Сторінка · с. 16сторінка оригіналу ↗
Wszyscy pochodzimy z małych ojczyzn
Слово Просвіти, №29 за 2012 рік
Petro ANTONENKO W konferencji prasowej wzięli udział: zastępca przewodniczącego Narodowego Związku Krajoznawców Ukrainy, starszy pracownik naukowy Instytutu Historii Narodowej Akademii Nauk Ukrainy, kandydat nauk historycznych Rusłana Mańkowska, dyrektor Instytutu Administracji Państwowej i Prawa Kijowskiego Narodowego Uniwersytetu Kultury i Sztuki, doktor nauk historycznych Wałentyna Bezdrabko, przewodniczący zarządu organizacji społecznej „Wikimedia Ukraina”, zastępca redaktora naczelnego gazety „Słowo Proświty” Jewhen Buket, dyrektor wykonawczy organizacji społecznej „Wikimedia Ukraina” Jurij Perohanycz. Rusłana Mańkowska przedstawiła propozycję społeczności, aby nadać jednemu z dzieł Petra Tronki — Narodowemu Muzeum Architektury i Życia Codziennego w Pyrohowie — imię tego wybitnego krajoznawcy. Odnosząc się do wydania „Historii miast i wsi Ukrainy”, zaznaczyła, że była to ogromna pod względem objętości praca tysięcy historyków i krajoznawców. Jednak w ostatnich dziesięcioleciach zgromadzono wiele nowych materiałów. Praca ta szczególnie ożywiła się wraz z powstaniem niepodległego państwa ukraińskiego. W związku z tym bardzo aktualna jest potrzeba nowego wydania historii miast i wsi. Już w 1999 roku istniało rozporządzenie Prezydenta Ukrainy w sprawie takiego wydania. Zdjęcie Petra Antonenki Niestety, w praktyce sprawa nie ruszyła z miejsca. Tymczasem w ciągu XX wieku z mapy Ukrainy zniknęły tysiące miejscowości, głównie wsi. Przyczyny to: wojny, wielkie głody, deportacje, ekscesy industrializacji (na przykład zalewanie terytoriów sztucznymi morzami), tak zwana „brak perspektyw” wsi. Proces ten trwa również dzisiaj. Dlatego pojawia się pytanie o odtworzenie historii nie tylko istniejących miejscowości, ale także tych, które zniknęły. Przyczyny zwłoki w ponownym wydaniu historii miast i wsi są znane: państwu z jakiegoś powodu cały czas brakuje na to uwagi i zasobów — ludzkich, finansowych. Dlatego, zaznaczyła Rusłana Mańkowska, zadaniem społeczności jest skłonienie struktur państwowych do wydania pracy, a Związek Krajoznawców jest gotowy aktywnie włączyć się w te działania. Oczywiście obecnie sytuacja jest zupełnie inna niż w latach 60. i 70. ubiegłego wieku, kiedy wydawano wielotomowe dzieło. Wtedy decyzją rządu utworzono specjalne zespoły naukowe do napisania i wydania historii miast i wsi, podobne struktury stworzono w terenie, przy obwodowych i rejonowych organach władzy, wszystko sfinansowało państwo. Nie na ostatnim miejscu u władzy była czysto polityczna, ideologiczna motywacja — pokazanie, że nasza historia „zaczyna się od Rewolucji Październikowej”, że właśnie za władzy komunistyczno-radzieckiej rozkwitło jasne życie na naszych terenach. Bez wątpienia w 26-tomowym wydaniu odczuwalna jest ideologizacja, zaznaczyła Wałentyna Bezdrabko. Ale nie można też umniejszać znaczenia tego projektu, ponieważ zebrano i opublikowano wielki materiał faktograficzny. Należy go koniecznie wydać ponownie, dodając nowe badania, w nurcie historii ukraińskiej, a nie radzieckiej. Istnieje w tym pilna potrzeba, a nowy projekt historii miast i wsi ma wielką przyszłość. W odróżnieniu od czasów sprzed pół wieku, obecnie w naświetlaniu naszej historii, gromadzeniu i odtwarzaniu kolosalnego materiału krajoznawczego możemy opierać się na tak potężnym zjawisku naszych czasów, jak Internet. Mówił o tym Jewhen Buket. Zaznaczył, że ukraińska Wikipedia ma artykuły o każdej z 27 tysięcy miejscowości Ukrainy. W tym roku Wikipedia zawarła porozumienie z Narodowym Związkiem Krajoznawców w sprawie umieszczania na swoich stronach materiałów z historii miejscowości. Wikimedialny projekt „Historia miast i wsi Ukrainy” działa od marca. Wykorzystany zostanie także materiał faktograficzny z wydania drukowanego „Historii”, 20 tomów jest już dostępnych w Internecie, digitalizowane są także inne tomy. Organizacja społeczna „Wikimedia Ukraina” zamierza zachować „Historię miast i wsi Ukraińskiej SRR” jako zabytek, umieszczając z czasem zeskanowane tomy w Wikiźródłach. A cytatami z encyklopedii uzupełnić już istniejące artykuły o miejscowościach. Jurij Perohanycz zaznaczył, że istnieje szereg kwestii prawnych dotyczących odtwarzania w Wikipedii wydanych tomów „Historii”, na przykład dotyczących praw autorskich do tego wydania. Ale wszystko to można załatwić dla wspólnej sprawy — odtworzenia wielowymiarowej historii naszych miejscowości. A każda z nich ma ciekawą przeszłość. Nie przypadkiem 39 miast Ukrainy uznano za miasta historyczne, w tym Kijów, Czernihów, Lwów, Kamieniec Podolski. Uczestnicy konferencji prasowej wezwali historyków, krajoznawców, wszystkich, którym nie jest obojętna nasza historia, do włączenia się w zbieranie materiałów o swojej małej ojczyźnie, swoich miastach i wsiach. W końcu, niezależnie od tego, kto gdzie obecnie mieszka, wszyscy pochodzimy stamtąd, z rodzinnego kraju. W stołecznej agencji informacyjnej RegioNews odbyła się konferencja prasowa zorganizowana przez Narodowy Związek Krajoznawców Ukrainy i organizację społeczną „Wikimedia Ukraina”. Była ona poświęcona 50. rocznicy rozpoczęcia wydawania 26-tomowej „Historii miast i wsi Ukrainy” oraz jednocześnie 97. rocznicy urodzin znanego ukraińskiego uczonego, akademika Petra Tronki, jednego z twórców tego encyklopedycznego wydania. W ten sposób uczczono także pamięć wybitnego naukowca, który zeszłej jesieni odszedł z życia, pozostawiając po sobie wielkie dziedzictwo naukowe, wiele dobrych uczynków na niwie historii i krajoznawstwa. PRENUMERATA — 2012 Koszt prenumeraty (z dostawą i kosztami pocztowymi):
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
