Емблема «Просвіта»ПРОСВІТАЦИФРОВАЗнання · Люди · Майбутнє

«Ukraiński wybór»: Ukraina nie dla Ukraińców?

Слово Просвіти, №27 за 2012 рік

Ołeh HRYNIW, profesor, doktor nauk filozoficznych, m. Lwów Tak oto powraca do aktywnej polityki Wiktor Medwedczuk. Jeśli ktoś nie pamięta, to przypomnę: to ten sam Wiktor Wołodymyrowycz, który za prezydentury Łeonida Kuczmy kierował Administracją Prezydenta i ówczesną „partią władzy”, która nazywała się Socjaldemokratyczną Partią Ukrainy (Zjednoczoną). Nawiasem mówiąc, wśród jej przywódców był i pierwszy Prezydent Ukrainy Łeonid Krawczuk, który obecnie został kierownikiem Konstytucyjnego Zgromadzenia, organu, który ma opracować nową Konstytucję lub nieco podreperować jej pewne postanowienia na korzyść bandycko-oligarchicznego reżimu. Ale to już inna kwestia. Nie wiem, czy „adwokat” Wasyla Stusa pojawił się w innych regionach państwa, ale do Lwowa on (dzięki agitkom) wjeżdża na białym koniu! W zeszłym miesiącu pojawił się na obwodowym ekranie telewizyjnym w programie firmy „ZIK”. Przy okazji zaznaczę, że pod tym skrótem kryje się „Zachodnia Kompania Informacyjna”, której dziennikarze w swoisty sposób wcielają zasady polityki językowej w państwie. Przed lwowskim telewidzem były kuczmiwiec wystąpił w nowym wizerunku. Jako założyciel „Ukraińskiego wyboru”. Gość opowiedział, że jego siła polityczna (nie SDPU(o), a zainicjowany „Ukraiński wybór”) udziału w wyborach parlamentarnych brać nie będzie. Bo, jak się okazuje, ma wyższy, szlachetniejszy cel: troskę o wykluczony lud pracujący. Patrzysz, słuchasz — i nasuwa się pytanie: czy dobroczyńca Medwedczuk nie pozwoli rodzimym bezdomnym odpoczywać na jego daczy, która znajduje się na błogosławionej wyspie Cypr? Nawiasem mówiąc, o takie rzeczy dziennikarz nie pytał wyszkolonego kumowskiego funkcjonariusza, choć innego by gryzł, żeby ujawnić nieszczerość odpowiedzi. Pozostawmy ten Wasyl NEPYJWODA, m. Kołomyja Zgodnie z art. 37 Konstytucji Ukrainy i art. 5 Ustawy Ukrainy „O partiach politycznych na Ukrainie”, na terytorium miasta, rejonu, obwodu, państwa należy zakazać działalności Partii Regionów, Komunistycznej Partii Ukrainy, Partii Ludowej za: 1) deptanie Konstytucji Ukrainy, ignorowanie ustaw na szkodę społeczeństwa, państwa; 2) antykonstytucyjny przewrót w państwie w 2010 roku (nielegalne utworzenie koalicji parlamentarnej „Stabilność i reformy”, co jest sprzeczne z art. 83 Konstytucji Ukrainy z 08.12.2004 r., decyzją Sądu Konstytucyjnego z 17.09.2008 r. oraz wolą narodu wyrażoną w wyborach parlamentarnych w 2007 roku, naruszenie art. 5 Konstytucji Ukrainy); 3) niszczenie parlamentaryzmu (prowadzenie posiedzeń plenarnych bez obecności kworum, głosowanie deputowanych cudzymi kartami, co jest naruszeniem art. 84 Konstytucji Ukrainy, naruszeniem Regulaminu Rady Najwyższej przy omawianiu i uchwalaniu ustaw); 4) mianowanie nielegalnego rządu M. Azarowa, którego szereg członków nie włada językiem państwowym (jak i sam premier), bo nie uważają Ukrainy za swoją Ojczyznę, a są jej tymczasowymi mieszkańcami, kosmopolitami, przybłędami, co jest naruszeniem art. 15 Ustawy USRR „O językach w USRR” (obowiązującej); 5) uzurpację wszystkich gałęzi władzy, w tym sądowej, organów ścigania, związków zawodowych, uciski mediów itp.; „niuans” bez wyjaśniania, ale on nasuwa pewne przemyślenia. We Lwowie powiadają, że „ZIK” należy do miejscowego oligarchy, choć i przybysza z innego regionu. Oczywiście, nie może on rywalizować ze znanymi miliarderami z Donieckiego Kraju, ale, jak mówią spostrzegawczy dziennikarze, jest w stanie kupić połowę Lwowa. Zwracam uwagę na taki szczegół tylko dlatego, że może on dać impuls do rozwikłania zbyt życzliwego stosunku