Сторінка · с. 1сторінка оригіналу ↗
Ukraińska Kościół Pomiestny jako wartościowa delegitymizacja Imperium Rosyjskiego
Слово Просвіти, №28 за 2018 рік
Wasyl KUJBIDA, doktor nauk o zarządzaniu publicznym, profesor
Formalnie historia Cesarstwa Rosyjskiego liczy swój początek od Piotra I, który po ostatecznym podbiciu Ukrainy i zagarnięciu terytoriów nadbałtyckich ogłosił siebie (22 października 1721 roku w soborze Trójcy Świętej w Petersburgu) „imperatorem wszystkiej Rosji” (O. G. Ageewa. Tytuł „imperator” i pojęcie „imperium” w Rosji w pierwszej ćwierci XVIII wieku. — Mir istorii: Rossijskij elektronnyj żurnał. — 1999. — nr 5: http://www.historia. ru/1999/05/ageyeva.htm). Ale było to już zwieńczeniem długotrwałego procesu historycznego kształtowania absolutystycznej władzy w Rosji, a historiozoficzne korzenie rosyjskiego imperializmu tkwią w „Listach igumena Filoteusza do wielkiego księcia Wasyla Iwanowicza”, gdzie głosi on „Moskwę trzecim Rzymem” (A. L. Goldberg. Trzy „posłania Filoteusza” (Doświadczenie analizy tekstologicznej). — L.: Nauka, 1974. — T. 29. – s. 68–98: http://odrl.pushkinskijdom.ru/Default. aspx?tabid=2275). Od tego czasu aż do dziś idea imperialna nie tylko nie gasła, ale nieustannie się rozwijała: jej przebłyski można dostrzec zarówno w inspiracjach słowianofilskich, jak i w bolszewickiej interpretacji rewolucji światowej, a także w dzisiejszych różnorodnych konstrukcjach „eurazjatyzmu” i „russkiego mira”. Z tego szerokiego kompleksu interpretacji koncepcji Cesarstwa Rosyjskiego wyodrębnimy trzy najważniejsze elementy: pierwszy — absolutystyczną formę władzy z jej dominantą ekspansjonistyczną; drugi — jej religijne (wartościowe) uzasadnienie szczególną misją historyczną „ocalenia świata”, którą rzekomo ma spełnić Imperium Moskiewskie w historii świata; i trzeci — „religijną lub ideologiczną przemoc nad okupowanymi narodami”. „Dwa bowiem Rzymy upadły, a trzeci stoi, a czwartemu nie być”. Bo czwarty Rzym w tej pseudoeschatologicznej koncepcji symbolizuje koniec historii świata i ostateczne zwycięstwo antychrysta. (Szerzej zob.: Roman Szporluk. Imperia i narody (z doświadczenia historycznego Ukrainy, Rosji, Polski i Białorusi). — Kijów, 2000: http://litopys.org.ua/sporl/sh.htm) „Imperator, — podkreśla współczesny rosyjski ideolog Aleksandr Dugin, — jest postacią eschatologiczną od samego początku, przeszkadzającą przyjściu antychrysta. Jest imperium — nie ma antychrysta, nie ma imperium — jest antychryst. Imperium — to nie tylko ziemska organizacja życia, to — misja sakralna, to część fundamentalnego okresu eklezjologicznego”. (Dugin A. — Internetowy żurnał „Prawosławije. ru”: http:// www.pravoslavie.ru/75070.html) W takim sposobie myślenia ważnym argumentem dowodzącym prawdziwości mesjanistycznej ciągłości, która rzekomo nierozerwalnie łączy Moskwę z pierwotną chrześcijańską misją zbawienia świata, jest symboliczne posiadanie spadku Księżej Ukrainy — Metropolii Kijowskiej, która pozostawała w bezpośredniej jedności duchowej z patriarchą konstantynopolitańskim. Począwszy od 1654 roku Carstwo Moskiewskie etapami okupowało Ukrainę Kozacką, a od 1686 roku — pochłonęło