peruna-ojczulka lodowe okowy! Wypuść z Raju-Irija ptaki śpiewające! Obdaruj Wiosnę-piękną szmaragdami nieporównywalnymi! Odnów Ziemię-Matkę, błogosławiąc!” „Sławie na Wielki Dzień”. Słowo mogło wywołać bezpłodność ziemi i sprawiać urodzaje, darować człowiekowi szczęście i zdrowie, powodzenie, rozpalać miłość. Ukraińska kultura rolnicza wytworzyła na przestrzeni długiej drogi dziejowej, jeszcze przed epoką trypolską, najwięcej sławień, skierowanych właśnie na obfite plony. Zaledwie 15 lat temu na Połtawszczyźnie (rejon kobeliacki) znany archeolog Jurij Szyłow odnalazł w jednym z dawnych kurhanów gliniane wypalane tabliczki ze starożytnym pismem, które są o całe tysiąc lat starsze od sumeryjskich. Jakież było zdziwienie uczonych, gdy te tabliczki zaczęły do nas przemawiać, a nawet śpiewać, dawnymi sławieniami o urodzaju. Nawet po bezlitosnym wyniszczeniu przez wiarę judeochrześcijańską instytucji wołchwów dawne zaklęcia-sławienia nie zniknęły, lecz przeszły w pieśń obrzędową, zachowując znaczną siłę energetyczną aż do dziś. Cerkiew zaciekle zwalczała je przez cały wiek XIX, nazywając bogomerzkimi. Ale oto sławienia wojenne-hymny jej jednak udało się zniszczyć. Bojowa potęga Rusinów została całkowicie wykrwawiona, co okazało się fatalne dla państwa w czasach najazdu mongolskiego. Tzw. święci Cyryl i Metody, dostosowując ruski alfabet do pism cerkiewnych, wyrzucili z niego „pieruńskie dźwięki”, to znaczy gardłowe i wybuchowe głoski, które czyniły naszą mowę energetycznie silną. Dalszej kastracji mowy dokonał car Piotr I (Kobyła). W 1917 roku bolszewiccy „lingwiści” wyniszczyli dźwięki im niepotrzebne. Nasza mowa przez tysiąclecie straciła 14 niepowtarzalnych prastarych głosek, które są swoistymi kluczami do kodu genetycznego ukraińskiego narodu. To plugawienie trwa do dziś. Najbardziej wymownym przykładem jest podmiana symbolicznych pojęć w początkach ludowych pieśni. Chodzi o tę niesławnie znaną zamianę „goj” na „oj”. Wydaje się, że w tych przyśpiewkach nie ma istotnej różnicy. Jednak. „Goj!” to symbol-znak boskiego lingamu. Dawne rosyjskie byliny właśnie tymi okrzykami się zaczynały. „Goj jesi dobry młodcze!” Tak właśnie wywyższano bohaterską siłę rycerzy. To wywyższenie przeszło do ukraińskich pieśni: „Goj, na górze żniwiarze żną, a pod górą, jarem i doliną, idą kozacy!” Natomiast „oj!” to okrzyk bólu, strachu, bezradności. A ile pieśni ma nasz naród? Miliony. I nie jest to przesada. Bo dawni Ukraińcy śpiewali zawsze. Pieśni płynęły strumieniami. Czyste, cudowne pieśni. I to narodowe cudo powstawało w ciężkiej, wyczerpującej pracy na kołchozowych burakach, w całodziennej pracy pod palącym słońcem. Pieli — śpiewają. Jadą do domu wozami — śpiewają. Zebrali się na zabawie — śpiewają. „Oto oni swoją pieśnią zmywają niewolę!” — zawsze mówił tata. I schodzili się na tę pieśń dziewczęta i starzy, i mali, by oczyścić się z ucisku obcego, znienawidzonego, bo ukraińska pieśń narodowa to niewyczerpane źródło uzdrawiającej mocy, odnawiającej ludzkie ciało na poziomie molekularnym. Wrogowie naszego narodu bali się ukraińskiej pieśni i zajadle jej nienawidzili. Dozorcy na galerach na śmierć bili kozaków-wioślarzy, którzy ośmielali się śpiewać. Agent karnych moskiewskich organów zamordował kompozytora Leontowycza. Ci sami nieludzie wywieźli do wąwozu koło Merefy 300 ślepych kobzarzy i tam ich rozstrzelali. Czy nie dlatego tata boja-
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