do Medwedczuka w programie, który zorganizowała wspomniana firma. A teraz spróbujmy przeniknąć w istotę agitek, które niedawno otrzymali mieszkańcy Lwowa, których obsługuje pewien urząd pocztowy. Czyżby Wiktor Wołodymyrowycz zmienił zdanie i mimo wszystko odważył się wziąć udział w wyborach parlamentarnych, koncentrując się na jednym rejonie miasta Lwowa, w którym zamieszkało niemało byłych współpracowników KGB, organów karnych i emerytowanych oficerów Armii Radzieckiej? Muszę dodać, że w niektórych skrzynkach pocztowych mieszkańców tego rejonu pojawiły się agitki z wezwaniami do poparcia znanego antykonstytucyjnego projektu ustawy Kołesniczenki—Kiwałowa. Pewnie ukrainofobom nie daje spokoju, że w stolicy króla Daniela nie doszło do waśni międzynarodowych i międzyetnicznych, a oni, wrogowie ukraińskości, chcą stworzyć ze Lwowa jakieś „banderowskie” straszydło dla etnicznych Rosjan w innych regionach Ukrainy. Jako miasto tradycyjnej kultury zachodniej, Lwów już dawno przywykł do tolerancji w stosunkach międzynarodowych i międzyetnicznych. Tutaj nigdy nie było pogromów żydowskich, jak w innych regionach Ukrainy, których przybysze narzucają swoje zasady polityki językowej dla państwa. Nawet w Ukraińskiej Armii Halickiej o wolność Ukrainy walczył kureń żydowski. Mieszkańcy Lwowa postrzegają język ukraiński jako państwowy. Dzieci Rosjan, którzy osiedlili się w mieście po II wojnie światowej, znają nasz język państwowy, nierzadko pragną uczyć się w szkołach ukraińskojęzycznych, choć w mieście działają szkoły z rosyjskim językiem nauczania. Nie zna Lwów przejawów ukrainofobii ze strony Polaków, którzy również mają swoje szkoły. Posłuchajcie Żyda czy Ormianina, dla których miasto Lwa stało się bliskie, i nie uwierzycie, że zdołali tak doskonale nauczyć się języka ukraińskiego! Czyż nie jest to przykład dla innych regionów? Gdyby obecne kierownictwo państwowe stawiało przed sobą zadanie osiągnięcia tolerancji w stosunkach międzynarodowych i międzyetnicznych, to jako model mogłoby wykorzystać historyczne doświadczenie miasta Lwowa. Ale gdzie tam! Obecni władcy rozumieją, że najłatwiej panować w środowisku, gdzie obywatele są skłóceni. Więc przed każdymi wyborami, parlamentarnymi i prezydenckimi, wymachują „kartą językową”. Właśnie na to jest skierowany projekt Kołesniczenki—Kiwałowa! Stara polityka: jeszcze w Starożytnym Rzymie spekulowano hasłem „Dziel i rządź!”. Więc agitki Medwedczuka w skrzynkach pocztowych lwowian opierają się na zbrodniczo-podstępnej zasadzie skłócania. Inaczej nie da się wyjaśnić, po co w tych wezwaniach napisano: „Dlaczego naszą dwujęzyczność wytyka się nam jako wadę? To nasza zaleta, którą musimy zachować i rozwijać”. Przyznam, nie pojmuję, jak można rozwijać „dwujęzyczność”! Widocznie doktor nauk prawnych Medwedczuk lepiej zna problemy rozwoju lingwistycznego. Nawiasem mówiąc, niełatwo zrozumieć takie zakończenie agitki: „To jedyny sposób, aby obronić swój wybór!”. Jeśli zestawić dwa cytaty z agitki, to niechybnie musimy dojść do wniosku, że to nie jest wybór Ukraińców, a wybór przeciwko Ukrainie. Pojawił się nowy projekt ratowania Ukrainy. Ileż ich było w ciągu ostatnich dwudziestu lat! Przypomnijmy projekt „Silna Ukraina”, który w rzeczywistości, jak teraz wiemy, nie był czymś samodzielnym, bo jego autor został wicepremierem i wprowadził swoją partię do Partii Regionów. Tak została odkryta partyjna karta atutowa. A jeszcze były „Wielka…”, potem — „Prosperująca Ukraina” i inne projekty z tego samego ogródka. Projekt „Ukraiński wybór” jest szczególny: jego autor, obecnie zapomniany, jeden z kumowskiej ekipy…

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад

Емблема «Просвіта»Просвітянин