Metropolię Kijowską. Prawda, porządki wprowadzane na okupowanych terytoriach radykalnie różniły się od całej dawnej kozackiej tradycji prawosławnej (z jej pielęgnowaniem indywidualnej wolności i godności), mówiąc słowami kozackiego pułkownika Iwana Bohuna: Moskale przynieśli do nas obyczaj „wszechpochłaniającego niewolnictwa”. (Historia Rusów. — K.: Wesełka, 2003: http:// litopys.org.ua/istrus/rusiv3.htm) Właściwie to samo, lecz wychodząc z przeciwnego założenia, twierdzi także szowinistyczna historiografia „eurazjatycka”, podkreślając, że Cesarstwo Rosyjskie instytucjonalnie wyrosło nie z Państwa Kijowskiego, lecz ze Złotej Ordy (N. S. Trubeckoj. Dziedzictwo Czyngis-chana. — M.: Eksmo, 2007: http:// avidreaders.ru/book/nasledie-chingishana. html). Dalsza transformacja Cesarstwa Rosyjskiego w kierunku absolutyzacji władzy państwowej w połączeniu z wybiórczym europejskim modernizmem doprowadziła do powstania symbiotycznej despotii, której szczytem stały się tzw. reformy religijne Piotra I: radykalna sekularyzacja Cerkwi i podporządkowanie jej zarządzania władzy świeckiej (zastąpienie zarządu patriarchalnego synodalnym), faktyczne przekształcenie jej w jeden ze specyficznych biurokratycznych mechanizmów państwa. W obrazie Imperium Moskiewskiego, jeśli dalej będziemy rozumieć wydarzenia w duchu mitologemów zaproponowanych przez Filoteusza, zaczęło mgliście przebijać się nie tyle Trzecie, co Czwarte Rzym. Dla uwypuklenia tej myśli przytoczmy jeden z charakterystycznych przykładów zarządzania przez „pomazańca bożego” imperatora swoją „cerkwią”. Na jednym z soborów arcybiskupich Piotr I, wobec znużonego mu błagania biskupów o nowego patriarchę, wybuchnął gniewem: „Prosicie o patriarchę, oto wam duchowny patriarcha”, i rzucił w ich stronę zwój z Regulaminem Duchownym (przekształcenie Cerkwi z patriarchalnej w synodalną), — a „myślącym przeciwnie” — groźnie spojrzał na nich imperator i, „wyciągnąwszy drugą ręką z pochwy krótki miecz i wbiwszy go w stół”, dodał: „Daruję wam patriarchat stalowy!” (A. K. Nartow. Piotr Wielki. Wspomnienia. Zapiski dzienników. Paryż — Moskwa — Nowy Jork, 1993).
Zakończenie na str. 4
PROJEKT ZAKOŃCZONY!
NIE! — WYDAWNICTWOM UKRAINOFOBSKIM
ARTYSTYCZNY KALEJDOSKOP
с. 4 · сторінка оригіналу ↗
Groźba była złowieszcza i zrozumiała: albo terror i służenie Bogu w katakumbach, albo wysługiwanie się rosyjskiemu państwu imperialnemu w pozłacanych szatach w luksusowych soborach. Rosyjskie duchowieństwo wybrało to drugie, z całym późniejszym tłem degradacji struktury cerkiewnej. Dzisiaj trudno dokładnie stwierdzić, jak było z religijnością Piotra I, ale w swoich antycerkiewnych działaniach upodabniał się on raczej nie do „pomazańca bożego”, a do jego radykalnych oponentów — Lenina, Trockiego, Stalina. Nie bez powodu starowiercy jednoznacznie postrzegali wstąpienie na tron rosyjskiego imperatora jako przyjście antychrysta i zawsze oznaczali go trzema cyframi „666”. Swoją drogą, choćby nie wiadomo jak „pobożni” byli wszyscy kolejni rosyjscy carowie, żaden z nich, nawet czysto teoretycznie, nie postawił pytania o możliwość przywrócenia cerkwi statusu patriarchatu.
Październikowy przewrót 1917 roku z uzurpacją władzy w Rosji przez radykalną bezbożną organizację komunistyczną pozwolił, z jednej strony, Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej na samodzielne przywrócenie rządów patriarszych, a z drugiej postawił ją przed koniecznością adekwatnej odpowiedzi na rozprzestrzenianie się w kraju masowego terroru. I trzeba oddać sprawiedliwość, Cerkiew w tamtych warunkach znalazła w sobie siły, by dać godną odpowiedź: początkowo nowo wybrany patriarcha Tichon obłożył anatemą władzę komunistyczną i wszystkich jej współpracowników (19 stycznia 1918 r.), a później Sobór Lokalny (22 stycznia) zalegalizował anatemę: „Opanujcie się, szaleńcy, przerwijcie wasze krwawe rozprawy — czytamy w przesłaniu patriarchy. — Przecież to, co czynicie, nie jest tylko okrutnym czynem: to — zaiste czyn szatański, za który podpadniecie pod ogień piekielny w życiu przyszłym — pozagrobowym i strasznej klątwie potomnych w życiu obecnym — ziemskim. Władzą daną nam od Boga zabraniamy wam przystępować do sakramentów Chrystusowych, obkładamy was anatemą, jeśli tylko nosicie jeszcze imiona chrześcijańskie i choćby z urodzenia swego należycie do Cerkwi Prawosławnej. Zaklinamy i wszystkich was, wierne dzieci Cerkwi Prawosławnej Chrystusowej, nie wchodzić z takimi wyrodkami rodzaju ludzkiego w jakiekolwiek obcowanie: „Usuńcie złego spośród was samych” (1 Kor. 5, 13)” (Prawosławna encyklopedia „Azbuka wiary”: https://azbyka.ru/otechnik/Tihon_Belavin/poslanie-patriarha-tihona-s-anafemoj-bezbozhnikam/). Przez dwie dekady bezbożna władza komunistyczna konsekwentnie wyniszczała jakąkolwiek religijność w społeczeństwie. W tym czasie zabito setki prawosławnych biskupów, dziesiątki tysięcy księży i setki tysięcy prawosławnych świeckich, zburzono tysiące świątyń, w tym setki należących do dziedzictwa kulturowo-historycznego narodów wschodniosłowiańskich. Wojna przeciwko Cerkwi była totalna. Oprócz fizycznego niszczenia duchownych, służby specjalne wprowadzały środki sprzyjające wewnętrznemu rozkładowi duchowieństwa i rozdrobnieniu organizacji cerkiewnych. Przez nie został zainspirowany tak zwany „ruch odnowicielski”. Jego twórcy zamanifestowali walkę o odnowienie wiary, ale reformy przez nich proponowane były skierowane nie na oczyszczenie, a na zniszczenie Cerkwi, na gruntowną zmianę natury Cerkwi. Proponowano przekształcić podstawowe idee ewangeliczne w duchu ich zgodności z ideologią rewolucyjną. Według ich zamysłu Chrystus i apostołowie mieli przekształcać się w pewnego rodzaju pierwotnych rewolucjonistów, którzy potępiali istniejący wówczas porządek społeczny i walczyli za lud pracujący. Niektórzy radykalni aktywiści odnowicielstwa proponowali nawet zamiast krzyży na świątyniach wywieszać pięcioramienne gwiazdy itd. Dla maskowania antychrześcijańskiej istoty idei ruchu odnowicielskiego do niego tymczasowo oddelegowano najlepszą agenturę czekistowską, w szczególności znanego teologa i metropolitę Sergiusza Stragorodskiego. Prawda, szybko zrozumiawszy, że prawosławni raczej pójdą do cerkwi katakumbowej niż w herezję odnowicielską, czekiści przerzucili Sergiusza Stragorodskiego na inny, bardziej perspektywiczny tajny front zwalczania chrześcijaństwa: ustanowienie totalnej kontroli nad pozostałościami tradycyjnych wspólnot prawosławnych. Po śmierci patriarchy Tichona radzieckim służbom specjalnym udało się nielegalnie mianować metropolitę Sergiusza Stragorodskiego locum tenens tronu patriarszego. Na tego „odszczepieńca” czekiści nałożyli wykonanie najbardziej odrażających zadań, w szczególności w 1927 roku podpisał on Przesłanie o uznaniu przez Patriarchat Moskiewski bezbożnej władzy radzieckiej i potępieniu jakiejkolwiek opozycji przeciwko niej. Od tamtego czasu i do dziś wszystkich prawosławnych zwolenników konkordatu z bezbożnikami nazywa się „sergianami”, od imienia ich przywódcy i sługi antychrysta Sergiusza Stragorodskiego (Ołeksander Tkaczuk. Sergianizm — niekanoniczny rdzeń Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej. — „Nasza Wira”, nr 6, 2003 rok: http://nashavira.ukrlife.org/06_2003.html). Po tej haniebnej ugodzie terror przeciwko wszystkim wierzącym w ZSRR jedynie się nasilił. Tak trwało aż do II wojny światowej, kiedy Niemcy zaczęli aktywnie wspierać odrodzenie tradycyjnych wspólnot prawosławnych na okupowanych terytoriach. Aby ideologicznie przeciwdziałać temu procesowi, komuniści postanowili stworzyć w pełni kontrolowaną przez nich Cerkiew Prawosławną, która jednocześnie wykonywałaby dwa zadania: blokowała opozycyjny ruch prawosławny i stała się niezawodnym narzędziem walki przeciwko chrześcijaństwu. 8 września 1943 roku Józef Stalin osobiście usankcjonował stworzenie nowej cerkwi „Moskowskoj Patriarchii Russkoj prawosławnoj cerkwi”. Aby różniła się od poprzedniej nie tylko treścią, ale nawet nazwą — słowo „rosyjska” zamieniono na „russkaja”. Wszystko wydarzyło się niemal zgodnie z apokaliptycznym proroctwem o Czerwonym Smoku — diable, jego bestii — totalitarnym imperium, fałszywym proroku — generalissimusie i wielkiej babilońskiej nierządnicy — pseudocerkwi. Autorytatywny zwierzchnik zagranicznej RKP metropolita Filaret (Wozniesienski) pisał swego czasu o Patriarchacie Moskiewskim, że „ta fałszywa cerkiew dwukrotnie podpadła pod anatemę. Świątobliwy patriarcha Tichon i Wszechrosyjski Sobór cerkiewny obłożyli anatemą komunistów i wszystkich ich współpracowników. Ta groźna anatema — podkreśla metropolita — do dziś nie została zdjęta i zachowuje swoją moc, ponieważ zdjąć ją może tylko taki sam wszechrosyjski Sobór cerkiewny jako kanoniczna wyższa władza cerkiewna. I wydarzyło się przerażające wydarzenie w 1927 roku, kiedy metr. Sergiusz, stojący na czele cerkwi, swoją haniebną odstępczą deklaracją podporządkował rosyjską cerkiew bolszewikom i ogłosił współpracę z nimi. I spełniło się w najdokładniejszym sensie wyrażenie modlitwy przedspowiedniej: „Pod własną anatemę upadli!”. I dalej władyka retorycznie pyta: „Czy odważy się ktoś twierdzić, że Pan i Jego łaska przebywa w cerkwi łżących, która wychwala Jego opętanych wrogów i współpracuje z nimi, która za to przebywa pod podwójną anatemą, jak zaznaczono wyżej? Czy może być łaskawa cerkiew, która połączyła się z bezbożnikami?! (Metropolita Filaret (Wozniesienski). List do kapłana Wiktora Potapowa: http://www.eshatologia.org/704-pismo-k-iereu-potapovu.html). Zatem, wychodząc z powyższego, można przekonująco twierdzić, że „Russkaja prawosławnaja cerkow” jest religijną wspólnotą prawosławną, która popadła w grzech herezji sergiańskiej i do dziś przebywa pod anatemą. Zbawienie dla niej w ogóle możliwe jest tylko przez soborową pokutę, kiedy wszyscy — od patriarchy do ostatniego parafianina — uznają i pokutują za grzech współpracy z bezbożnikami. Indywidualne uwolnienie od anatemy — czy to biskupa, czy księdza, czy prawosławnego wiernego — możliwe jest tylko przez publiczne zerwanie z tą „fałszywą cerkwią” i powrót do tradycyjnej wspólnoty prawosławnej. Dlatego otrzymanie Tomosu o autokefalii od Patriarchy Ekumenicznego i, odpowiednio, powstanie Ukraińskiej Cerkwi Lokalnej z religijnego punktu widzenia jest wyjściem znacznej części ludu prawosławnego z omamienia herezji sergiańskiej i powrotem ich na łono Powszechnej Cerkwi Prawosławnej.
Upadek idei komunistycznej i rozpad ZSRR, zdawało się, na zawsze pozostawił w przeszłości antyhumanitarne eksperymenty nad człowiekiem i społeczeństwem. Naiwni ucieszyli się, sądząc, że przed nimi czeka tylko świat pełen dobra. Ale ciemne siły nie znikają całkowicie, one, jak na mocy swoistego prawa zachowania energii (negatywnej), jedynie zmieniają formę. Bo „gdy duch nieczysty wyjdzie z człowieka, błąka się po miejscach bezwodnych, szukając spoczynku, a nie znajduje. Wtedy mówi: Wrócę do swego domu, skąd wyszedłem. Przychodzi i znajduje go pustym, wymiecionym i przyozdobionym. Wtedy idzie i bierze z sobą siedem innych duchów, złośliwszych niż on sam, i wchodzą, i mieszkają tam. I staje się późniejszy stan owego człowieka gorszy niż pierwszy” (Ewangelia według św. Mateusza 12:43-45). Powrót do władzy w Rosji czekistów w formie FSB z dwugłowym orłem znaczył się wieloma dziwnymi, jak na nieobeznany pogląd, znakami i przeobrażeniami. Na przykład lider liberalnej frakcji w RKP metropolita Cyryl (Gundiajew) nagle „ni z tego, ni z owego” przekształcił się z przekonanego zwolennika relacji homoseksualnych w zagorzałego tradycjonalistę-patriotę i zaczął natchnienie popularyzować „russkij mir”. Oczywiste jest, że propozycje dawnych popleczników z KGB były znacznie bardziej konkretne i kuszące niż liberalne błyskotki. Tym bardziej, że nikt nie przeszkadzał, a nawet pobłażliwie zachęcał, by za murami klasztorów żyć według nietradycyjnych standardów — dla bezlitosnego upiora „ofiara na haczyku” zawsze jest lepsza niż goła umowa. A tych, którzy mówili prawdę o Cyrylu — nawet pomimo ich szczerego szowinizmu — skazano na długoletnie wyroki więzienia. Okazało się, że kontrola nad fałszywym kościołem jako instrumentem masowej manipulacji ludnością była o wiele ważniejsza niż jakaś pokazowa szowinistyczna solidarność. Nie zwlekając długo, sergianie, pokonując nieznaczny opór kościelny, doprowadzili do wyboru Cyryla na patriarchę RKP (Ołeksandr Tkaczuk. Moskiewska patriarchia jako jeden z instrumentów utrzymania władzy przez czekistów-kleptokratów. — Hławkom: https://glavcom.ua/columns/otkachuk/upc-mp-na-dolenosnomu-rozdorizhzhi-364640.html). Zdolność do przeobrażeń i tworzenia iluzorycznej rzeczywistości jest jedną z fundamentalnych cech sił infernalnych. Na przykład u zarania ukraińskiej niepodległości, kiedy rozpoczęło się masowe odrodzenie ukraińskiego prawosławia, aby zatrzymać ten niebezpieczny dla nich proces, specjaliści z FSB, by zamglić głowy neofitom, uciekli się do jednej prostej, ale, jak się okazało, skutecznej zamiany pojęć. Poprzez media i kontrolowanych „duchownych” zaczęli szerzyć pogłoski, że odejście od Moskiewskiej patriarchii
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
